Γιατί άραγε τα Ελληνάκια φωνάζουν τόσο πολύ; Γιατί παίζουν με τόση νευρικότητα;

🕔20/11/2016 01:51
ΔΙΚΤΥΟ - Εκπ. Νέα
«Ζωή στη διαπασών» Βράδυ στην κεντρική πλατεία του Ναυπλίου, μιλιούνια ο κόσμος, ανάμεσά τους κι εμείς. Κάτι που παρατηρώ, πέρα από την ευρωπαϊκή χάρη της στοιχειωμένης από την της Ελλάδας (αλλά και αγαπησιάρικης) πόλης, είναι η φοβερή φασαρία που κάνουν τα παιδιά: δεκάδες λεπτές φωνές στη διαπασών ενώνονται σε μια υστερική, ατονάλε Συμφωνία. Αγοράκια και κοριτσάκια ουρλιάζουν με όλη τη δύναμη των πνευμόνων και των φωνητικών χορδών τους - από χαρά; Επειδή έτσι έχουν μάθει να παίζουν; Επειδή δεν έχουν άλλον τρόπο να εκδηλωθούν; - και καταγίνονται σε πολεμικές εχθροπραξίες με φωτεινά σπαθιά, μπάλες, πατίνια και ποδήλατα. Εχει (για την ακρίβεια, παραέχει) ζωντάνια το πεδίον της μάχης. Το διασχίζουμε διασκεδάζοντας με τον μικρό που μας απειλεί με ένα τεράστιο (για το μπόι του) όπλο που πετάει πλαστικά μπαλάκια και αναρωτιόμαστε: Γιατί άραγε τα Ελληνάκια φωνάζουν τόσο πολύ; Γιατί παίζουν με τόση νευρικότητα; Γιατί με το που θα τα «αμολήσεις» εκδηλώνουν (ακόμη και) επιθετικές συμπεριφορές; Θυμάμαι περιπάτους στις πλατείες της Πολωνίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας, αλλά και του Τελ Αβίβ, του Ντουμπάι... Και εκεί έπαιζαν, πουθενά όμως δεν είχαμε αυτή την αίσθηση της υστερικά κορυφούμενης έντασης, που νιώθεις εδώ. Δεν εννοώ, βεβαίως, πως τα παιδιά στο εξωτερικό παίζουν καλύτερα από τα δικά…
Συνέχεια του άρθρου
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !