«Το σχολείο πρέπει να προστατευτεί»: Καμπανάκι για πιέσεις γονέων σε εκπαιδευτικούς

Σε παρέμβασή του με τίτλο «Η τοξική παρέμβαση ορισμένων γονέων που υπονομεύει το δημόσιο σχολείο πρέπει επιτέλους να σταματήσει», ο κ. Κουντούρης διαχωρίζει τη θεμιτή συνεργασία οικογένειας και σχολείου από συμπεριφορές που, όπως υποστηρίζει, φτάνουν στην αμφισβήτηση, την πίεση ή ακόμη και τις απειλές απέναντι στους εκπαιδευτικούς.

«Ένα φαινόμενο διαβρωτικό για το δημόσιο σχολείο»

Ο Τηλέμαχος Κουντούρης κάνει λόγο για ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια υπονομεύει σταδιακά τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου: την αδιάκριτη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αυθαίρετη παρέμβαση γονέων στο παιδαγωγικό έργο.

Όπως διευκρινίζει, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ενδιαφέρον των γονέων για τα παιδιά τους ούτε στη συνεργασία τους με το σχολείο, την οποία χαρακτηρίζει απαραίτητη. Εντοπίζεται, αντίθετα, στην προσπάθεια ορισμένων να αποκτήσουν έναν ρόλο χωρίς σαφή όρια και χωρίς σεβασμό στους διακριτούς ρόλους μέσα στη σχολική κοινότητα.

Αμφισβήτηση για βαθμούς και παιδαγωγικές επιλογές

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στις περιπτώσεις κατά τις οποίες εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με συνεχείς αμφισβητήσεις για βαθμούς, παρατηρήσεις ή παιδαγωγικές επιλογές.

Κατά τον ίδιο, μια τέτοια στάση δεν λειτουργεί τελικά προς όφελος του παιδιού. Αντίθετα, θεωρεί ότι του περνά το μήνυμα πως η ευθύνη μπορεί να μετατίθεται και οι κανόνες να τίθενται διαρκώς υπό διαπραγμάτευση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως επισημαίνει, η σχολική τάξη κινδυνεύει να μετατραπεί από χώρο μάθησης σε πεδίο συνεχούς αμφισβήτησης.

Τηλέφωνα, μηνύματα, καταγγελίες και δημόσιες επιθέσεις

Ακόμη πιο σοβαρή χαρακτηρίζει την κατάσταση όταν η γονεϊκή παρέμβαση μετατρέπεται σε πίεση ή απειλή προς τον εκπαιδευτικό.

Τηλεφωνήματα, μηνύματα, καταγγελίες που ο ίδιος χαρακτηρίζει αβάσιμες και δημόσιες επιθέσεις σε εκπαιδευτικούς συνθέτουν, κατά τον κ. Κουντούρη, ένα τοξικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο εκπαιδευτικός καλείται όχι μόνο να επιτελέσει το διδακτικό του έργο, αλλά και να βρίσκεται διαρκώς σε θέση απολογίας.

Όπως υποστηρίζει, αποτέλεσμα ενός τέτοιου κλίματος είναι να περιορίζεται η παιδαγωγική ελευθερία και να υποβαθμίζεται συνολικά η εκπαιδευτική διαδικασία.

Αιχμές για τη στάση της Πολιτείας

Ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών και Διευθυντριών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στρέφει τα βέλη του και προς την Πολιτεία, την οποία κατηγορεί ότι συχνά παραμένει «σιωπηλή ή αμήχανη», αφήνοντας τα σχολεία εκτεθειμένα.

Κατά την άποψή του, αντί να ενισχύεται ο θεσμικός ρόλος του εκπαιδευτικού, επιτρέπεται άμεσα ή έμμεσα η αποδόμησή του. «Όταν ο εκπαιδευτικός χάνει το κύρος του, το σχολείο χάνει την ψυχή του», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Συνεργασία σημαίνει διάλογος με όρια»

Ο κ. Κουντούρης ξεκαθαρίζει ότι η συνεργασία σχολείου και οικογένειας παραμένει αναγκαία, θέτει όμως ως βασικές προϋποθέσεις τον διάλογο, την εμπιστοσύνη, τα όρια και τον αμοιβαίο σεβασμό.

Όπως τονίζει, συνεργασία δεν μπορεί να σημαίνει επιβολή ή υποκατάσταση του ρόλου του εκπαιδευτικού και «συνεπιμέλεια» της σχολικής τάξης. Κάθε πλευρά έχει διακριτό ρόλο και, σύμφωνα με τον ίδιο, η σύγχυση αυτών των ρόλων μπορεί να οδηγήσει στην αποδιοργάνωση της λειτουργίας του σχολείου.

Κλείνοντας την παρέμβασή του, ζητά ουσιαστικά την προστασία του παιδαγωγικού και θεσμικού ρόλου των εκπαιδευτικών, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

«Ο εκπαιδευτικός δεν είναι υπάλληλος των γονέων. Είναι λειτουργός της εκπαίδευσης. Και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται».