• Θυμάστε πώς παίζαν τα παιδιά παλιά ; (Από τη μακριά γαϊδούρα στην … ταμπλέτα ! )

    ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ 🕔30/03/2015 - 00:00 | Author: Newsroom

    Τα παιχνίδια και οι συνήθειες των παιδιών στά…λίγο παλιότερα χρόνια!

    Πάντως παρά την επέλαση των γκάτζετ και την επιρροή τους στη ζωή των μαθητών, πολλά από τα παλιά παιχνίδια εξακολουθούν να τους ψυχαγωγούν την ώρα του διαλείμματός τους στο σχολείο.

    Το τραίνο.

    alt

    Ενα παχνίδι χωρίς νικητές και χαμένους.Ηταν όμως ατελείωτο διότι ο τελευταίος έπρεπε να περάσει πάνω απο τις πλάτες όλων των άλλων μέχρι να βρεθεί στην πρώτη θέση και ούτω καθ,εξής.Πολλές φορές κάναμε έτσι το γύρο ολόκληρου του χωριού χωρίς κάν να το καταλάβουμε.

    Κούνιες

    alt

    Ατελείωτο το παιχνίδι στις κούνιες απο όπου δεν κατεβαίναμε αν δεν ακούγαμε την απειλή για τον γύφτο που θα μας …αρπάξει!

    Το κουτσό.

    alt

    Αριθμημένα η σημαδεμένα τετράγωνα στην γή όπου έπρεπε να περνάμε απο το ένα στο άλλο πηδώντας με το ένα πόδι και έχοντας κάποια συγκεκριμένη πορεία.Αν γλιστρούσαμε η αν σκοντάφταμε και χάναμε την πορεία,χάναμε και πόντους.

    Το κρυφτό

    alt

    Το παιχνίδι όπου ο ένας τα φύλαγε μετρώντας δυνατά μέχρι το 50 και όλοι οι άλλοι έτρεχαν μάνι μάνι να κρυφτούν καλά πρίν να τελειώσει το μέτρημα. Τελειώνοντας το μέτρημα ο φύλακας έψαχνε να βρεί κάποιον απο την ομάδα.Ο πρώτος που θα έβρισκε γινόταν αυτόματα φύλακας στο επόμενο παιχνίδι.

    Κρεμασμένα κατσικάκια.

    alt

    Νικητής ήτανε αυτός που θα έμενε τελευταίος, κρεμασμένος στο δοκάρι.Περιττό να σας πώ πως τα σπασμένα κεφάλια και οι ματωμένοι αγκώνες ήταν καθημερινό φαινόμενο!

    Οι βώλοι (μπίλιες)

    alt
    Παιχνίδι που απαιτούσε σκοπευτικές δεξιότητες,αφού έπρεπε με μιά μπίλια να πετύχουμε πολλές που βρισκόταν αραδιασμένες σε μιά γραμμή η να πλησιάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο.Κάτι σάν το σημερινό…γκόλφ των πλουσίων! Οποιος πλησίαζε τις μπίλιες περισσότερο απο τους άλλους,τις κέρδιζε και τις έβαζε όλες στην τσέπη του.Υπήρχε δηλαδή στη μέση και το αίσθημα της…ιδιοκτησίας! Ο επόμενος γύρος ξανάρχιζε μόλις τοποθετούσε πάλι ο καθένας από μία μπίλια στην γραμμή.

    Το ξυλίκι

    [17%255B4%255D.jpg]
    Δυό κομάτια ξύλο και μιά στενόμακρη πέτρα σ,αυτό το παιχνίδι.Το μικρό ξύλο το τοποθετούσαμε σταυρωτά πάνω στην πέτρα με την μιά του άκρη να περισεύει.Στην συνέχεια χτυπούσαμε με το μεγάλο ξύλο αυτή την άκρη και εκτοξεύαμε το μικρό ξύλο σε μεγάλη απόσταση.Η υπόλοιπη παρέα περίμενε να το πιάσει στον αέρα.Οποιος το έπιανε,έτρεχε γρήγορα να πάει στην πέτρα ενώ οι άλλοι προσπαθούσαν να του το πάρουν.

    Το σχοινάκι

    6

    Σε ξετρέλαιναν οι φωνές των κοριτσιών που έπαιζαν αυτό το παιχνίδι καθώς χοροπηδούσαν με τις ώρες πάνω απο ένα σχοινί που περιστρεφόταν με δύναμη!

    Η τυφλόμυγα.

    alt

    Αυτός που φύλαγε, έπρεπε με κλειστά μάτια να ανακαλύψει μόνο με το άγγιγμα την ταυτότητα αυτού που έπιανε μετά από μικρής διάρκειας κυνηγητό.Αν το έβρισκε τότε του έδενε τα μάτια και το παιχνίδι συνεχίζονταν…

    Οι μαντεψές.

    alt
    Ενα παιχνίδι όπου ο ένας περιέγραφε στον άλλο μυστικά ένα αντικείμενο και ο άλλος έπρεπε να κάνει τον τρίτο της παρέας να βρεί ποιό είναι το αντικείμενο,μόνο με νοήματα.

    Περνά, περνά η μέλισσα:

    alt
    Αυτό το παιχνίδι είναι ένα παλιό και παραδοσιακό παιχνίδι. Συγκεντρώνονται τουλάχιστον έξι παιδιά και δύο χτυπούν παλαμάκια και τραγουδούν. Τα υπόλοιπα παιρνούν κάτω απ’ τα χέρια τους και όποιον πιάσουν το βάζουν και επιλέγει με ποιοανού το μέρος θα πάει. Τελικά όταν μαζευτούν όλα τα παιδιά τραβάνε τους άλλους και όποιοι δεν πέσουν κάτω είναι οι νικητές. Αυτό το παιχνίδι το παίζουν πολλά παιδιά (6-7 χρονών), από όλο τον κόσμο.

    Πόλεμος!

    alt

    Αντίπαλοι,η μιά γειτονιά του χωριού με την άλλη! Για όπλα,είχαμε ξύλινα σπαθιά,ακόντια,σφεντόνες και ότι άλλο βάνει ο νούς σας.Πραγματικές και ατελείωτες μάχες για το ποια γειτονιά θα έχει την αρχηγία του χωριού!

    Μακριά γαϊδούρα

    Ομαδικό παιχνίδι που παιζόταν από 10 τουλάχιστον παιδιά χωρισμένα σε δύο ομάδες. Ένα παιδί που έκανε τη “μάνα” καθόταν σε ένα υψηλότερο μέρος, ένα χαμηλό τοίχο ή ένα πεζούλι. Η “μάνα” είχε την εποπτεία στο παιχνίδι και τηρούσε τους κανόνες του. Ένα άλλο παιδί της ομάδας που κληρωνόταν, ακουμπούσε το κεφάλι στα πόδια της “μάνας” και ακολουθούσαν τα άλλα πέντε ως οκτώ παιδιά που έβαζαν το κεφάλι τους το ένα ανάμεσα στα σκέλη του προηγούμενου. Έσκυβαν και πρόβαλαν τα νώτα τους και έτσι σχηματιζόταν ένα μακρύ και “αρραγές” σώμα, η “μακριά γαϊδούρα”.

    Τα παιδιά της άλλης ομάδας, πηδώντας με φόρα ένα ένα, προσπαθούσαν να καβαλήσουν τη μακριά γαϊδούρα και να γαντζωθούν καλά επάνω της σφίγγοντας τα χέρια τους πάνω στο σώμα της, ώστε να μην κινδυνεύουν να ακουμπή­σουν το έδαφος με τα πόδια. Εκείνος που πηδούσε πρώτος -τον αναγνώριζε η ομάδα για τα μεγάλα άλματα- έπρεπε με ένα σάλτο και πατώντας δυνατά με τα δύο του χέρια στα νώτα του τελευταίου παιδιού της γαϊδούρας, να βρεθεί και να καθήσει στην κεφαλή της, ώστε να υπάρχει περισσότερος και ασφαλέστερος χώρος για τα άλλα παιδιά της ομάδας που ακολουθούσαν. Πρόσεχαν -το υπολόγιζαν εκ των προτέρων- να μην πέσουν στους αρμούς του σώματος της γαϊδούρας. Σε περίπτωση που αυτό γινόταν και κάποιος από την ομάδα που πηδούσε ακουμπούσε το έδαφος, η ομάδα που καβαλούσε τη μακριά γαϊδούρα έχανε και άλλαζαν ρόλους. Εάν όμως τα κατάφερνε, η ομάδα της μακριάς γαϊδούρας άρχιζε να κουνιέται, προσπαθώντας να ρίξει κάτω αυτούς που ήταν καβάλα. Την ώρα εκείνη οι επάνω τραγουδούσαν:
    Δέκα-δέκα την ημέρα
    και εκατό την εβδομάδα
    και σαράντα και πενήντα
    και το γαϊδουράκι μου
    και το σαμαράκι μου, πουρ-πουρ
    Εάν κατόρθωναν να παραμείνουν καβάλα, κατέβαιναν νικητές!

    http://agroselida.blogspot.gr/2014/10/blog-post_8.html

    Loading...
  • Δίκτυο ανεξάρτητων διαφημίσεων
    loading...