Ο Μποστ και το ταξίδι στη Βόννη το 1960

🕔16/09/2016 10:14

Κάθε Παρασκευή του αποκαλόκαιρου έχουμε πει να βάζουμε Μποστ, κάτι που προβλέπω να συνεχιστεί ίσαμε τα του μήνα. Την περασμένη Παρασκευή είχαμε δει πώς σχολίασε ο Μποστ την επίσκεψη της Σοράγιας, της «θλιμμένης πριγκίπισσας», στην Αθήνα το 1960.

Θα μείνουμε στο 1960 αλλά θα γυρίσουμε λίγους μήνες πιο πίσω, στην αρχή του χρόνου. Θα δούμε τον αξεπέραστο τρόπο με τον οποίο ο Μποστ σχολίασε το (τελικά αποτυχημένο) ταξίδι του Παναγιώτη Κανελλόπουλου στη Βόννη. Για το ίδιο θέμα έχουμε δει, τουλάχιστον όσοι μας διάβαζαν από τις πρώτες μέρες της λειτουργίας του ιστολογίου, ένα ακόμα σκίτσο, ένα από τα καλύτερα του Μποστ όλων των εποχών κατά τη γνώμη μου. Αλλά και το σημερινό είναι πολύ καλό.

Τις μέρες εκείνες, αρχές Ιανουαρίου του 1960, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος επισκέπτεται τη Βόννη για να συζητήσει οικονομικά θέματα. Η Ελλάδα θέλει να πουλήσει περισσότερα καπνά, να συνάψει δάνεια, να συνδεθεί με την Κοινή Αγορά, να πάρει κάποιες αποζημιώσεις για τα θύματα του ναζισμού. Οι Γερμανοί κρατούν σφιχτά κλειστό το χέρι τους, όπως ομολογούν οι τίτλοι της εφημερίδας στις 17 Ιανουαρίου:

Πενιχρά τα αποτελέσματα των συνομιλιών εις την Μπον. Δημιουργούνται νέοι, ουχί ευμενείς όροι. Ουδέν θετικόν δια τα θύματα του ναζισμού.

Το προηγούμενο σκίτσο που έφτιαξε ο Μποστ για την επίσκεψη παρουσίαζε τον Κανελλόπουλο σαν αγωνιστή του 1821 να επιτίθεται στο κάστρο του Αλήπασα-Έρχαρτ. Τούτο εδώ, φτιαγμένο μετά το άκαρπο τέλος της, τον δείχνει να επιστρέφει με άδεια τα χέρια, ζεματισμένος, στην Αθήνα -και να ακούει τον εξάψαλμο από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή.

penixra

Τίτλος της Μακεδονίας, 17.1.1960

Το σκίτσο δημοσιεύτηκε στις 24.1.1960 στη Μακεδονία.

Καραμανλής και Κανελλόπουλος είναι ντυμένοι φουστανέλες σαν αγωνιστές του 21, όπως και στο προηγούμενο σκίτσο. Το φτερωτό αλλά σκελετωμένο άτι του Κανελλόπουλου είναι ο Πείνασος (αντί Πήγασος) της Γκρικ Χαβά Γιολαρί (η αεροπορία τουρκιστί), που απέτυχε στις ιπποδρομίες του Κλέψομ (αντί Έπσομ).

Και πάλι, το σκηνικό παραπέμπει στην επανάσταση του 1821. Ο Καραμανλής αποκαλείται Κοστάμπασης (αντί κοτζάμπασης), ενώ το «θείον και απολύων» (λογοπαίγνιο με το θύων και απολλύων) εξηγείται επειδή ο Κανελλόπουλος ήταν, πράγματι, θείος της Αμαλίας Μεγαπάνου, συζύγου του Καραμανλή. Κατ’ επέκταση τον θεωρούσαν, ευθυμογράφοι και γελοιογράφοι τουλάχιστον, θείο του Καραμανλή -ο Μποστ το εκμεταλλεύεται συχνά αυτό σε λογοπαίγνια.

Ο Καραμανλής προσφωνεί τον Κανελλόπουλο παρωδώντας το πασίγνωστο ποίημα του Βαλαωρίτη, που απαγγέλθηκε στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Γρηγορίου Ε’ το 1872, ενώ από το στόμα βγάζει αγκυλωτούς σταυρούς, Βόννης ένεκεν.

Το κείμενο της μπορντούρας παρωδεί το πασίγνωστο ως «Νιάου νιάου βρε γατούλα» τραγούδι του Χατζιδάκι «Το γκρίζο γατί», μόνο που εδώ πρόκειται για «ατί» (άτι, άλογο)! Και αντί για ‘νιάου’ έχουμε ‘Πεινάου’!

Πεινάου… πεινάου βρε φοραδούλα
με τη ροζ μητούλα,
φοράδα μου μικρή
Πεινάου. Τζάμπα τόσοι κόποι
σου κάψαν στην Εβρόπη
τη γούνα σου τη γκρη.

Στ’ αληθινά, δεν ξανάδα πουθενά
κάψιμο στα μπροστινά και στα πισινά
Στα σοβαρά, σου μαδήσαν την ουρά
κε δεν πήραμε χαρά μήτε τον παρά.

Γρήγορα φοράδα να πάμε στην Ελλάδα
κε στην πατρώα γη
Πινάου χόσου κάπου μέσα
να βάλουμε κομπρέσα να κλείση η πλειγή

(Από τη μεγάλη επητειχήα «Το γκρίζο ατί»).

alt
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !