Ομιλία του Ν. Αμπατιέλου στο ΕΜΠ σε εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για το λαϊκό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου (VIDEO-ΦΩΤΟ)

🕔09/11/2015 18:55
902Παιδεία

Σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο πραγματοποίησαν οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ του ΕΜΠ εκδήλωση για τα διδάγματα από το λαϊκό ξεσηκωμό του Νοέμβρη του '73, με ομιλητή τον Νίκο Αμπατιέλο, Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ.

Η εκδήλωση άνοιξε με βίντεο της ΚΝΕ αφιερωμένο στην αντιδικτατορική πάλη και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με συνθήματα και χειροκροτήματα υποδέχτηκε το αμφιθέατρο τον Νίκο Αμπατιέλο που έκανε μια πλούσια σε ιστορικά διδάγματα και σύγχρονα συμπεράσματα ομιλία. Στο της εκδήλωσης υπήρξε ζωντανό μουσικό αφιέρωμα με επαναστατικά λαϊκά τραγούδια από την περίοδο της δικτατορίας. Η εκδήλωση έκλεισε με τον ύμνο της ΚΝΕ και το ραντεβού ανανεώθηκε για την απεργιακή συγκέντρωση στις 12 του Νοέμβρη και την πορεία στις 17 Νοέμβρη.Στην ομιλία του ο Ν. Αμπατιέλος σημείωσε μεταξύ άλλων:«(…) Τόσα χρόνια μετά, οι νεότερες γενιές βλέπουμε μέσα στις ηρωικές σελίδες συνολικά της αντιδικτατορικής πάλης ότι ο λαός και η νεολαία μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους, με την αποφασιστική τους δράση μπορούν να καθορίσουν προς όφελός τους τις εξελίξεις.Αποδείχτηκε, επιβεβαιώθηκε για ακόμη μία φορά ότι κανένας μηχανισμός δεν είναι παντοδύναμος, αιώνιος, όσο και αν εμφανίζεται έτσι ή ακόμα και αν όλη η προπαγάνδα του γυρνάει γύρω από αυτό, όπως έκανε και η χούντα για 7 χρόνια...Η αλήθεια είναι ότι κάθε αντιδραστικός μηχανισμός είναι ευάλωτος... βιώνει τις βαθιές αντιφάσεις του, κάθε μορφή της εξουσίας - της δικτατορίας του κεφαλαίου, των λίγων παράσιτων εκμεταλλευτών, απέναντι στην τεράστια λαϊκή πλειοψηφία είναι ιστορικά πεπερασμένη. Πολύ περισσότερο όταν νιώθει την καυτή ανάσα της λαϊκής πάλης.Με αυτή την πεποίθηση και αισιοδοξία αντιμετωπίζουμε και σήμερα την κατάσταση. Οι σημερινοί συσχετισμοί δύναμης δεν είναι παντοδύναμοι, δεν είναι αιώνιοι. Μέσα από τις δυσκολίες ωριμάζει και θα φουντώσει το κύμα της λαϊκής αντεπίθεσης. Φίλες και φίλοι,Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, συνολικά η αντιδικτατορική πάλη, μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης και διδαγμάτων. Η μελέτη και η γνώση της Ιστορίας είναι ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες που συμβάλλουν να προλαβαίνεις, να αποφεύγεις στραβοπατήματα και να προβλέπεις όσο γίνεται καλύτερα προετοιμασμένος τις εξελίξεις. Γι' αυτό δεν είναι σωστό να μένουμε μόνο στις εντυπώσεις που αφήνουν ακόμα και μεγάλες στιγμές στην πορεία της πάλης του λαού και της νεολαίας.Κάθε νέος έχει μοναδικό συμφέρον να επιλέξει το δρόμο του συλλογικού αγώνα και έτσι να είναι κατά κάποιο τρόπο συνεχιστής των πιο λαμπρών αγωνιστικών παραδόσεων, να εμπνέεται από τον ηρωισμό, την αποφασιστικότητα, να προσπαθεί να κάνει κτήμα του τη συλλογική πείρα και μαζί με την πείρα που αποκτάει από τη δική του συμμετοχή στην πάλη να συνεχίζει με πιο στέρεα και αποφασιστικά βήματα.Ιδιαίτερα οι ΚΝίτες, τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ που επωμίζονται το σύνθετο,το δύσκολο, αλλά και όμορφο - περήφανο καθήκον της εποχής μας να μπουν μπροστά στον αγώνα, να οργανώσουμε στο πλάι του Κόμματος την απάντηση, την αντεπίθεση του λαού και της νεολαίας, για την οριστική εξάλειψη της εκμετάλλευσης, για να οδηγηθούν οι μεγάλες ταξικές αναμετρήσεις του σήμερα και του αύριο στη νίκη και στην κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό.(…) Αστικές και μικροαστικές δυνάμεις, κόμματα που υπηρετούν τη μακροημέρευση του εκμεταλλευτικού συστήματος, αποθεώνουν την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Προσπερνάνε με μεγάλη ευκολία και με ταξική σκοπιμότητα ότι η δικτατορία, που ήταν πραγματικά ένα καθεστώς τρόμου, με βασανιστήρια, εξορίες και δολοφονίες, με ατελείωτα "απαγορεύεται", υπεράσπιζε πάνω από όλα την εξουσία των μονοπωλίων. Ότι οι κεφαλαιοκράτες συνέχισαν να έχουν την πραγματική εξουσία, την οικονομική κυριαρχία. Όπως και ότι συνεχίζουν να την έχουν, ανεξάρτητα τις μορφές διακυβέρνησης, ανεξάρτητα και από τη σύνθεση και τον προσανατολισμό των κυβερνήσεων και στις συνθήκες του αστικού κοινοβουλευτισμού.(…) Αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων της αστικής τάξης, άμεσα συνδυασμένες με τους διεθνείς ανταγωνισμούς, αντιθέσεις και δυσκολίες στο αστικό πολιτικό σύστημα σε διαφορετικές κάθε φορά συνθήκες είναι αντικειμενικά πράγματα στον καπιταλισμό.Το πολιτικό ζήτημα δεν είναι να μπλέξει ο λαός μέσα σε αυτές, να επιλέξει ανάμεσα στις διάφορες μορφές διαχείρισης της αστικής εξουσίας με την εναλλαγή των κομμάτων, με τον έναν ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό, αλλά η αλλαγή τάξης στην εξουσία. Η εργατική τάξη, ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία να έχουν τη δική τους γραμμή ρήξης και ανατροπής συνολικά του καπιταλιστικού συστήματος. Από αυτήν τη σκοπιά να αντιμετωπίζουν και τους διάφορους σχεδιασμούς.Δείτε πόσο ύπουλη είναι αυτή η γραμμή: Μερικοί αστοί και μικροαστοί πολιτικοί και δημοσιολόγοι δέχονται το λαϊκό ξεσηκωμό, ακόμα και οξυμένες μορφές και τρόπους πάλης, αλλά μόνο σε δικτατορικά καθεστώτα και ακόμα και εκεί, πάντα με περιορισμένο περιεχόμενο, με στόχους που δεν ξεπερνούν το εκμεταλλευτικό σύστημα. Στις σημερινές συνθήκες βέβαια λένε ότι δεν χρειάζονται τέτοια ή ότι υπάρχουν όρια. "Η απεργία δεν είναι λύση", "αυτό που χρειάζεται είναι κοινωνική συνοχή", "μα υπάρχει και κοινωνικός διάλογος" και πολλά άλλα τέτοια.Όλα μέσα στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που γενικά είναι πιο βολική, ανταποκρίνεται καλύτερα στην ενσωμάτωση του λαού, στον εγκλωβισμό στις κυβερνητικές εναλλαγές, στην αυταπάτη ότι οι κυβερνήσεις έχουν την εξουσία και όχι η αστική τάξη με πολιτικό προσωπικό τις κυβερνήσεις.Κάθε τέσσερα χρόνια -τι τέσσερα, κάθε 6 μήνες- με εκλογές και δημοψηφίσματα, να καλείσαι να ψηφίσεις όποιον σου υπόσχεται καλύτερους όρους σκλαβιάς και στο ενδιάμεσο να φωνάζεις γιατί δεν τήρησε τις υποσχέσεις του ή γιατί ήταν δήθεν ανίκανος και αναποτελεσματικός - λαμόγιο.Ανταποκρίνεται καλύτερα να δημιουργεί σύγχυση με εθνικούς στόχους, ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη και ανάκαμψη της κερδοφορίας είναι για όλους μας. Σε αυτή τη δημοκρατία τα αφεντικά παρουσιάζονται με ανθρώπινο πρόσωπο, ως κοινωνικοί εταίροι, οι επιχειρήσεις είναι μια οικογένεια και όλοι πρέπει να δουλέψουν σκληρά, να αποδεχτούν να θυσιάσουν το μισθό, την ασφάλιση, τα αποθεματικά και πάρα πολλά άλλα για να ανακάμψει η οικονομία της χώρας.Αυτό που θέλουν είναι να δέχεται ο λαός και η νεολαία, με συζητήσεις και με διαπραγματεύσεις, τη διαχείριση της φτώχειας και της μιζέριας του, τη μόνιμη ανασφάλεια, να είναι δεμένη η ζωή τους ανάλογα με την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, ανάλογα δηλαδή με την κερδοφορία αυτών που τους εκμεταλλεύονται και τους πατάνε. Δείτε πώς αξιοποιείται σήμερα: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, υπερασπίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική που υλοποιεί, κουνάει το δάχτυλο στους εργαζόμενους ώστε να αισθάνονται και ένοχοι για τα μέτρα που ψηφίστηκαν και θα ψηφιστούν, ενώ η μέχρι πρότινος πορεία της στηρίχτηκε και γύρω από το σύνθημα της "λαϊκής κυριαρχίας". Ειδικά μπροστά στο δημοψήφισμα του Ιούνη.Η κυβέρνηση, όπως και η αστική τάξη γενικά, κοροϊδεύει όταν μιλά για "λαϊκή κυριαρχία". Συνειδητά εξαπατά, αφού γνωρίζει ότι όλοι οι νόμοι και οι θεσμοί στην Ελλάδα, στην ΕΕ, οι διεθνείς συμφωνίες είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να κατοχυρώνουν την κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων, την ταξική κυριαρχία της αστικής τάξης για να χειραγωγούν τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, να τις οδηγούν σε αδράνεια… και όχι την "περήφανη", λαϊκή κυριαρχία, για την "αξιοπρέπεια". Και είναι φτιαγμένοι έτσι, γιατί ακριβώς γνωρίζουν ότι η εργατική - λαϊκή δύναμη, όταν αντιδράσει, μπορεί να ανοίξει δρόμο προς τα εμπρός, να ανατρέψει τους εκμεταλλευτές της.Και εδώ πολύτιμες υπηρεσίες προσέφεραν διάφορες γκρούπες/ ομάδες που συνειδητά ή ασυνείδητα παραμένουν πεισματικά οι νεροκουβαλητές του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας… είναι γνωστές σε όλους σας οι τραμπάλες από τη λογική στον παραλογισμό, από την ανάγκη για αντικαπιταλιστική πάλη στο δήθεν ρεαλισμό τού σήμερα, από την επανάσταση στη ριζοσπαστική, λιγότερο μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ.(…) Επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά ότι ο αντικομουνισμός είναι πάντα ο προπομπός για μέτρα και σχεδιασμούς ενάντια στο λαό. Δεν είναι τυχαία άλλωστε και σήμερα η επίθεση με λάσπη και συκοφαντία στο ΚΚΕ από τη ναζιστική εγκληματική Χρυσή Αυγή, σε μια περίοδο που το ΚΚΕ βρίσκεται επικεφαλής στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στη συνολική χρεοκοπία του λαού μας για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ειδικά δείχνει ποια ταξικά συμφέροντα υπηρετεί. Μιας και η πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, η δράση των κομμουνιστών είναι ο πιο γνήσιος λαϊκός αγώνας, είναι αυτή που θέλουν να βγάλουν από τη μέση για να τσακίζουν ανεμπόδιστα το λαό. Απάντηση θα πάρουν αν συνεχίσει η πάλη για να απομονωθεί η Χρυσή Αυγή μέσα στο λαό, από τις μαζικές οργανώσεις, τα σωματεία, τους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους.(…) Ένα σημαντικό κεφάλαιο της αντιδικτατορικής πάλης αφορά τις συλλήψεις και την ηρωική και αταλάντευτη στάση κομμουνιστών σε φυλακές και εξορίες η στάση των συλληφθέντων κατά τις πρώτες μέρες της δικτατορίας, αλλά και στη διάρκειά της.Είμαστε τυχεροί, οι νέες γενιές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, ενός Κόμματος που κουβαλά βαριά ιστορία και έχει πλούσια πείρα, που δείχνουν ότι ο αγωνιστής έχει ανεξάντλητες δυνάμεις και αντοχές όταν είναι αποφασισμένος και βάζει πάνω από τον εαυτό του το Κόμμα, τον αγώνα, το δίκιο του αγώνα.Είναι μεγάλη παράδοση για το ΚΚΕ η συνεπής αγωνιστική στάση απέναντι στην εργοδοσία, στο κράτος της, στις διωκτικές αρχές του, στάση που έφτανε ως το εκτελεστικό απόσπασμα. Είναι μία από τις βαθιές ρίζες του ΚΚΕ στο λαό. Να μην το ξεχνάμε ούτε λεπτό ότι ο λαός εκτιμά την αγωνιστική στάση και αναγνωρίζει τους πρωτοπόρους αγωνιστές για τη στάση αρχών και το αγωνιστικό ήθος τους.Η πίεση για δήλωση δεν αφορούσε μόνο τα πρόσωπα, αλλά εκδηλωνόταν και στο ίδιο το Κόμμα. Να αποκηρύξει τους σκοπούς του, την επαναστατική γραμμή πάλης, να υποχωρήσει στα όρια της αστικής πολιτικής νομιμότητας. Μαζί με αυτόν το στόχο πηγαίνει και ο στόχος για να συντριβεί η επαναστατική ιδεολογική ηθική υπόσταση του ΚΚΕ.Ιδεολογικά, ηθικά το κίνημα ενισχυόταν όλη την περίοδο από αυτή την ηρωική στάση των κομμουνιστών στις συλλήψεις, στις ανακρίσεις, στα βασανιστήρια, στις φυλακές, στις εξορίες, στα στρατοδικεία. Έτσι κρατιόταν αναμμένη η φλόγα της μη υποταγής, της αντίστασης. (…) Συνοψίζοντας νομίζω ότι πρέπει να κρατήσουμε τα εξής: Είναι ιστορική αναγκαιότητα η δράση γερών Οργανώσεων του ΚΚΕ και της Νεολαίας του, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κόμματος που είναι συγκροτημένο, λειτουργεί και δρα με βάση τις αρχές και το στόχο για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και την οικοδόμηση της νέας, της κομμουνιστικής κοινωνίας. Με δεσμούς μέσα στην εργατική τάξη και τα παιδιά της.(…) Στη συμπλήρωση των 100 χρόνων από την ίδρυση του Κόμματος και των 50 χρόνων από την ίδρυση της ΚΝΕ, βάζουμε υψηλούς στόχους για πιο μαζική, πιο γερή ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά ΚΝΕ. Για να γίνουμε πιο ικανοί, πιο έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες, σύνθετες ανάγκες του ταξικού αγώνα. Για την ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, την ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας, την αγωνιστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος, τη συμβολή σε όλους τους αγώνες για τα δικαιώματα, τη ζωή της εργατικής τάξης, τις ανάγκες της νεολαίας, για να ανταποκριθούμε στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, για το σοσιαλισμό. Το ΚΚΕ φέρνει ό,τι πιο νέο υπάρχει, το πιο πρωτοπόρο και καινοτόμο, τον πιο όμορφο στόχο που έχει θέσει η ανθρωπότητα για την εξέλιξή της, την πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !