Ἀρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Ἡ προετοιμαζόμενη Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος πιστὴ διάκονος τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ (5)

🕔25/09/2015 18:03

Εν Πειραιεί τ 25η Σεπτεμβρίου 2015.
προετοιμαζόμενη γία κα Μεγάλη Σύνοδος πιστ διάκονος τοπαναιρετικο Οκουμενισμο
(Προσδοκίες-στορικ πορεία-Γενικς κτιμήσεις-Συμπεράσματα)
ρχ.

Παύλου Δημητρακοπούλου,
Διευθυντο το Γραφείου Αρέσεων κα Παραθρησκειν
ερς Μητροπόλεως Πειραις
(5ον)
Στ πλαίσια τς ξιολογήσεως το διαλόγου μ τος Παπικος λέχθη, μεταξλλων, τι « διάλογος οτος καίπερ σπουδαιότερος πάντων τν λλων
κα κατ τος βυζαντινος χρόνους διεξαχθες π διαφόρους συνθήκας νευ ποτελέσματος, ς στηριχθες π μρθς βάσεως καπαγορευθες οχπ γνησίου χριστιανικο πνεύματος, λλ’ πιβληθες ξωθεν δι τς βίας, κατ τος μετέρους χρόνους εσέτι δν χει ρχίσει πισήμως».[1] Εδώ παρουσιάζονται ο μεττ σχίσμα διάλογοι μ τος Παπικος ς μποτελεσματικο ξ ατίας τς λλείψεως ρθς βάσεως κα γνησίου χριστιανικοπνεύματος. Στος διαλόγους ατούς, πως γνωρίζουμε, ο γιοι Πατέρες μας μεναν πάντα νυποχώρητοι στ ρθόδοξα δόγματα κα θεταν πάντα ς παράβατο ρο νώσεως τν ποβολ τν αρετικν διδασκαλιν το Παπισμο κατν πιστροφ στν ρθοδοξία. πειδή μως ο Παπικο πέμεναν πεισματωδς στς πλάνες τους, ο διάλογοι ατοδν καρποφόρησαν. Ο μετέχοντες στή «Διασκέψη» πορρίπτουν τν πατερικ βάση τοπαρελθόντος, πο στηρίζεται στ ρθόδοξα δόγματα, διότι δθεν π' ατ πουσιάζει τ γνήσιο χριστιανικ πνεμα, κα φιλοδοξον ντοποθετήσουν μι βάση στ διάλογο, οκουμενιστικς μπνεύσεως κα προοπτικς, πο θ ποτελέσει τ θεμέλιο γι τν νοικοδόμηση «συγκρητιστικο - ονιτικο» τύπου νώσεως μ τν Παπισμό.
Στσυνέχεια κφράζεται πεποίθηση τι «δι το διαλόγου ορθόδοξοι προσφέρομεν φειλετικν μαρτυρίαν ες τν τερόδοξον κόσμον…..», κατι « διάλογος θπιτρέψει ες μς νκτιμήσωμεν…..τ πνευματικν μεγαλεον, τν εαγγελικν προσπάθειαν, τν θεολογικν σοβαρότητα τν κκλησιν τς Δύσεως, σως δ καρισμένας συμπληρωματικς τν δικν μας ψεις τς πνευματικς ζως ατς. ,τι προέχει εναι χι τόσον νντιδικμεν μ τς λλας κκλησίας, σον τ ν δείξωμεν δι μις νανενεωμένης πνευματικς ζως παρ’ μν κα δι τς μβαθύνσεως τς παραδόσεως, τι μία τοιαύτη νοσηρκβλάστησις, παραμόρφωσις τς Δύσεως, δύναται ν θεραπευθ δι μις αξούσης κτιμήσεως τς ρθοδοξίας».[2] στόσο μέχρι τώρα περα τν διαλόγων πέδειξε, μ πάμπολλα ποδεικτικστοιχεα,[3] τι χι μόνο «φειλετικν μαρτυρίαν» ρθοδόξου πίστεως δν μπορέσαμε ν προσφέρουμε στος αρετικος τς Δύσεως, λλ φθάσαμε δυστυχς στκριβς ντίθετο ποτέλεσμα, ν συμμαρτυρομε δηλαδ στν πλάνη κα τν αρεση, κα νναγνωρίζουμε τς αρέσεις ατς ς ληθες κκλησίες! Πέραν τούτου πς εναι δυνατν ο «κκλησίες τς Δύσεως», πο βρίσκονται σ πλάνη κα πνευματικ σκοτάδι, ν διαθέτουν «πνευματικν μεγαλεον» κα «θεολογικήν σοβαρότητα»; Πς μπορον πίσης οντιπρόσωποί μας στος διαλόγους νχουν «νανενεωμένη πνευματικ ζωή», ταν νοθεύουν τν ρθόδοξη πίστη κα δν βαδίζουν πάνω στχνη τν γίων Πατέρων μας; που νοθεύεται πίστη, κε νοθεύεται κα πνευματικ ζωή κα εναι δύνατη νανέωσή της.
Γ΄ Προσυνοδικπεξεργάσθηκε πίσης κα τ θέμα: «Συμβολ τν κατ τόπους ρθοδόξων κκλησιν ες τν πικράτησιν τν χριστιανικν δεωδν τς ερήνης, τς λευθερίας, τς δελφοσύνης κα τς γάπης μεταξ τν λαν καρσιν τν φυλετικν διακρίσεων». Στ πλαίσια το ν λόγ θέματος λέχθη μεταξ λλων τι «α κατ τόπους ρθόδοξοι κκλησίαι ν στεν συνεργασί μεθ’ λων τν γαπώντων τν ερήνην παδν τν λοιπν ν τ κόσμ θρησκειν, θεωρον χρέος των νργάζωνται δι τν ερήνην π τς γς κα τν πικράτησιν δελφικν σχέσεων μεταξ τν λαν».[4]
Ογιοι κα θεοφόροι Πατέρες ξεκαθάρισαν παξ διπαντς κα σαφέστατα τ θέμα τς ερήνης κα τθέμα τν σχέσεων μ τος αρετικος καλλοδόξους, μ βάση βεβαίως τν εαγγελικ διδασκαλία κα τς ποφάσεις τν Οκουμενικν Συνόδων. Κανες δν μφιβάλλει τι οπόλεμοι, ο συγκρούσεις, ο αματοχυσίες κα ο τρομοκρατικς νέργειες, δν εναι σύμφωνες μ τθέλημα το Θεο. λα ατ εναι πακόλουθα τς μαρτίας κα τς ποστασίας το νθρώπου π τν Θεκα τότε μόνο θ κλείψουν, ταν νθρωπος θ πιστρέψει στν Θεν μετανοί, μέσα στος κόλπους τς κκλησίας, κα θφαρμόσει τ θέλημα το Θεο. κκλησία ποδεικνύει βέβαια τν τρόπον τς θεραπείας τοκακο, δν μπορεί μως ν μεταβληθε σναν γκόσμιο ερηνευτικ ργανισμό, οτε ν γκλωβισθε σ γκόσμιους ρόλους, διότι τότε μοιραία κκοσμικεύεται κα κφυλίζεται κα χάνει τ σωτηριολογική της ποστολή. ποστολ τς κκλησίας εναι ν ερηνεύσει τν νθρωπο μ τν Θεό, ς παραίτητη προϋπόθεση γι ν ερηνεύσουν στ συνέχεια κα ονθρωποι μεταξύ τους. ποστολτς κκλησίας εναι ν προσφέρει τν Χριστό, τν μόνο ερηνοποιό, ποος κατ τν πόστολο εναι « ερήνη μν» (φ. 2,14) Στν ρθόδοξη κκλησία ερήνη δν χει κοσμικ χαρακτήρα κα δν σημαίνει πλς τν πουσία πολέμου, λλεναι κατ τν πόστολο καρπς τογίου Πνεύματος: « δ καρπς το Πνεύματός στιν γάπη, χαρά, ερήνη…» (Γαλ. 5,22). ξ λλου κα Χριστς ντιδιαστέλλει «τν ερήνη» τν δική του, πο εναι καρπς το Πνεύματος, π τν «κοσμικ ερήνη»: «ερήνην τν μν δίδωμι μν, ο καθς κόσμος δίδωσιν, γ δίδωμι μν» (Ιω. 14,27). Σς δίνω δηλαδ τ δική μου ερήνη, χι σν ατή, πο δίνει κόσμος. Ατ τν ερήνη το Χριστο, κα μόνο ατν, καλεται ν δώσει κκλησία στν κόσμο, πού, ταν πάρχει, φέρνει π μόνη της κα τν λλη ερήνη στν κόσμο.
Πέραν τούτου, ερήνη δν εναι πάντοτε παινετή, οτε πόλεμος εναι πάντοτε πίμεμπτος. πάρχει πίμεμπτη ερήνη, ταν συμβιβαζόμαστε μ τν πλάνη κα προδίδουμε τν λήθεια, κα πάρχει παινετς πόλεμος, γι τν ποο μιλε διος Χριστός, λέγοντας: «Μ νομίσητε, τι λθον βαλεν ερήνην π τν γν, οκ λθον βαλεν ερήνην λλ μάχαιραν. λθον γρ διχάσαι νθρωπον κατ το πατρς ατο κα θυγατέρα κατ τς μητρς ατς κα νύμφην κατ τς πενθερς ατς καχθρο τονθρώπου ο οκιακο ατο» (Ματθ. 10,34-36). γιος ωάννης Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τν λόγο το Χριστο, λέει: «Ο γρ πανταχομόνοια καλόν. Καπ το πύργου κείνου (τς Βαβέλ) τν κακν ερήνην καλ διαφωνία λυσε καποίησεν ερήνην».[5] Καγιος Γρηγόριος Θεολόγος πιβεβαιώνει: «Κρείττων γρ παινετς πόλεμος ερήνης χωριζούσης Θεο».[6]
Στκείμενο τς Γ΄ Προσυνοδικς γίνεται κόμη λόγος γι«στεν συνεργασία μεθ’ λων τν γαπώντων τν ερήνην παδν τν λοιπν ν τ κόσμ θρησκειν». Πς μως μπορομε ν συμφιλιωθομε κα ν συνεργασθομε μ τς λλες θρησκεες, πο βρίσκονται στ σκότος τς πλάνης, χωρς ν προσκρούσουμε στν θεόπνευστο λόγο τοποστόλου: «Μ γίνεσθε τεροζυγοντες πίστοις. Τίς γρ μετοχ δικαιοσύν κανομί; Τίς δ κοινωνία φωτ πρς σκότος;» (Β΄Κορ. 6,14).

Β) καθιέρωση τν «Συνεδρίων» κα τν «Διασκέψεων»
ς θεσμν στ ζω τς κκλησίας.
Οκουμενικς Πατριάρχης Μελέτιος Δ΄ (Μεταξάκης) συνεκάλεσε τ 1923, πως λέχθη προηγουμένως, γι πρώτη φορ στν στορία τς κκλησίας, «Πανορθόδοξο Συνέδριο». Μ τν πράξη του ατκαθιερώνει στ ξς, καινοτομώντας, τν τακτικ τν «Συνεδρίων», ποία καθίσταται πλέον θεσμς στζω τς κκλησίας. γκαταλείπεται δηλαδή, τουλάχιστον σ πανορθόδοξο πίπεδο, π αώνων καθιερωμένος, κα σ’ ατος τος διους τος ποστόλους ναγόμενος, θεσμός τν Συνόδων, γι τν πίλυση κα ντιμετώπιση κκλησιαστικν ζητημάτων, πο χουν γενικότερο πανορθόδοξο οκουμενικ χαρακτήρα, κα υοθετεται μια καινοτομία οκουμενιστικο χαρακτήρα, πο εναι ξένη πρς τν ρθόδοξη Παράδοση κα πονάγει τν προέλευσή της στ Συνέδρια κα στς Συνελεύσεις τν Προτεσταντν το Π.Σ.Ε. διαφορ μεταξ Προτεσταντικν «Συνεδρίων» κα «Διασκέψεων» φ’ νός, κα ρθοδόξων Συνόδων φ’ τέρου εναι οσιώδης, διότι στς ρθόδοξες Συνόδους δικαίωμα συμμετοχς χουν λοι ο ν νεργεί πίσκοποι τν κατ τόπους κκλησιν, νστ Προτεσταντικ Συνέδρια κα Συνελεύσεις λαμβάνουν μέρος ρισμένοι μόνο ντιπρόσωποι πκάθε Προτεσταντικ μάδα. ποκλεισμς τς συμμετοχς στ Συνέδρια κα στς Συνελεύσεις λων τν πισκόπων, κα συμμετοχ σ’ ατ μόνο ρισμένων ντιπροσώπων, δημιουργε σοβαρότατο πρόβλημα. Παρέχει δηλαδ τδυνατότητα σ οκουμενιστς πατριάρχες καρχιεπισκόπους ατοκεφάλων κκλησιν ν πιλέγουν ς ντιπροσώπους πρόσωπα τς ρεσκείας τους, πο δν μφορονται π ρθόδοξο φρόνημα, λλ διακατέχονται ποκουμενιστικς ντιλήψεις κα πεποιθήσεις.
Στχρόνια πο κολούθησαν ρος «Συνέδριο» λλάζει νόματα κα θ μετονομασθε διαδοχικ «Προσύνοδος», «Πανορθόδοξος Διάσκεψις» κα «Προσυνοδικ Πανορθόδοξος Διάσκεψις», πο θχουν οσιαστικ τν διο οκουμενιστικ χαρακτήρα. Δ΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη τς Γενεύης, τ 1968, κατήργησε τν ρο «Προσύνοδος» κα καθιέρωσε στ ξς τς «Προσυνοδικς Πανορθόδοξες Διασκέψεις» ς ρο κας μέθοδο προπαρασκευς τς γίας κα Μεγάλης Συνόδου, μ τξς σκεπτικό: « Διάσκεψις πεφάσισε, “πως Προσύνοδος γκαταλειφθς τε ρος κας στάδιον προπαρασκευς τς Συνόδου, διότι οτε πρς τ πράγματα νταποκρίνεται, οτε παντν τ καθ’ μς Θεολογία τν Συνόδων τοιοτος θεσμς καρος Προσυνόδου. ποτελε οτος νεολογισμόν, διότι κκλησία γνώρισε μόνον Συνόδους Οκουμενικάς, Τοπικάς, μείζονας λάσσονας, διαφόρων κατηγοριν, λλ πάντοτε Συνόδους, οδέποτε δέ τι λαττον τς Συνόδου, οον Προσύνοδον”».[7] Ἐὰν μως ρος «Προσύνοδος» εναι δόκιμος κα ρθς πορρίφθηκε, ξ σου δόκιμος εναι κα ρος «Προσυνοδικ Πανορθόδοξος Διάσκεψις», χι μόνο διότι κα ατς εναι ξένος πρς τν ρθόδοξη Παράδοση, λλ καδιότι ο «Προσυνοδικς Διασκέψεις» πέχουν περίπου θέση «Προσυνόδου», φο καδ λαμβάνονται συνοδικς σχύος ποφάσεις, οποες ναμένεται ν υοθετηθον π τν γία κα Μεγάλη Σύνοδο.
Πάντως τ οσιδες στν προκειμένη περίπτωση εναι τ γεγονός, τι στς Διασκέψεις ατς λήφθησαν κ τν προτέρων συνοδικο χαρακτρος ποφάσεις χωρς ν δοθε «χρος» γιά ν λαλήσει τ Πνεμα τγιο στην μέλλουσα να συνέλθη γία κα μεγάλη Σύνοδο. Κλασικπερίπτωση πο ποδεικνύει τ πάρα πάνω συμπεράσματά μας, ποτελε φαρμογτν ποφάσεων τς Δ΄ Προσυνοδικς, (2009), πο σχολήθηκε μ τ θέμα τς Διασπορς, προτοκαν ποφανθε γιτ θέμα ατ μέλλουσα ν συνέλθη γία κα Μεγάλη Σύνοδος. στόσο ο προειλημμένες ποφάσεις, που νθρώπινος παράγων παίζει τν κυρίαρχο, κατν ποκλειστικ ρόλο στλήψη τν ποφάσεων, ποτελον κατ’ οσίαν μπαιγμ τογίου Πνεύματος κα να π τχαρακτηριστικότερα γνωρίσματα τς παναιρέσεως το Οκουμενισμο. Πς εναι δυνατ μ τέτοιου εδους νθρώπινες μεθοδεύσεις, ξένες πρς τν Παράδοση τς κκλησίας μας, ν θεωρηθε μιτέτοια Σύνοδος ς γεγονς Πεντηκοστς, που θ πνεύσει κα θ μιλήσει δι τν Συνοδικν μελν τ διο τγιο Πνεύμα; Λοιπόν, μέλλουσα ν συνέλθει γία κα Μεγάλη Σύνοδος, ν κάποτε συνέλθει, δν θ εναι, π' ατς τς προϋποθέσεις, τίποτε λλο παρνα «θέατρο ντυπώσεων».(Συνεχίζεται).






[1]Γραμματεία π τς προπαρασκευς τς γίας καΜεγάλης Συνόδου τς ρθοδόξου κκλησίας, ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΙΙ, …….ο.π. σελ. 113.
[2]Γραμματεία π τς προπαρασκευς τς γίας κα Μεγάλης Συνόδου τς ρθοδόξου κκλησίας, ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΙΙ, …….ο.π. σελ. 115.
[3]Παραπέμπουμε τν ναγνώστη σργασία μας μ τίτλο « ρθοδοξία μπροστ στ θύελλα το συγχρόνου Προτεσταντικο καΠαπικο Οκουμενισμο», Πειραις 2012, κδοση Β΄, σελ.41-52 & 86-91.
[4]Μητροπολίτου πρώην λβετίας Δαμασκηνο, Πρς τν γίαν….ο.π. σελ. 87-88.
[5]Βλ. πόμνημα ες τ κατ Ματθαον Εαγγέλιον, Πάν. Τρεμπέλα, θναι 1951, σ. 212.
[6]Γρηγορίου Θεολόγου, πολογητικός της ες Πόντον φυγς 82, ΕΠΕ 1,176.
[7] Περιοδ. «κκλησία», ριθ. 13-14, [1 κα15.7.1968], σελ.309.
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !