Η σταγόνα που ξεχειλίζει…. – Του καθηγητή Αριστοτέλη Ράπτη

🕔18/10/2016 11:02

Σε πρόσφατη ομιλία του Πρωθυπουργού που αναφερόταν στα θέματα εκπαίδευσης ειπώθηκε ότι «είναι υπερήφανος για τη δική του πορεία και είναι τιμή του που συμμετείχε στο μαθητικό κίνημα» και επί πλέον ότι «το νεολαιίστικο κίνημα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του τόπου» και διερωτώμαι πώς είναι δυνατόν ο Πρωθυπουργός της Χώρας μας να θεωρεί ότι οι αγώνες για μια καλή επιτυγχάνονται μέσα από τη βία και τα γνωστά έκτροπα των καταλήψεων, καθώς και την άκριτη υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου της ανομίας και της ασυδοσίας και όχι του ασύλου της ελευθερίας της σκέψης, στο να μεταχειρίζονται τα σχολεία και τα πανεπιστήμια ως φυτώριο πολιτικής στρατολόγησης των νέων συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στην αποσύνθεση των πανεπιστημίων και στην εγκαθίδρυση μίας τριτοκοσμικής πολιτικής κουλτούρας ανάμεσα στους νεαρούς μαθητές στα σχολεία, στην κατάργηση θεσμών αξιολόγησης και κριτηρίων αξιοκρατίας στην εκπαιδευτική διοίκηση, καθώς και σε μία επιφανειακή εισαγωγή της πολιτικοποίησης στο χώρο του σχολείου και του πανεπιστημίου, ο οποίος στη συνέχεια μετετράπη σε πεδίο κομματικοποίησης, στρατολόγησης οπαδών και εγκαθίδρυσης ενός κυνικού και άκριτου συνδικαλισμού, αντί τώρα που βρίσκεται στην εξουσία να βρίσκει λύσεις για την εκτόνωση της νεανικής οργής για την πολύχρονη αδρανοποίηση της σκέψης τους και την περιθωριοποίησή τους στο εκπαιδευτικό περιβάλλον, για τις ατέλειωτες ώρες ανούσιας δουλειάς στο σχολείο και στο φροντιστήριο (που τούς κλέβουν τη ζωή και τη χαρά των ηλικιακών σταδίων της νιότης τους), για το παιδαγωγικό έλλειμα και την απουσία ουσιαστικής υποστήριξης των εκπαιδευτικών μας στο δύσκολο έργο τους, για τις ελλείψεις υποδομών και διδασκόντων στα σχολεία και για την απο-προσωποποιημένη σχολική τους κουλτούρα.

Οι μαθητές ξέρουν ότι κάτι δεν πάει καλά και οφείλουν να αντιδράσουν, όμως για την αντίδρασή τους ο Πρωθυπουργός της χώρας προτείνει να μιμηθούν τις τριτοκοσμικές πρακτικές των παλαιάς κοπής αριστερών πολιτικών και τα πρότυπα που εμείς, οι προηγούμενες γενιές, τούς έχουμε δώσει: τα πρότυπα δηλαδή του πολιτικού καφενείου και της ανεύθυνης «επαναστατικής γυμναστικής», που τα ζήσαμε κατά κόρον τα τελευταία χρόνια καθημερινά στο δημόσιο χώρο με τους «διαλόγους» μεταξύ κωφευόντων και φανατισμένων πολιτικών στα ΜΜΕ, στα πάνελ των τηλεοπτικών «συζητήσεων», στα συνδικάτα, στο σχολείο, στην οικογένεια και στο άκριτο αναμάσημα ενός αριστερίστικου ιδεολογικού τροπαρίου, που οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι το έχουν μάθει καλά και το επαναλαμβάνουν με απίστευτα βαρετό και προβλέψιμο τρόπο, οδηγώντας το δημόσιο λόγο, αλλά και την κατάσταση της χώρας μας, από το κακό στο χειρότερο.

Καμία φαντασία, καμιά ιδέα προς την κατεύθυνση των εποικοδομητικών πρωτοβουλιών, της δημιουργικής, της επιχειρηματολογικής και επικοινωνιακής δράσης του ενεργού πολίτη δεν τούς έρχεται στο μυαλό για να προτείνουν στους νέους! Και ύστερα διαμαρτύρονται γιατί κάποιοι τους χαρακτηρίζουν πολιτικούς των άκρων!

Το κακό είναι ότι η στρατηγική του ψευτοπαληκαρισμού ενός μικρο-μέγαλου αντάρτη, με την οποία κέρδισαν την ψήφο του απογοητευμένου και ταπεινωμένου λαού, μεταφέρθηκε και στο χώρο της διεθνούς αρένας σε μία περίοδο πρωτοφανούς κρίσης, πολιτικής φθοράς και δεινής κατάστασης της χώρας μας, με συνέπεια να υποστούμε όλοι τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα εισπράττοντας πανταχόθεν κλωτσιές και παίρνοντας ένα γερό, σωφρονιστικό «μάθημα” από τους ισχυρούς δανειστές και εταίρους μας, που μας βυθίζει από το ένα μνημόνιο στο άλλο, αλλά και όλους εμάς, «τους συνήθεις ύποπτους» πολίτες, σε βαθύ, απελπιστικό οικονομικό και ψυχολογικό αδιέξοδο.

Και το χειρότερο, η αριστερή μας κυβέρνηση κανένα μάθημα δεν πήρε από όλα αυτά. Και, αντί να επιστρατεύσει όλες της τις δυνάμεις στην θεσμική και παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και στην εξυγίανσή της, παράλληλα την εφαρμογή καλοσχεδιασμένων μέτρων ανάπτυξης, αναλώνεται σε ρεβανσισμούς επιφανειακής σημασίας και σε σπασμωδικές κινήσεις, αρχίζοντας από το πιο εύκολο: να κάνουν δηλαδή πράξη παλιά τους ιδεολογικά απωθημένα, που έχουν πλέον ξεπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα και δείχνοντας να αγνοούν τις πραγματικές ανάγκες της Εκπαίδευσης και της Παιδείας.

Με τέτοια πολιτική κατεδάφισης, διάλυσης και απειρίας, χωρίς καμιά ιδέα για θετικά αντισταθμίσματα και δράσεις (που δυστυχώς δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να τις σκεφτούν ρεαλιστικά όλα τα χρόνια της παραμονής τους στην αντιπολίτευση, γι’ αυτό ούτε και για τα μάτια του κόσμου δεν μπορούν να τις αρθρώσουν στο δημόσιο λόγο τους), με τόσα εξέχοντα μέλη της κυβερνώσας παράταξης να εκφράζουν τόση ικανοποίηση δίνοντας στο τελευταίο τους συνέδριο αναγκαστικά, λόγω αδιεξόδου, σχεδόν ομόφωνα την ψήφο τους στον σημερινό, άπειρο ηγέτη τους, με τόσα κακά που μας περιμένουν με τα μέτρα που έχουν δρομολογηθεί για το 17 και το 18, με τόση παγωμάρα στις αντιδράσεις των εξαθλιωμένων πλέον πολιτών, τι να πει κανείς… Οι καταλήψεις μας έλλειπαν! Έτσι θα ανέβει το ηθικό των νέων, αλλά και το επίπεδο της εκπαίδευσης και της μελλοντικής πολιτικής μας ζωής…

Αυτό που όλοι φοβόμαστε όμως περισσότερο, είναι τι θα ακολουθήσει. Ποια θα είναι η λύση του δράματος της πολιτικής μας κατάστασης, που μας επιφυλάσσει η Ιστορία; Διότι δύσκολοι καιροί απειλούν και τις άλλες χώρες, από τις οποίες εξαρτιόμαστε και διεκδικούμε αλληλεγγύη, ενώ τα νέα στο διεθνή στίβο δείχνουν ότι τα αποτελέσματα της παγκόσμιας κρίσης δεν τα έχουμε δει ακόμη. Ένα είναι δυστυχώς βέβαιο, ότι κάποιοι θα επωφεληθούν από αυτήν και είναι αμφίβολο αν η πατρίδα μας θα ανήκει σε αυτή την κατηγορία με τέτοιους γείτονες που καραδοκούν, με τέτοιους πολιτικούς που μας εκπροσωπούν και με τέτοιους συμμάχους που είναι έτοιμοι να μας δώσουν και άλλα μαθήματα κατά πώς αλλάζουν τα συμφέροντά τους στην πορεία. Διότι τίποτε δεν είναι δεδομένο, αν δεν ξέρει η χώρα μας πώς να το κερδίσει με σοφότερες ιδέες, γνώση και εμπειρία, μακριά από ανεδαφικές κραυγές και προσδοκίες. Τα πάντα εξ άλλου μεταβάλλονται διαχρονικά στο χάρτη της Ιστορίας.

Αλλά και στο εσωτερικό (μέσα στο γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης της δημοκρατικής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία και της συρρίκνωσης του μεσαίου πολιτικού χώρου) οι νέες γενιές μπορεί να δυσκολευτούν σε λίγο να ξεχωρίσουν την επαναστατικότητα της αριστεράς από αυτή της δεξιάς, τη στιγμή που η παγκόσμια τάση οδηγεί τις μάζες στη λύση της τελευταίας, υποκινούμενες από ένα ένστικτο κακώς εννοούμενης αυτο-συντήρησης .

Η ελπίδα βέβαια πρέπει να πεθαίνει τελευταία. Μόνο που, προς το παρόν, αισθανόμαστε ότι μάς τέλειωσε και δεν τη βλέπουμε να μας βγαίνει από πουθενά. Γιατί προϋπόθεση είναι να συνειδητοποιήσουμε όλοι, πολιτικές παρατάξεις και πολίτες, ότι σχεδόν κανείς δεν μονοπωλεί πλέον το ηθικό πλεονέκτημα και το αλάνθαστο της αυθεντίας και να αρχίσουμε άμεσα, επί τέλους, να δουλεύουμε όλοι στο ίδιο καράβι για το κοινό καλό, παραμερίζοντας τις κοκορομαχίες της εξουσίας και τα μικροσυμφέροντα. Φθάνει να αποφασίσουμε ότι ήρθε η ώρα έμπρακτα πλέον να δείξουμε ότι μάθαμε ο καθένας από τα δικά του λάθη και ότι εξακολουθεί να ισχύει το αρχαίο ρητό «Αρχή άνδρα δείκνυσι».

Θα μας το δείξει αυτό ο κ. Τσίπρας και οι πέριξ του – αριστεροί και δεξιοί – , ή έχουν βυθιστεί στην παραζάλη της εξουσίας συνεχίζοντας να πλέουν παρορμητικά σε αχαρτογράφητα νερά και στη δίνη ενός μοναχικού ταξιδιού; Θα καταλάβουν επί τέλους, ότι αν τελικά τους καταδικάσει και αυτούς η Ιστορία, δεν θα είναι μόνο επειδή «δεν ήξεραν» – όπως και όλοι εμείς άλλωστε, μια και η παράταξή τους υπήρξε η μόνη αδοκίμαστη – αλλά γιατί …«δεν ρώταγαν». Και γιατί δεν έμαθαν!

Ράπτης Αριστοτέλης
Ομότιμος καθηγητής του ΠΤΔΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών

Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !