Ομιλία του Γ.Γ. Γιάννη Παντή στη γιορτή του Πολυτεχνείου στο υπουργείο

🕔17/11/2016 16:35

giorti big 2

17-11-16 Ομιλία του Γ.Γ. Γιάννη Παντή στη γιορτή του Πολυτεχνείου στο υπουργείο

Στη σημερινή γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου, που διοργάνωσε ο σύλλογος των υπαλλήλων του υπουργείου, απηύθυνε χαιρετισμό ο Γ.

Γραμματέας του υπουργείου , Έρευνας και Θρησκευμάτων Γιάννης Παντής, καθώς και η Αιμιλία Λυμπεράκη - Besson, εκπαιδευτικό στέλεχος στην Κεντρική Υπηρεσία του υπουργείου.

Η ομιλία του κ. Παντή:

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Μεγάλα γεγονότα που αλλάζουν, έστω και ως αφορμή, τον ρου της ιστορίας, είναι άδικο να τα υποτιμά κανείς εκφωνώντας τον "πανηγυρικό της ημέρας".

Και η τριήμερη συγκέντρωση του πιο δραστήριου και πολιτικοποιημένου μέρους της νεολαίας, όταν πια τα πράγματα δεν πήγαιναν άλλο, είναι μεγάλο γεγονός, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Μεγάλο γιατί δεν ήταν προγραμματισμένο και δεν είχε πάτρωνες. Μεγάλο γιατί ήταν αυθόρμητο. Μεγάλο γιατί συγκίνησε και έβγαλε στο δρόμο όχι μόνο ριζοσπάστες κινηματίες, αλλά και μικροαστούς και νοικοκυραίους. Μεγάλο γιατί η ήττα, έστω και με πολλά εισαγωγικά, ήταν σίγουρη. Για να σωθεί το κύρος του καθεστώτος, το κίνημα θα διαλυόταν σίγουρα, έστω και με αιματοχυσία.

Περνώντας τα χρόνια το μεγάλο κινδυνεύει να γίνει μικρότερο και με τους πανηγυρικούς και με το φορμαλισμό που τείνει να το αλλοιώσει, αλλά κυρίως με μια ιδέα που γεννήθηκε μέσα στους συντηρητικούς κύκλους και γιγαντώθηκε μέσα στα χρόνια της κρίσης: η μεταπολίτευση ευθύνεται για την κρίση και φυσικά για την μεταπολίτευση άρα και για την κρίση φταίει η Γενιά του Πολυτεχνείου.

Φταίει κάποιος που βγήκε από το σπίτι του και την ασφάλειά του, για να διαμαρτυρηθεί άοπλα και χωρίς να προκαλέσει την παραμικρή υλική ζημιά; Το κίνητρο παραμένει ανιδιοτελές και ηρωικό, ακόμα κι αν μερικοί ήρωες, ή απλώς παρόντες, έκαναν πολιτική καριέρα και αξιοσημείωτη κοινωνική ανέλιξη χάρη στο γεγονός.

Την ιδέα αυτή την ενστερνίστηκε και ένα απογοητευμένο λόγω της κρίσης μέρος της κοινωνίας, ακόμα και η νεολαία που έχει γονείς κάποιους της γενιάς του Πολυτεχνείου. Το κομμάτι αυτό της νεολαίας που ριζοσπαστικοποιείται συντηρητικά, που γυρνά την πλάτη στην πολυφωνία και την αμφισβήτηση, που αναζητά ασφάλεια σε χώρους αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού πρέπει να ξανακερδίσουμε.

Είναι απολύτως λογικό έφηβοι και πολύ νέοι άνθρωποι να αισθάνονται απολύτως μετέωροι. Οι βεβαιότητες των γονιών τους καταρρέουν η μια μετά την άλλη: την ειρήνη, την ευημερία, την κατανάλωση διαδέχονται η αστάθεια, η ανασφάλεια, ο φόβος, η αποκοπή του εκπαιδευτικού συστήματος από το μέλλον τους και ο απειλητικός εθνικισμός εξοπλισμένος με τον πιο χυδαίο λαϊκισμό.

Είναι πολύ εύκολο ο εθνικισμός και ο ρατσισμός να δηλητηριάσουν την ψυχή των νέων ανθρώπων, όταν τα πράγματα βαλτώνουν, όταν η απογοήτευση μονιμοποιείται, όταν οι προοπτικές εξαφανίζονται. Σε μια τόσο ρευστή εποχή ας κάνουμε τουλάχιστον αυτό που περνάει από το χέρι μας. Ας κάνουμε την εκπαίδευση παραγωγική, αλλά πρώτα από όλα γοητευτική και ελκυστική. Δε λέω "ας ξανακάνουμε", γιατί δεν ξέρω αν ποτέ υπήρξε ελκυστική εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Η παράλογη αντεστραμμένη πυραμίδα με τις Πανελλαδικές να καθορίζουν την πορεία και τη μαθητική ζωή όχι μόνον στο Λύκειο αλλά και στο Γυμνάσιο έχει ήδη καταρρεύσει. Η πραγματική μόρφωση, ο πραγματικός γραμματισμός, ο κριτικός γραμματισμός όχι απλά δεν είναι στόχοι της εκπαίδευσης, αλλά είναι μάλλον άγνωστες έννοιες για μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Όταν τα στεγανά ανάμεσα στους τομείς της γνώσης δεν είναι καθόλου δεδομένα πλέον, όταν η διεπιστημονικότητα έχει κατέβει στην αρχή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στις προηγμένες κοινωνίες, καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να καθυστερούμε άλλο.

Η μακρόχρονη ιδέα ότι όλα τα παιδιά πρέπει να γίνουν επιστήμονες, φαίνεται σήμερα ξεπερασμένη και συντηρητική, δημιουργεί πληθωρισμό στην παραγωγή πτυχιούχων αλλά κάποτε ήταν επαναστατική: ήταν η ελπίδα για τα παιδιά των φτωχών να ξεπεράσουν πολλές φορές τους γονείς τους, να γίνουν επιστήμονες άρα αμφισβητίες.

Αυτή ήταν η βασική Ιδέα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Να σπουδάσει αλλά και να αγωνιστεί, να μη λέει "εγώ τότε μελετούσα", ενώ δίπλα της καιγόταν ο κόσμος.

Σε μεγάλο βαθμό η Ιδέα αυτή έγινε πραγματικότητα, αλλά ξέφτισε, αφού οι πανεπιστημιακοί τίτλοι κατάντησαν τίτλοι επιβεβαίωσης της γονεϊκής αυταρέσκειας, ταυτίστηκαν με υπερβολική αποστήθιση και μηδενική κριτική.

Μια νέα εκπαιδευτική επανάσταση είναι μπροστά μας, αλλά δε μπορεί να φέρει αποτελέσματα, μόνον με μια χούφτα νεαρών, χωρίς συναίνεση.

Η υπερβολική αγάπη για τη θεωρία και το φορμαλισμό, φερμένη από τους Βαυαρούς του 19ου στην εκπαίδευση, πρέπει να αντικατασταθεί από τη έμφαση στην πράξη. Η μαθητική ερώτηση " σε τι χρειάζεται αυτό;" πρέπει να απαντηθεί επαρκώς και η απάντηση δεν μπορεί να είναι "για να γράψεις καλά στις Πανελλαδικές".

Θέλουμε ευτυχισμένα παιδιά στο Δημοτικό, προβληματισμένα και όχι προβληματικά παιδιά στο Γυμνάσιο, κατασταλαγμένα και αισιόδοξα παιδιά στο Λύκειο. Θέλουμε παιδιά που διαπιστώνουν τους βασικούς νόμους της Φυσικής και της Βιολογίας γύρω τους, ανεξάρτητα από τη φορμαλιστική τους διατύπωση, που συγκρίνουν ανάλογες ιστορικές περιόδους, που καταλαβαίνουν την ισοδυναμία μεταξύ μιας αρχαίας ελληνικής φράσης και της σύγχρονης μετάφρασής της, που χρησιμοποιούν επιστημονικούς ιστότοπους για να συντάξουν μια δημιουργική εργασία, που παραθέτουν επιστημονική βιβλιογραφία στις εργασίες τους.

Θέλουμε παιδιά και κυρίως γονείς που δε θεωρούν ντροπή να μην έχουν στόχο μια πανεπιστημιακή σχολή, και μάλιστα χωρίς προοπτικές, αφού τους έχουμε δώσει ευκαιρίες να κάνουν τις κλίσεις τους πραγματικότητα.

Αυτό είναι το νέο στοίχημα. Μια εκπαιδευτική Επανάσταση, κόντρα σε τόσα συντηρητικά πισωγυρίσματα, που περιμένει να πραγματοποιηθεί καιρό τώρα και ίσως πρέπει να ξεκινήσει με τη συναίνεση των νέων, των γονέων τους και των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Το ΥΠ.Π.Ε.Θ. πρέπει να εγγυηθεί την διαδικασία αλλαγών με την υποστήριξη των εργαζομένων του.

Σας ευχαριστώ πολύ

Η ομιλία της κ. Αιμιλίας Λυμπεράκη – Besson:

Πολυτεχνείο 2016

«Έμφυτος πάσιν ανθρώποις ο της ελευθερίας πόθος»

Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, 1ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί, αγαπητοί συνάδελφοι,

Η ιστορική μνήμη αποκτά ιδιαίτερο νόημα, όταν συνδεθεί με τη ζωή και την πράξη, όταν βαπτιστεί στο σήμερα.

Τέσσερις δεκαετίες πέρασαν από τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Νοέμβρη του 1973, της ημέρας που η Δικτατορία των Συνταγματαρχών αιματοκύλησε την ηρωική εξέγερση των φοιτητών και του λαού στο Πολυτεχνείο.

Σήμερα είναι μια μέρα Τιμής και Μνήμης για τους πεσόντες ήρωες εκείνου του αγώνα.

Δεν είναι μια μέρα χαμένη για το μουσείο της ιστορίας. Είναι μια μέρα περισυλλογής, μάθησης, διδαγμάτων και αξιολόγησης των δικών μας πράξεων, σε σχέση με την ιστορία και τις γενιές που έδωσαν το αίμα τους και μας κληροδότησαν το πνεύμα του αγώνα για τη ζωή, την ελευθερία και τη δημοκρατία!

Ας σκεφτούμε την ιστορία και ας αναρωτηθούμε: «Τι κάνουμε εμείς σήμερα;» Ο καθένας μπορεί να απαντήσει ψάχνοντας μέσα του.

Για όλους μας, η ιστορία αυτή πρέπει να έχει πάντα διδακτικό περιεχόμενο. Δεν είναι ιστορία μόνο για τα βιβλία. Είναι ιστορία - οδηγός για δράση. Οδηγός για το μέλλον μας!

Όσο καλύτερα γνωρίζουμε σε βάθος τη ζωντανή και μαχητική ιστορία του λαού μας, τόσο πιο σωστά εξοπλιζόμαστε για ν’ αντιμετωπίσουμε τις σημερινές προκλήσεις κατά των συνταγματικών, δημοκρατικών, εργασιακών και ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε! Το φασιστικό φαινόμενο που εξέθρεψε δικτατορίες, πολέμους, και εκατόμβες θυμάτων ξανασηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη και στη χώρα μας. Αν δεν το χτυπήσουμε έγκαιρα υπερασπίζοντας τη δημοκρατία, αυτό θα τσακίσει κάθε δημοκρατία και κάθε δικαίωμα.

Από τον φασισμό, μόνο απώλειες μπορεί να έχει ο λαός και η χώρα. Άλλωστε, η προδοσία της Κύπρου και η κατοχή μεγάλου μέρους της από τα τούρκικα στρατεύματα αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη.

Ας μιλήσουν όμως τα γεγονότα …

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έγινε ενάντια σ’ αυτούς που συνωμότησαν και κατέλυσαν το καθεστώς που οικοδομήθηκε μετά τη φασιστική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Ένα καθεστώς, με πολλά κενά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, που στην ουσία άφησε την πόρτα ανοιχτή στους επίορκους συνταγματάρχες, έτσι ώστε να βάλουν στο «γύψο» την λειψή εκείνη Δημοκρατία.

Τη Χούντα την αποτελούσαν στρατιωτικοί που κατείχαν θέσεις-κλειδιά στον στρατό και είχαν τις «πλάτες», τόσο των Αμερικανών «συμμάχων», όσο και τη συναίνεση του Παλατιού, που αποτελούσε το άντρο όλων των συνωμοσιών και των αντιδημοκρατικών επεμβάσεων στην πολιτική ζωή της χώρας.
Το Πολυτεχνείο όμως έχει τις ρίζες του πίσω στο παρελθόν, ξεκινάει μετά τον εμφύλιο σπαραγμό, και φθάνει μέχρι την 17η Νοέμβρη 1973 και συνεχίζεται ως τις ημέρες μας.

Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος ξεκινάει τη δράση του από το 1952 ως στρατοδίκης στη δίκη-παρωδία του Νίκου Μπελογιάννη. Συνωμοτεί συνεχώς και στο τέλος οργανώνει με μια ομάδα επίορκων αξιωματικών του Στρατού το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου το 1967, με την στήριξη ξένων δυνάμεων. Η δικτατορία επιβάλλεται στη χώρα μας και καταργείται κάθε συνταγματικό και δημοκρατικό δικαίωμα του λαού!

Σκοτάδι, καταπίεση, συλλήψεις, δολοφονίες, εξορίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια και μαζική βία, ακολούθησαν αμέσως με την επιβολή της.

Απαγορεύονταν ακόμη και οι συναθροίσεις άνω των 3 ατόμων. Απαγορευόταν να συζητούν και να έχουν άποψη για τη δικτατορία. Απαγορεύτηκαν οι δημοσιεύσεις ελεύθερου λόγου. Όλα τέθηκαν υπό λογοκρισία, οι εφημερίδες, τα θέατρα, τα βιβλία, τα τραγούδια. Ο συνδικαλισμός τέθηκε υπό απαγορευτικό έλεγχο.

Στα σχολεία απαγορεύτηκε στους εκπαιδευτικούς να διδάσκουν την πραγματική ιστορία και τα δικαιώματα της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Ακολούθησε μια περίοδος περισυλλογής και καρτερίας.

Ο λαός μας ένοιωθε εκείνες τις στιγμές περισσότερο από κάθε φορά τους στίχους του Εθνικού μας Ύμνου

"Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

(…)

Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά
το ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι από την απελπισιά …»

Όμως σε τέτοιες στιγμές ο λαός μας δείχνει το μεγαλείο του και η απάντηση είναι η εξέγερση για την ελευθερία. Είναι η Ρωμιοσύνη που εκεί που νομίζουν ότι πάει να σκύψει, πετιέται, ορθώνεται και γράφει νέα ιστορία δόξας!


«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,
τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές,
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
- μα ούτε βήμα πίσω.
(…)
Και πρόσεξε: μην ξεχαστείς ούτε στιγμή».

Τάσος Λειβαδίτης

Η εξέγερση των φοιτητών το Νοέμβρη του 1973 «δεν ήταν σπορά της τύχης, αλλά ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής» του λαού μας. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν αποτέλεσμα συνεχών και αφανών αγώνων του λαού που στέναζε κάτω από τον φασισμό. Ήταν αποτέλεσμα δράσης αντιδικτατορικών οργανώσεων που ανέλαβαν να οργανώσουν το λαό και τη νεολαία μέχρι να πραγματοποιηθεί ο ξεσηκωμός.

Υπήρξε το αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων φοιτητών, νεολαίας, αγροτών και άλλων εργαζομένων που είχε προηγηθεί και εξελισσόταν κατά της φασιστικής χούντας, με προάγγελο την κατάληψη της Νομικής Σχολής στην Αθήνα το Φλεβάρη του 1973. Οι αντιδικτατορικές οργανώσεις είχαν χαράξει βαθιά τα συνθήματα της πάλης στις συνειδήσεις των πολιτών, ιδιαίτερα της φοιτητικής νεολαίας, που ήταν τότε στην πρωτοπορία των κοινωνικών και πολιτικών δημοκρατικών διεκδικήσεων στον τόπο μας.
Η κατάληψη του Πολυτεχνείου ήταν η μεγάλη έκρηξη που αφύπνισε τη λαϊκή συνείδηση, το ποτάμι που κυλούσε ασυγκράτητο, γι’ αυτό και έγινε πηγή έμπνευσης και πόλος έλξης – συσπείρωσης για πολλούς εργαζομένους. Γρήγορα η φλόγα της εξέγερσης μεταδόθηκε και σε άλλα πανεπιστήμια, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, των Ιωαννίνων.

Ταυτόχρονα, ο λαός μαθαίνοντας τον ξεσηκωμό άρχισε να καταφτάνει στο Πολυτεχνείο. Μέσα σε 3 μόλις μέρες έγιναν όσα δεν έγιναν 6 χρόνια. Η φοιτητική κινητοποίηση αμέσως πολιτικοποιήθηκε, πήρε αντιχουντικά χαρακτηριστικά και με το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» εκφράστηκε όλος ο πόθος του λαού μας και έγινε το μετέπειτα κληροδότημα που χάραξε την άρρηκτη σχέση του ανάμεσα στην Παιδεία και τη Δημοκρατία, την Αξιοπρέπεια και την Ελευθερία. Στις δε κολώνες της κεντρικής πύλης, τα συνθήματα «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» έδειχναν τη διεθνοποίηση της αντιδικτατορικής πάλης, αφού τους θεωρούσαν υπεύθυνους για την επιβολή της δικτατορίας.

Μεγάλο ρόλο στην εξέγερση έπαιξε και ο αυτοσχέδιος ραδιοφωνικός σταθμός που έστησαν οι φοιτητές και ξεσήκωσαν το λαό με το σύνθημα «Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω Χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η Χούντα θα πέσει από το λαό… Λαέ, κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις…»

Η εξέγερση έγινε μαζική, και το αίτημα για δημοκρατία παλλαϊκό. Δεκάδες χιλιάδες προσήλθαν στο Πολυτεχνείο προσφέροντας και ό,τι είχαν ανάγκη από φαγητά μέχρι φάρμακα για να συνεχίσουν τον αγώνα.

Κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος και απαγόρευση κυκλοφορίας. Τίποτα όμως δεν σταματούσε το λαϊκό ποτάμι.

Εξελίχτηκαν σκηνές ηρωισμού απέναντι στις χουντικές δυνάμεις ασφαλείας που άρχισαν επιθέσεις στα πέριξ του Πολυτεχνείου. Όμως ο λαός δυνάμωνε την πάλη του.

Η Χούντα αμήχανη και αδύναμη να καταλάβει το λαό, όπως και κάθε φασισμός, αντέδρασε βίαια. Μπροστά στον κίνδυνο μιας λαϊκής χιονοστιβάδας, έπνιξε στο αίμα την εξέγερση.

Στις 3 π.μ. της 17ης Νοεμβρίου έστειλε τα τανκς και τις επίλεκτες μονάδες με επικεφαλής φανατισμένους αξιωματικούς αποφασισμένους να βάψουν με αίμα την εξέγερση και να την καταστείλουν.

Η πύλη του Πολυτεχνείου πέφτει! Ταυτόχρονα άρχισαν οι συνεχείς πυροβολισμοί. Οι φοιτητές προσπάθησαν ν’ αποφύγουν τα πυρά και την ίδια στιγμή καλούσαν τους στρατιώτες να μη πυροβολούν. «Είμαστε αδέλφια, είμαστε άοπλοι». Οι ελεύθεροι σκοπευτές όμως δεν άκουγαν. Πυροβολούσαν, πυροβολούσαν ασταμάτητα … Άρχισε η άτακτη έξοδος ορισμένων φοιτητών, εργατών και λαού. Μετά από ώρες, άρχισε και η εκκένωση του Πολυτεχνείου.

Πολλοί οι νεκροί στον ευρύτερο χώρο του Πολυτεχνείου. Κάπου εκατό οι νεκροί και χιλιάδες οι τραυματίες τις μέρες του Νοέμβρη, ενώ οι συλλήψεις και οι βασανισμοί εντάθηκαν. Ανάμεσα στους νεκρούς και οι ηρωικές μορφές των μαθητών Διομήδη Κομνηνού, ετών 17, και Αλέξανδρου Σπαρτίδη, ετών 16. Κι ας λένε κάποιοι ότι τάχα «δε σκοτώθηκε κανείς».

Σύμφωνα με έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το 2003, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών γύρω από το χώρο του Πολυτεχνείου ανέρχονταν σε 24.

Αλλά και ο εκπαιδευτικός κόσμος πλήρωσε βαρύ τίμημα για την συμμετοχή του στον αντιδικτατορικό αγώνα με απολύσεις, διώξεις, φυλακίσεις και εξευτελισμούς.
Ο ξεσηκωμός της νεολαίας στο Πολυτεχνείο ενσωμάτωσε τις καλύτερες αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας, όπως της Εθνικής Αντίστασης στη διάρκεια της ναζιστικής-φασιστικής κατοχής, των διεκδικήσεων της γενιάς του 1-1-4, αλλά και των ριζοσπαστικών κινημάτων που είχαν ξεσπάσει στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως του Μάη του ’68 στη Γαλλία κ.α.

Η μάχη έληξε με πύρρειο νίκη της χούντας. Αυτή η μάχη όμως ήταν η μάχη της ανατροπής της στη συνείδηση του λαού και των λαών του κόσμου. Άρχισε η διάλυσή της με την ανατροπή τη μιας Χούντας του Παπαδόπουλου από την άλλη Χούντα του Ιωαννίδη.

Νέα σκοτεινή εποχή, νέα βία, νέες συλλήψεις και βασανιστήρια. Τίποτα όμως δεν ήταν δυνατόν να κρατήσει τη Χούντα στη θέση της. Έτσι ανατράπηκε τον Ιούλιο του 1974, κάτω από τα εγκλήματά της και το μεγάλο έγκλημα της προδοσίας της Κύπρου.

Ο Νοέμβρης του 1973 λειτούργησε σαν καταλύτης στην καρδιά της φασιστικής δικτατορίας. Έδειξε πως η Χούντα δεν είναι αήττητη, ένωσε το κομμένο νήμα με τον αντικατοχικό, αντιφασιστικό αγώνα, πήρε την σκυτάλη από τον αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική προκοπή των μετεμφυλιο-πολεμικών χρόνων, χρωματίστηκε από τα σκιρτήματα, κυρίως των νέων, σε όλο τον κόσμο για Ειρήνη, ενάντια στις επεμβάσεις των ΗΠΑ, και παραμένει η μεγαλύτερη επέτειος για την νέα γενιά.

Οι εξεγερμένοι φοιτητές αγωνίζονταν για ιδανικά, για εργασία, παιδεία, λευτεριά κοινωνική δικαιοσύνη και ειρήνη. Για τα αγαθά αυτά έδωσαν τη ζωή τους. Μπορούσαν να διαλέξουν έναν ποιο εύκολο δρόμο, αλλά τον αρνήθηκαν! Πήγαν κόντρα στο ρεύμα της εποχής, που είχε τα χαρακτηριστικά μιας υπνωτισμένης, ανεκτικής και συνένοχης κοινωνίας, γράφοντας με το αίμα τους ανεξίτηλα δυο λέξεις, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Το Πολυτεχνείο δείχνει δρόμους και τρόπους ζωής ασυμβίβαστους με την υποταγή, το βόλεμα, και τον ατομικισμό που είναι η χειρότερη μορφή φασισμού.

Είναι ευθύνη όλων μας να οραματιστούμε ένα καλύτερο μέλλον με τη νέα γενιά, για τη νέα γενιά, για όλες και όλους που σήμερα δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, για όσες και όσους φεύγουν από τη χώρα αναζητώντας αλλού μια καλύτερη μέρα με φως, για εκείνες και εκείνους που στη δημιουργικότερη φάση της ζωής τους καθηλώνονται από την ανεργία.

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί, αγαπητοί συνάδελφοι,

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Κουβαλάμε όλοι μας τα δικά μας λάθη. Εμείς, εσείς, η ελπίδα αυτού του τόπου, έχουμε καθήκον να κρατήσουμε το μήνυμα αυτής της επετείου – την απόφαση και τον αγώνα των παιδιών να αλλάξουν τον κόσμο. Και τον άλλαξαν εκείνη την εποχή!

Η επέτειος οφείλει να αποτελεί δική μας συλλογική δέσμευση και του καθενός χωριστά απέναντι στο χρέος να διασφαλίσουν οι επόμενες γενιές ότι η θυσία των νέων που αγωνίστηκαν ενάντια στην καταπίεση της δικτατορίας για αξίες, ιδανικά και δικαιοσύνη και διεκδίκησαν παιδεία και δημοκρατία, δεν πήγε χαμένη! Άλλωστε, ΜΝΗΜΗ σημαίνει ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Κλείνοντας, παρακαλώ να τιμήσουμε τους πεσόντες τους Πολυτεχνείου και όλης της περιόδου της δικτατορίας, κρατώντας ενός λεπτού σιγή στο άκουσμα του ονόματος…

  1. Σπυρίδων Κοντομάρης
  2. 2.Διομήδης Κομνηνός
  3. Σωκράτης Μιχαήλ
  4. Toril Margrethe Engeland
  5. Βασίλειος Φάμελλος
  6. Γεώργιος Σαμούρης
  7. Δημήτριος Κυριακόπουλος
  8. Σπύρος Μαρίνος
  9. Νικόλαος Μαρκούλης
  10. Αικατερίνη Αργυροπούλου
  11. Στυλιανός Καραγεώργης
  12. Μάρκος Καραμανής
  13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης
  14. Δημήτριος Παπαϊωάννου,
  15. Γεώργιος Γεριτσίδης
  16. Βασιλική Μπεκιάρη
  17. Δημήτρης Θεοδώρας
  18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας
  19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου
  20. Ανδρέας Κούμπος
  21. Μιχαήλ Μυρογιάννης
  22. Κυριάκος Παντελεάκης
  23. Ευστάθιος Κολινιάτης,
  24. Ιωάννης Μικρώνης

Σας ευχαριστώ

Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !