Χρήστος Λιβανός, Σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων. Χριστουγεννιάτικη επίσκεψις της Κολάσεως στην Ορθόδοξο Ελλάδα.

🕔10/01/2016 12:53

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΕΩΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ
Χριστουγεννιάτικη πίσκεψις τς Κολάσεως στν ρθόδοξο λλάδα
το κ. Χρστου Κ. Λιβανο
Τν παραμον τν Χριστουγννων, μο τηλεφνησε νας πνευματικς δελφς κα μ παρεκλεσε ν γρψω κτι γι τ «νοσιοργημα», πως τπεκλεσε, πο συντελστηκε στλληνικ Κοινοβολιο δο μρες νωρτερα, τν ψφιση, δηλαδ, το νμου γι τ Σμφωνο συμβωσης τν μοφλων ζευγαριν.

Το επα τι ταν ρκετ μλυνσι τς πνευματικς τμσφαιρας, παραμονς Χριστουγννων, π τ θμα ατ κατι δν πιθυμοσα ν παρατενω ατ τ μλυνσι στ σκψι μου τς γιες ατς μρες. Το επα κμη τι, ντ ν πρ κανες τν πννα κα ν γρψ, εναι προτιμότερο καποτελεσματικτερο ν πσουμε στ γνατα κα ν προσευχηθομε μ δκρυα ν μς λεσ Θες.
Κλεσαμε τ τηλφωνο, λλ συνεδησί μου μλεγχε γι τν πντησι πο εχα δσει. Καλ εναι κα προσευχ, λλ δν ρκε, μολεγε φων τς συνειδσεώς μου. «Καιρς το σιγν κα καιρς το λαλεν», λγει κπου σοφς Σολομν στν κκλησιαστή. νθυμθηκα κα τ σοφπντησι, πο εχε δσει εμνηστος θεολγος Νικλαος Σωτηρπουλος στν ρτησι κροατο του μπως θταν πι θερεστο κα ελογημνο, ντ νλγχωμε κα ν φωνζωμε γισα κακ κα παρνομα συμβανουν στν κκλησα κα στν κοινωνα, ν προσευχμεθα. Τί τοπντησε γγαντας ατς τς Θεολογας; «Κα Χριστς προσευχθηκε κτενς καναγωνως στν κπο τς Γεσθημαν, λλ δν ρκστηκε στν προσευχ, πλωσε τ χρια του κα σταυρθηκε»! Πρπει, λοιπν, ν γρψωμε. Πρπει ν μιλσωμε. Πρπει νλγξωμε κα ν διαμαρτηρηθομε, διτι τ «σιγν ν τος τοιοτοις καιρος», κατ τν γιο Μελτιο τν μολογητ, «ρνσεως διον κα προδοσα πστεως ληθινς». Κα προδοσα δν εναι μνον σιγή, ταν πολεμονται τ δγματα τς Πστεως, λλ κα σιγή, ταν καταπατονται ο θεες ντολς, καταλεται αἰώνια Χριστιανικθικ καντ' ατς θεσμοθετεται πνα θνος, πο θεωρεται καρδι τς ρθοδοξας, κολασα κα σεξουαλικ διαστροφ. μαρτωλο εμεθα κα ζητομε συνεχς τλεος το θεο· ρνητα κα προδτες, μως, δν εμεθα κα μ τ χρι το Θεο δν πρκειται ν γνωμε. Θ γρψωμε, λοιπν, καμες κτι γι τ νμο - τερατοργημα κα δν μς νδιαφρει ἐὰν ατ θεωρηθον φανατικ ρατσιστικ, διτι περνω τν νεοεποχτικων ντιρατσιστικν νμων πρχει Νμος το Θεο κα σ’ ατν φελομε νπακοωμε.
Προσκρουσαν στ Θε
Τί ν γρψωμε μως; Πς νκφρσωμε τν ερργ καγανκτησί μας; Ἐὰν νας πστολος Παλος δν μπρεσε ν περιγρψ τν παρδεισο, πς μες ν περιγρψωμε τν κλασι; Κα δν εναι νγκη ν μεταφερθομε στν κλασι γι ν τν περιγρψωμε, διτι στς σχατες ατς μρες λθε κλασι σ’ μς. μλλον τ γεγοντα, ποκτυλχθηκαν μπροστ στ μτια μας, ταν πολ χειρτερα π τν κλασι. «Γενης πσης σφοδρτερον τ προσκροσαι Θε», λγει γιος ωννης Χρυσστομος (PG 54, 671-672). Προσκρουσαν στ Θε πολλο. Προσκρουσαν στ Θεθεοι πολιτικο, ποξ ατας τν μαρτιν το λαο, πτρεψε Θες ν κυβερνον τν Πατρδα μας. Προσκρουσαν στ Θεσοι βουλευτς ψφισαν πρ το Συμφνου συμβωσης. Προσκρουσε στ Θε πρωθυπουργς, ζητντας συγγνμη π τος μοφυλοφλους γι τν καθυστρησι, μα συγγνμη δχως προηγομενο στν νθρπινη στορα. Προσκρουσαν στ Θε κασοι πολιτικονιψαν, ς «Πντιοι Πιλτοι», τς χεράς των κα προτμησαν ν εναι πντες π τν ψηφοφορα, παρ ν παρευρεθον κα ν επον να θαρραλο κα βροντερ «χι» στ νομιμοποησι τς κολασας κανηθικτητος. Προσκρουσαν στ Θεσοι μοφυλφιλοι πανηγριζαν γι τν ψφισι το νομοσχεδου, ντς κακτς τς Βουλς. , κα νγνριζαν τς συνπειες τν πανηγυρισμν ατν στν λλη ζω! Προσκρουσαν στ Θε περισστερο π’ λους δο νεαρομοφυλφιλοι, πο φρεσαν ρσα κα καλυμμαχια κα μπροστ στς κμερες ντλλασσαν φιλι στ στμα, ξω π τ Μητρπολι θηνν. Προσκρουσαν στ Θε, πσης, σοι δημοσιογρφοι πεστριξαν τ κνημα τν μοφυλοφλων κα κατκριναν γι τς ντιδρσεις τους τος λγους, δυστυχς, ερρχες, ποντδρασαν. Προσκρουσαν στ Θε κα κάποιοι λλοι. Ποοι εναι ατο; Εναι κενοι, ποβλεπαν στν τηλερασι τν ασχνη, πο περιγρψαμε, κα γελοσαν διφορα κα «σπαγαν πλκα» μ τος μοφυλοφλους πο ντθηκαν παππδες κα μ τος «γραφικος» μητροπολτες, πο διαμαρτρονταν. Προσκρουσαν στ Θε κασοι ρχιερες δν ντδρασαν, δν κατγγειλαν τ νμο - βδλυγμα κακτρωμα, δν κτπησαν πνθιμα τς καμπνες τν Μητροπλεών τους, πως ριστα πραξε Καλαβρτων μβρσιος, λλδιαφρησαν καποδεχθηκαν πίσκοποι, ερισκμενοι μακριπ τ σκοπιά τους, φλακες κοιμμενοι κα ποιμνες ποιμνοντες αυτος καχι τ πομνια, πο τος μπιστετηκε Θες. πρσκρουσι, μως, στ Θε δν σταματδ, λλπεκτενεται κα σσους λληνες «τιμσουν» μ τν ψφό τους στς πμενες κλογς τος πολιτικος κενους, πο ψφισαν τν τιμο ατ νμο, ποτιμζει τ Θε, νατρπει σα Ατς νομοθτησε, κα θεσμοθετες νμιμο κενο, πο αἰώνιος κα πανυπερτλειος Νομοθτης καταδικζει ς βδλυγμα, ο δ Πατρες θεωρον ς ττιμτερο καηδστερο τν παθν κας «πσης κολσεως χερον». ουλιανς Παραβτης μεινε γνωστς στν στορα π τν πολεμική του κατ το Χριστιανισμο κα τν προσπθειά του νπαναφρ τν ρχαα εδωλολατρα. Ο 194 πολιτικο τς λλδος, ποπερψφισαν τπασχυντο ατ Σμφωνο, θ μενουν στν στορα ς σγχρονοι Παραβτες, διτι «παρλθοσαν τν νμον καλλαξαν τ προστγματα, διαθκην αἰώνιον» (σ. 24:5) κα θσπισαν δι νμου θη νθικα κα διεστραμμνα, γνωστα στ νομοθεσα κα ατς κμη τς ρχαας προχριστιανικς εδωλολατρικς λλδος!
Φοβερς λγος τογου ερωνμου
Τ μγεθος το πνευματικο καθικογκλματος πο διπραξαν οθνοπατρες, πο κυβερνον τ δσμοιρο ατ τπο, φανεται π τ γεγονς τι πλεξαν ν ψηφσουν τ θανατηφρο κα ψυχοκτνο νομοσχδιο παραμονς Χριστουγννων! ς παδευτοι θρησκευτικς κακατχητοι κκλησιαστικς, γνοον τ φοβερ λγο τογου ερωνμου, ποναφρει γιος Νικδημος γιορετης, σμφωνα μ τν ποο «τν νχτα κενη, κατ τν ποα γεννθη Δεσπτης Χριστς, στελε πρτον ναν γγελον καθαντωσε λους τος ρσενοκοτας, που σαν ες τν κσμον, καπειτα γεννθη, δι ν μ ερεθ ττε ες τν γν μα τοιατη θεομσητος μαρτα»![1] Ἐάν, δελφοναγνστες, δν πρεπε ν ερσκεται μαρτα ατ κατ τ Γννησι το Θεανθρπου κα Σωτρος Χριστο στ γ, μπως, ντιθτως, ξαρσι κα πρωτοφανς ξάπλωσί της, τς σχατες ατς μρες, προειδοποιον τι εναι π θραις ντχριστος;
«ρχεται ντχριστος», λεγε συχν στ κηργματά του μακαριστς Νικλαος Σωτηρπουλος, «ν κυβερνσ μα νθρωπτητα, πο δν δχθηκε ν κυβερνηθπ τ Εαγγλιο κα τ Χριστ». ρχεται ντχριστος, θ προσθσωμε μες, ν κυβερνσ, μεταξ τν λλων, καθους καπστους κα θεομχους κακκλησιομχους πολιτικος, πο καταπατον τ Εαγγλιο κα τ Σταυρ το Χριστο κα προσκυνον τ ορνιο τξο το παγκοσμου σοδομισμο. Πρν μως λθντχριστος, θλθ, φοβομεθα, «ργ το Θεοπ τος υος τς πειθεας» (Κολ. 3:5), διτι τ «πθη τιμας», ποποστηρζονται κα στεφαννονται στς μρες μας, λκουν περισστερο π’ τιδποτε λλο τ θεϊκργ. «Πσα παρβασις κα παρακολαβεν νδικον μισθαποδοσαν», δικαα τιμωρα (βρ. 2:2). Πς, λοιπν, πανθαμαρτωλ κα μοιχαλδα γενεά μας θ διαφγ τν τιμωρα, πο τς ξζει; πως δεχνουν τ σημεα τν καιρν ρχονται «μραι κδικσεως το πληρωθναι πντα τ γεγραμμνα» (Λουκ. 21:22). Κα ττε, λοι ο σγχρονοι Παραβτες τν θεων ντολν κα θρασες καταπατητς το εαγγελικο Νμου θ εναι ο πρτοι, πο θ τρξουν στ μνματα, σμφωνα μ τν προφητεα τογ. Κοσμ το Ατωλο, κα θ λγουν «βγτε σες ο πεθαμνοι, ν μπομε μες ο ζωντανο»! Εθε ν μετανοσουν, διτι «φοβερν τμπεσεν ες χερας Θεο ζντος» (βρ. 10:31).





[1]Σημείωσι γ. Νικοδήμου τογιορείτου στ Προλεγόμενα το πεζο Κανόνος τς Χριστο Γεννήσεως, π τορτοδρόμιο (τόμος Α΄, σελ. 145).
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !