Τραμπάλα

🕔10/11/2016 09:34
Νίκος Σαραντάκος

Η λέξη τραμπάλα, το πολύ διαδεδομένο παιδικό παιχνίδι, είναι δάνειο από τα ιταλικά -από το ρήμα traballare που θα πει ταλαντεύομαι, λέει το ετυμολογικό λεξικό του Μπαμπινιώτη, από την πρόθεση tra και το ρήμα ballare, που είναι απώτερης ελληνικής αρχής καθώς ανάγεται στο αρχαίο βαλλίζω.

Τράμπα – τραμπαλίζομαι, πέφτω και τσακίζομαι, λέει το παιδικό τραγουδάκι, αλλά κατ’ εξαίρεση δεν λεξιλογούμε -την τραμπάλα την ανέφερα μη μπορώντας ν’ αντισταθώ στον πειρασμό για ένα εύκολο λογοπαίγνιο, αν και θα μπορούσα να πω ότι στις αμερικανικές εκλογές ο Ντόναλντ Τραμπ ανέτρεψε τα προγνωστικά, τα έφερε όλα τραμπ-άλα και πολύς κόσμος έπεσε (από τα σύννεφα; ) και τσακίστηκε.

Για ένα ιστολόγιο σαν το δικό μας, που δημοσιεύει ένα άρθρο κάθε πρωί, οι αμερικανικές εκλογές είναι πολύ άβολο πράγμα -εξαιτίας της διαφοράς της ώρας, δεν προλαβαίνει κανείς να γράψει άρθρο την επομένη των εκλογών, ενώ τη μεθεπομένη το άρθρο έρχεται καθυστερημένο, σαν καλεσμένος που καταφθάνει στο σχόλασμα της φιέστας.

Επιπλέον, οι περισσότεροι από σας ήδη σχολιάσατε το αποτέλεσμα στο χτεσινό άρθρο, οπότε ίσως έχετε κορεσθεί -αλλά εγώ δεν το έχω σχολιάσει, οπότε θα μου επιτρέψετε να γράψω εδώ μερικές σκόρπιες σκέψεις, όχι πολύ συγκροτημένες μια και αυτές τις μέρες βρίσκομαι εκτός έδρας και έχω ελαφρώς αποσυντονιστεί.

Λοιπόν, παρά τα προγνωστικά, ο αμερικανικός λαός προτίμησε τον Ντόναλντ Τραμπ. Εδώ βέβαια πρέπει να βάλουμε έναν αστερίσκο, και να επισημάνουμε ότι, τουλάχιστον σύμφωνα με τα όχι τελικά αποτελέσματα που κυκλοφορούσαν χτες το βράδυ, η Χίλαρι Κλίντον είχε συγκεντρώσει 200.000 ψήφους περισσότερες από τον Τραμπ. Ωστόσο, εξαιτίας του εκλογικού συστήματος, που δίνει (με μερικές εξαιρέσεις) όλους τους εκλέκτορες μιας Πολιτείας στον υποψήφιο που θα πλειοψηφήσει, ο Τραμπ συγκέντρωσε σαφώς περισσότερους εκλέκτορες. Κάτι τέτοιο πάντως έχει συμβεί κι άλλες φορές στο παρελθόν, πολύ πρόσφατα το 2000, όταν ο Αλ Γκορ υπερτέρησε στη λαϊκή ψήφο αλλά Πρόεδρος εξελέγη ο Τζορτζ Μπους.

Οπότε, ο Τραμπ νίκησε, συν τοις άλλοις επειδή ήρθε πρώτος, έστω και με ελάχιστη διαφορά, σε ορισμένες κρίσιμες Πολιτείες, όπως στα μεσοδυτικά όπου βρίσκεται η κάποτε κραταιά βαριά βιομηχανία. Από διάφορες δημοσκοπήσεις εξόδου, προκύπτει ότι ο Τραμπ πήρε την πλειοψηφία των λευκών ανδρών, ενώ μαύροι, ισπανογενείς και ασιάτες προτίμησαν την Κλίντον αν και με μειωμένα ποσοστά απ’ ό,τι τον Ομπάμα το 2012. Επίσης, μειώθηκε αρκετά το ποσοστό των συνδικαλισμένων εργατών που ψήφισαν την υποψήφια των Δημοκρατικών αφού πολλοί βιομηχανικοί εργάτες πείσθηκαν από τις εξαγγελίες του Τραμπ εναντίον των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου.

Θα παρατηρήσατε κάποιες ομοιότητες με το πρόσφατο βρετανικό δημοψήφισμα, όπου επίσης η πλειονοτική ομάδα στράφηκε υπέρ του Μπρέξιτ και οι μειονότητες υπέρ της παραμονής. Η άλλη ομοιότητα που υπάρχει είναι ότι και στις δυο ψηφοφορίες αποδοκιμάστηκαν οι ελίτ. Κάτι τέτοιο το είχαμε δει και σε παλιότερα δημοψηφίσματα, όπως το γαλλικό το 2005, όταν η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων και σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης ήταν υπέρ του Ναι, αλλά οι κάλπες έβγαλαν Όχι. Κύριε, όχι με αυτούς, που λέει και ο Σεφέρης.

Διότι βέβαια, στη νίκη του Τραμπ φαίνεται πως έπαιξε ρόλο (ακριβώς όπως και στο Μπρέξιτ) η αντίδραση των λευκών ανδρών στην αλαζονεία των ελίτ και το αίσθημα ματαίωσης που νιώθουν βλέποντας ότι ελάχιστα καρπώνονται από την ιλιγγιώδη αύξηση του πλούτου και της παραγωγικότητας, με αποτέλεσμα να δέχονται τη ρητορεία ενός ακροδεξιού δημαγωγού που φόρεσε αντισυστημική λεοντή και βρήκε βολικούς αποδιοπομπαίους τράγους.

Ομολογώ πως θεωρούσα πιθανότερη τη νίκη της Κλίντον αλλά δεν απέκλεια να νικήσει ο Τραμπ. Σε ένα άρθρο που δημοσίευσα εδώ πριν από ένα μήνα (παρά κάτι μέρες) είχα γράψει:

Για να μην πω ότι η συντονισμένη εκστρατεία δυσφήμισης του Τραμπ από τα μέσα ενημέρωσης όλου του κόσμου τον κάνει λιγότερο αντιπαθή στα μάτια μας -όχι τόσο ώστε να τον προτιμήσουμε πάντως. Ωστόσο, δεν αποκλείω ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος να αντιδράσει με πείσμα και να ψηφίσει Τραμπ ακριβώς επειδή τον χτυπάνε όλοι.

Κάποιοι φίλοι με ειρωνεύτηκαν για το «συντονισμένη εκστρατεία δυσφήμισης» αλλά δεν αποκλείω να έπαιξε κάποιο ρόλο’ στον ψηφοφόρο δεν αρέσει να του λες με κραυγαλέο τρόπο τι να ψηφίσει, μπορεί να εξεγερθεί όταν ακούει ότι όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι υπέρ της Χίλαρι Κλίντον.

Τέλος, αν και δεν μπορώ να το αποδείξω, δεν μου φεύγει από το νου η σκέψη ότι η Χίλαρι Κλίντον ηττήθηκε όχι επειδή ήταν η υποψήφια του κατεστημένου και του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος που θα μας έφερνε πιο κοντά στον πόλεμο, αλλά, ανάμεσα στ’ άλλα, επειδή είναι γυναίκα. Επίσης, επειδή ο αντίπαλός της έπαιξε το χαρτί της ισλαμοφοβικής υστερίας. Θέλω να πω, με ενοχλεί η αίσθηση ότι η Χίλαρι ηττήθηκε για τους λάθος λόγους. Διότι βέβαια, υπήρχαν πολλοί λόγοι για να μην ψηφίσει κανείς τη Χίλαρι Κλίντον -κι αν είναι γελοίος ο Τραμπ και απωθητικά τα σεξιστικά του σχόλια, υπάρχει τάχα πιο άσεμνο θέαμα από έναν πολιτικό που χοροπηδάει σε ζωντανή μετάδοση μαθαίνοντας τη θανάτωση ενός ανθρώπου;

Και πόσο χειρότερα θα ήταν με τον Μπέρνι Σάντερς; Πριν από κανα χρόνο και βάλε, όταν μόλις είχαν αρχίσει οι προκριματικές εκλογές, ένας φίλος που ψήφιζε στις ΗΠΑ έγραψε ότι βρισκόταν πιο κοντά στον Σάντερς, αλλά θα στήριζε Χίλαρι επειδή ο Σάντερς τού φαινόταν unelectable. Πόσο πιο δυσεκλέξιμος (πρόταση άλλου φίλου στο FB) θα ήταν ο Σάντερς; Τουλάχιστον οι ψηφοφόροι του θα το ευχαριστιούνταν, ενώ τώρα όσοι ψήφισαν την κυρία Κλίντον το έκαναν, οι περισσότεροι, με βαριά καρδιά.

Ωστόσο, δεν θα χαρούμε για τη νίκη του Τραμπ. Δεν είναι δική μας νίκη. Η νίκη του Τραμπ επιβεβαιώνει μια γενικότερη συντηρητική στροφή που την παρατηρούμε παντού στον λεγόμενο δυτικό κόσμο. Τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα η επίδρασή της θα είναι πολύ αρνητική στην Ευρώπη –και πρώτα πρώτα με αποχαλίνωση της αντιπροσφυγικής δημαγωγίας.

Όχι, δεν έχουμε λόγο να χαιρόμαστε.

alt
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !