Ο Δάσκαλος Βασίλης Μπουρνάκης – Τιμή και Δόξα! (Για την ημέρα των εκπαιδευτικών)

🕔05/10/2016 18:46

Ο Βασίλης Μπουρνάκης γεννήθηκε το 1929 στο Κορακοβούνι Κυνουρίας Αρκαδίας. Σπούδασε δάσκαλος στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως και στα 1962, υπηρετούσε στο 1/θέσιο Δημοτικό Σχολείο Σίταινας, ένα ορεινό χωριό της Κυνουρίας, με 45 , εκείνη τη χρονιά, όλων των τάξεων.

Το ημερολόγιο έδειχνε 5 Δεκεμβρίου 1962, ανήμερα του Αγίου Σάββα. Από το πρωί πέφτει δυνατή βροχή και ο αέρας λυσομανάει. Από την παλιά σκεπή του σχολείου με τα κεραμίδια μπαίνει νερό και σταλάζει από το ταβάνι μέσα στην τάξη κάνοντας ρυάκια. Τα παιδιά μαζεμένα γύρω από την παλιά ξυλόσομπα κοιτάζουν ανήσυχα μια το δάσκαλο και μια το ταβάνι που στάζει. Ο δάσκαλος Βασίλης Μπουρνάκης κάνει μάθημα και κλαίει η ψυχή του γι’ αυτό που ζουν οι μαθητές του, τα παιδιά του. Κάνει μάθημα, αλλά στο μυαλό του στριφογυρίζουν τα δεκάδες έγγραφα που κατά καιρούς έχει υποβάλει στις «αρμόδιες υπηρεσίες», για την επισκευή της στέγης του Σχολείου, χωρίς, αλίμονο, καμιά ανταπόκριση.

Το ρολόι του χωριού χτυπάει δυο φορές. Το μάθημα τελειώνει. Οι μαθητές ξεκινούν για τα σπίτια τους μέσα στο ανεμόβροχο. Θα ξανάρθουν σε λίγες ώρες στο σχολείο για το απογευματινό πρόγραμμα. Ο δάσκαλος Βασίλης Μπουρνάκης, όμως, μένει πίσω. Στο σχολείο του. Κρατάει και τρεις μεγάλους μαθητές για να του βαστήξουν τη σκάλα. Γιατί είναι αποφασισμένος, ν’ ανεβεί στη σκεπή και να «γυρίσει» τα κεραμίδια, ώστε να μην πλημμυρίσει το σχολείο και το απόγευμα και τις άλλες μέρες να κάνουν μάθημα τα παιδιά του χωρίς να βρέχονται μέσα στην τάξη. Φέρνει από την αποθήκη μια ξύλινη σκάλα, οι μαθητές την κρατάνε γερά και ο δάσκαλος Βασίλης Μπουρνάκης ανεβαίνει μέσα στη βροχή και στον άνεμο στη στέγη κι αρχίζει να φτιάχνει τα χαλασμένα κεραμίδια, λέγοντας στους τρεις μαθητές να φύγουν για τα σπίτια τους. Ο αέρας, όμως, φυσά δυνατά, τα κεραμίδια γλιστράνε, ο Δάσκαλος παραπατά και πέφτει στο κενό….
Οι τρεις μαθητές, και κάποιοι που δεν είχαν προλάβει ακόμα να απομακρυνθούν, γίνονται μάρτυρες της θυσίας του.
Ξεψύχησε σε λίγο δίπλα στους μαθητές του και τους κατοίκους του χωριού που περιμάζεψαν το τσακισμένο κορμί του.
Το άψυχο σώμα του, πάνω σε μια πρόχειρη ξυλοδεσιά, το ξεπροβόδισαν οι μαθητές του. Οι μεγαλύτεροι το συνόδεψαν μέχρι το Άστρος, όπου ενταφιάστηκε.
Ήταν μόλις 33 χρόνων…

Οι αρμόδιες υπηρεσίες, το κράτος, απεφάνθησαν πως δεν επρόκειτο περί εργατικού ατυχήματος, από 14.00 έως 16.00 υπήρχε διακοπή των μαθημάτων, «και ως εκ τούτου η οικογένειά του δεν εδικαιούτο αποζημιώσεως».
Δηλαδή, το ελληνικό κράτος τιμώρησε ΚΑΙ μετά θάνατον τον Δάσκαλο Βασίλη Μπουρνάκη, επειδή, με αίσθημα ευθύνης, κοίταξε να τελειώσει πρώτα το μάθημά του κανονικά και μετά ν’ ανεβεί για να φτιάξει τη σκεπή του σχολείου του, κι ας μην ήταν δικιά του δουλειά κι ευθύνη.

Για αγάλματα, αναθηματικές πλάκες, τιμητικές επετείους μνήμης, κλπ, κλπ, δεν το συζητάμε!!! Αυτά άλλωστε αφορούν νεκρούς κι όχι ζωντανούς! Γιατί ο Δάσκαλος Βασίλης Μπουρνάκης μένει ακόμα ζωντανός πάνω στη στέγη του σχολειού του, πατώντας στα σπασμένα κεραμίδια και βάζοντας το χέρι αντήλιο, για να δει αν θα έρθει κάποτε το λεωφορείο της στοργής για την κακόμοιρη και πολύπαθη δημόσια εκπαίδευση.

Ο δάσκαλος Βασίλης Μπουρνάκης δεν πέθανε. Από την στέγη του σχολειού του συνεχίζει το μάθημα σ’ όλα τα παιδιά της χώρας, σ’ όλα τα παιδιά της οικουμένης , σ’ όλους τους ανθρώπους των λαϊκών τάξεων που ξέρουν καλά από τα χρόνια τα παλιά πως Δάσκαλος σημαίνει αλήθεια και φως, φλόγα και πάθος, υπευθυνότητα και συνείδηση, προσφορά κι έγνοια, αγώνας κι αγωνία, ελευθερία και δημοκρατία!

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ !
Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΡΝΑΚΗΣ «ΖΕΙ» !!!

Πηγή

Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !