Ένα αυτοσχέδιο τσεκουράκι

🕔15/11/2016 10:02

Το τσεκούρι είναι δάνεια λέξη, ήρθε στα ελληνικά από τη Δύση -αν και δεν της φαίνεται με πρώτη : αν θελήσουμε να ανασυστήσουμε την ετυμολογική διαδρομή, από το μεσαιωνικό τσεκούριον και το ελληνιστικό σεκούριον φτάνουμε στο λατινικό securis, που σήμαινε τον πέλεκυ.

Αυτό το securis, παρά την ηχητική ομοιότητα, δεν έχει καμιά σχέση με την οικογένεια λέξεων του security. Προέρχεται από το ρήμα secare, που σημαίνει «κόβω, τέμνω», απ’ όπου προέκυψαν τα διάφορα section (τομέας) των αγγλικών και γαλλικών -και η σέχτα. Άλλο το γαλλικό secours και άλλο το τσεκούρι, και μόνο η μαντάμ Σουσού τα μπέρδευε, αφού ο Ψαθάς τη βάζει σε ένα επεισόδιο να κολυμπάει και να φοβάται πως θα πνιγεί και να φωνάζει «Ω τσεκούρ!» αφού θα ήταν πολύ μπασκλάς να κραυγάσει «Βοήθεια!»

Αλλά σήμερα δεν λεξιλογούμε -παρόλο που ξεκίνησα αντιγράφοντας τα ετυμολογικά του τσεκουριού από ένα παλαιότερο άρθρο. Δεν θα μιλήσω για το τσεκούρι αλλά για το τσεκουράκι. Το τσεκουράκι, θα έλεγε κανείς, είναι ένα μικρό τσεκούρι· αν μάλιστα είναι και αυτοσχέδιο, τότε πάει το μυαλό μας σε κανένα παιχνιδάκι, εντελώς ακίνδυνο, χωρίς καμιά σχέση με ένα πραγματικό τσεκούρι, σαν τις αυτοσχέδιες μπάλες που έφτιαχναν παλιά οι πιτσιρικάδες από πανιά και κουρέλια.

Το αυτοσχέδιο τσεκουράκι για το οποίο γίνεται λόγος είναι αυτό της φωτογραφίας, που τη βάζω σε μικρό μέγεθος διότι είναι πασίγνωστη, και είναι πασίγνωστη διότι ο νεαρός που φαίνεται στην άκρη δεξιά (πώς αλλιώς;) δεν είναι άλλος από τον Μαυρουδή (Μάκη) Βορίδη, έναν από τους στυλοβάτες της προηγούμενης κυβέρνησης Σαμαρά και από τους βαρόνους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1985, όταν ο νεαρός Βορίδης, φοιτητής της Νομικής τότε, ήταν γραμματέας της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Η ΕΠΕΝ (Εθνική Πολιτική Ένωσις) ήταν ακροδεξιό πολιτικό κόμμα που είχε ιδρυτή και «πνευματικό ηγέτη» τον έγκλειστο στις φυλακές Κορυδαλλού πρωτοδικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο: ιδρύθηκε το 1984 και πήρε μέρος στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους (πράγμα που προκάλεσε την οργή και την αποχώρηση του φυλακισμένου δικτάτορα) όπου μάλιστα πήρε ποσοστό 2,29% και εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή, τον Χρύσανθο Δημητριάδη. Η νεολαία της είχε έντονη παρουσία σε τραμπούκικες ενέργειες, σαν κι αυτές που δείχνει η φωτογραφία.

Λέω «σαν κι αυτές που δείχνει η φωτογραφία», διότι από τον Μάκη Βορίδη έχει γίνει μια προσπάθεια για «ρετουσάρισμα» των πραγματικών περιστατικών της. Σε συνέντευξη που έδωσε το 2010 στην Καθημερινή (χειριστής πλυντηρίου ο Στέφανος Κασιμάτης), όταν ακόμα ήταν στέλεχος του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, ο Βορίδης ισχυρίστηκε πως η διάσημη φωτογραφία πάρθηκε όταν τα γραφεία της ΕΠΕΝ είχαν δεχτεί επίθεση από αναρχικούς, και ο ίδιος, γραμματέας τότε, είχε κατεβεί να σώσει τραυματισμένο σύντροφό του -έχοντας το τσεκούρι για αμυντικό όπλο.

Στην πραγματικότητα, ο Βορίδης συγχέει δύο διαφορετικά γεγονότα. Όπως πειστικά έχει αποδείξει ο Τάσος Κωστόπουλος, η επίμαχη φωτογραφία δεν είναι παρμένη τότε, τον Νοέμβριο του 1985, αλλά αρκετούς μήνες νωρίτερα. Το ξέρει καλά, επειδή την είχε τραβήξει ο ίδιος το βράδυ της Κυριακής 12 Μαΐου 1985, γύρω στις 10:45 μ.μ., όταν μια διαδήλωση μερικών εκατοντάδων αντιεξουσιαστών, καθώς περνούσε μπροστά στα γραφεία της ΕΠΕΝ και ήταν περικυκλωμένη από τα ΜΑΤ, δέχτηκε επίθεση από ΕΠΕΝίτες με επικεφαλής τον Βορίδη. Χαρακτηριστικά, οι ΕΠΕΝίτες φώναζαν συνθήματα όπως «Ο Μάλλιος ζει, αυτός μας οδηγεί» και «Πινοσέτ – Πινοσέτ».

Μπορεί, βέβαια, ο βουλευτής να μη θυμάται καλά, μπορεί όμως να βρήκε βολικό αυτό το μπέρδεμα των δύο γεγονότων, διότι, κακά τα ψέματα, το τσεκούρι είναι πάντοτε τσεκούρι, αλλά διαφέρει αν το κρατάς αμυνόμενος (όπως στην αφήγηση Βορίδη) ή επιτιθέμενος.

Αλλά γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά σήμερα, τριάντα χρόνια και βάλε μετά το γεγονός; Στο τσεκούρι (ή μάλλον τσεκουράκι, και δη αυτοσχέδιο) του Βορίδη αναφέρθηκε προχτές ο τ. βουλευτής (του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πλέον σε άλλα ποτάμια και λιμάνια) Πέτρος Τατσόπουλος, καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη.

Όπως λοιπόν διαβάζω στο πλούσιο άρθρο του Χρίστου Δεμέτη, ο Π.Τ. ρωτήθηκε από την παρουσιάστρια για μια διάσημη δική του φράση, που τον ακολουθεί έκτοτε αδιάκοπα, όταν είχε πει «με λένε γκέι εμένα, που έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα». Αν θυμάμαι καλά, ο Τατσόπουλος το είχε πει αυτό σε μια συνέντευξή του, κάνοντας λόγο για τα εχθρικά μηνύματα που δεχόταν από εθνικιστές και ακροδεξιούς -και από τότε του κόλλησε η ατάκα και τον ακολουθεί έκτοτε με διάφορα αστεία περί μισής Αθήνας.

Αν παρακολουθήσετε το τρίλεπτο βίντεο, θα δείτε πως ο Πέτρος Τατσόπουλος στην αρχή της απάντησής του στρέφει επιδέξια τη συζήτηση στο αν η δήλωση περί μισής Αθήνας ήταν ακριβής ή όχι, και παραδέχεται ευθαρσώς ότι είπε ψέματα, ότι δεν έχει πάει με ένα εκατομμύριο γυναίκες αλλά με αισθητά λιγότερες -συνεχίζοντας ειρωνικά ότι καταλαβαίνει ότι αυτό ενόχλησε σφόδρα τον άκρως φιλαλήθη ελληνικό λαό.

Βέβαια, κανείς δεν ερμήνευσε κυριολεκτικά την ατάκα «έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα», όπως κανείς δεν ερμηνεύει κυριολεκτικά εκφράσεις που έχουν εγγενή υπερβολή μέσα τους όπως «μια θεία μου τετρακοσίων χρονών» (ενώ είναι απλώς υπέργηρη, ας πούμε ενενήντα), «το πούλησα για ένα κομμάτι ψωμί» (ενώ εννοώ ότι το πούλησα πολύ φτηνά, κάτω από την αξία του) ή «με είχε στημένο δέκα ώρες και τον περίμενα» (ενώ με έστησε τρία τέταρτα). Αυτό που ενόχλησε αρκετούς στην ατάκα «έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα» είναι ο σεξισμός της φράσης ή/και η φτήνια του κομπασμού, και αυτά τα παρακάμπτει εντελώς ο Π.Τ. στην απάντησή του, και γι’ αυτό τη χαρακτήρισα επιδέξια, αφού μετατοπίζει το αντικείμενο της κριτικής που δέχτηκε στον ακριβή αριθμό των γυναικών με τις οποίες έχει πλαγιάσει.

Είναι πάντως αλήθεια ότι από τότε η ατάκα περί μισής Αθήνας ακολουθεί τον Πέτρο Τατσόπουλο. Το είπε και ο ίδιος στην εκπομπή της κ. Μενεγάκη: «Ο άλλος ένα αυτοσχέδιο τσεκουράκι έφτιαξε πριν από 30 χρόνια και τον σέρνουν για το τσεκούρι. Τον άλλο η γυναίκα του σε μια στιγμή χαλάρωσης τον είπε «Μπουμπούκο» και τον σέρνουν για το Μπουμπούκο. Κι εγώ είπα μια μαλακία για τη μισή Αθήνα. Μας βολεύει να έχουμε μισή ατάκα για να του τη σέρνουμε μια ζωή».

Είναι αλήθεια ότι στα δημόσια πρόσωπα είναι εύκολο να τους «βγει το όνομα», όπως είναι η καθιερωμένη φράση, από μια φράση που έχουν πει, η οποία μάλιστα μπορεί να μην τους αντιπροσωπεύει ή να μην τους αντιπροσωπεύει πια -γι’ αυτό και η παροιμία λέει πως καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά να σου βγει το όνομα, διότι δύσκολα ξεχνιέται. Αλλά αυτό, βέβαια, δεν το έπαθε μόνο ο κ. Τατσόπουλος, ούτε μόνο το ακροδεξιό δίδυμο που τόσο πρόθυμα θέλησε να ξεπλύνει. Παρομοίως έχουν κολλήσει ατάκες (δίκαια ή άδικα δεν εξετάζουμε) και σε πολιτικούς της σημερινής κυβέρνησης (π.χ. στη Θεανώ Φωτίου για τα γεμιστά) ή άλλων παρατάξεων -με χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Μαζί τα φάγαμε» του Θόδωρου Πάγκαλου που προβλέπω πως θα τον ακολουθεί διά βίου.

Και βέβαια, αυτό συνέβαινε ανέκαθεν. Θα θυμάστε ότι ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, με αφορμή την εμπλοκή του στην παράσταση των Ορνίθων του Κουν απέκτησε το ελάχιστα ευχάριστο προνόμιο να απεικονίζεται στις γελοιογραφίες του Φωκίωνα Δημητριάδη με μόνιμο συνοδό μια κότα -στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις είχε συμβεί να ανεβάζουν οι αντίπαλοί του σε παρακείμενες ταράτσες κότες που κακάριζαν. Ήταν συντηρητικός πολιτικός, αλλά ήταν σημαντικός διανοητής -κι όμως πολλοί θα τον θυμούνται ως τον συνοδό της κότας. Άδικο; Ίσως, αλλά το λαϊκό χιούμορ έτσι λειτουργεί.

Οι αναγνώστες του ιστολογίου θα θυμούνται πως κάτι παρόμοιο είχε πάθει και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος -είχε κάνει το 1954 μια δήλωση ότι «εμείς έχομεν Ζάλογγα εις την ιστορίαν μας» και οι ευθυμογράφοι και γελοιογράφοι εξακολουθούσαν να την αναφέρουν ως το 1967 -μαζί κι ο Μποστ. Κι αν το Ζάλογγο ξεχάστηκε, η άλλη διασημότερη φράση του Κανελλόπουλου, ότι η Μακρόνησος είναι νέος Παρθενώνας, έμελλε να τον ακολουθεί εσαεί -παρόλο που δεν ήταν αντιπροσωπευτική της γενικότερης πολιτείας του.

Για άλλους πολιτικούς διατηρούνται -και έχουν συνδεθεί με το όνομά τους φράσεις πιο ουδέτερες -πάνε 120 χρόνια που ο Χαρίλαος Τρικούπης έχει αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά δυο φράσεις που του αποδίδονται («Δυστυχώς επτωχεύσαμε» και «Ανθ’ ημών ο κύριος Γουλιμής») παραμένουν πολύ γνωστές. Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αντίθετα, δεν θυμάμαι καμιά φράση που να έχει άρρηκτα συνδεθεί με το πρόσωπό του -εδώ μπορείτε να βοηθήσετε στα σχόλια.

Βέβαια, το όνομα μπορεί να σου βγει και με την καλή έννοια: Να βγει το νάμι του θεριστή, κι ας θέτει να κοιμάται, λένε οι Κρητικοί. Ήγουν, άμα σου βγει το όνομα (νάμι) ότι είσαι δουλευταράς, μπορείς και να πέφτεις να κοιμάσαι στο χωράφι. Αλλά συνήθως το κακό όνομα βγαίνει, ενώ η καλή φήμη δύσκολα μαζεύεται κι εύκολα, με μια στραβή, σκορπιέται.

14980844_1340692692621475_4243310076656608350_n14963166_1340694269287984_5093825249377394129_nΑλλά ας γυρίσουμε εκεί που ξεκινήσαμε, στο αυτοσχέδιο τσεκουράκι του Μάκη Βορίδη. Δεν ξέρω γιατί ο Πέτρος Τατσόπουλος έδειξε τόση επιείκεια -ίσως, τώρα που ξεραίνεται το Ποτάμι να αναζητεί άλλη κοίτη.

Πάντως, αν θα ήταν μια φορά λάθος να εξισώσουμε τον σημερινό πολιτικό με τον δεκαοχτάχρονο τσεκουροφόρο χουντικό τραμπούκο, θα είναι δέκα φορές λάθος να θεωρήσουμε ότι το περιστατικό με το τσεκούρι ήταν ένα νεανικό αμάρτημα, και ότι στη συνέχεια ο Βορίδης ήταν ένας δημοκράτης δεξιός και οικονομικά φιλελεύθερος πολιτικός, όπως προβάλλεται σήμερα. Και αυτό δεν το λέω μόνο επειδή μέχρι το 2011 ο Μάκης Βορίδης ήταν 14956592_1340697545954323_3419357121584951783_nστέλεχος του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, όπως και ο νεότερος Άδωνης Γεωργιάδης.

Πολλοί ξεχνούν ή αποσιωπούν ότι ο Μάκης Βορίδης, όταν παρέδωσε την ηγεσία της χουντικής νεολαίας ΕΠΕΝ (αξίωμα στο οποίο τον διαδέχτηκε, διόλου τυχαία, ο Ν. Μιχαλολιάκος, ηγέτης σήμερα του νεοναζιστικού μορφώματος) δεν πήγε «στο σπίτι του», αλλά διετέλεσε ιδρυτής και ηγέτης ακροδεξιών εθνικιστικών μορφωμάτων, φιλοδοξώντας να γίνει ο Έλληνας Λεπέν -ονόμασε το κόμμα του Ελληνικό Μέτωπο και είχε φιλικές σχέσεις με στελέχη του Λεπέν και με τον ίδιο τον ακροδεξιό ηγέτη, ο οποίος μάλιστα είναι κουμπάρος του, τον πάντρεψε στον δεύτερο γάμο του.

Οι αφίσες που βλέπετε δεν είναι από το μακρινό 1985, πριν από τριάντα χρόνια, αλλά από τις εκλογές του 2004, πριν από δώδεκα μόλις χρόνια και για τη δράση του αυτή, που τον τοποθετεί σαφώς εκτός δημοκρατικού τόξου, ο Βορίδης απ’ όσο ξέρω δεν έχει ποτέ δώσει εξηγήσεις ούτε την έχει αποκηρύξει. Οπότε, αν δεν έχουμε κάτι να ξεπλύνουμε, καλό είναι, αγαπητέ Πέτρο Τατσόπουλε, να μη θυμόμαστε μόνο τα παλιά και να ξεχνάμε τα πρόσφατα.

Την ίδια επιλεκτική αμνησία την έχουν πάθει διάφοροι μακαρθικοί δήθεν φιλελεύθεροι, οι οποίοι εγκαλούν πότε τον Ν. Κοτζιά επειδή πριν από δεκαετίες ήταν στέλεχος του ΚΚΕ και άλλοτε τον Μανώλη Γλέζο επειδή είχε παρευρεθεί στην κηδεία του Εμβέρ Χότζα, αλλά ξεχνάνε τα πολύ πιο πρόσφατα κουμπαριλίκια του Βορίδη. Για να είμαστε εξηγημένοι, προσωπικά δεν θεωρώ ότι το πρώτο, εννοώ το να είσαι μέλος του ΚΚΕ, και το δεύτερο, το να κουμπαριάζεις με τον Λεπέν, είναι συγκρίσιμα. Κατά τη γνώμη μου, που δεν απαιτώ να την ασπαστείτε, το να είναι κανείς (ή να έχει διατελέσει) μέλος του ΚΚΕ είναι τιμητικό, το να έχει διατελέσει στέλεχος ακροδεξιάς, φιλοχουντικής οργάνωσης είναι ισόβιο όνειδος. Κι όποιος τα εξισώνει αυτά τα δυο, δεν ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

alt
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !