Έλλειψη χώρου: Νόνη Σταματέλου

🕔12/12/2015 00:02

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Η προσευχή μου υγρή κι επίπονη
που ο Θεός δεν αλλάζει τα σύνορα
να χωρέσω τον κόσμο μου.
Ένα πλοίο πέρα απ’ τον ορίζοντα είμαι.
Τ’ αστέρια που καίγονται
πυρπολούν τα κατάρτια μου.


Μου στήνουν παγίδες οι άνεμοι…


[...] Ο στίχος της Νόνης Σταματέλου είναι απλός, ουσιαστικός, προσιτός και αναμοχλευτικός.Σαν φλόγα πετάει στα έλη της ύπαρξής μας κι ανάβει φωτιές.. Είναι αιχμηρή με τον τρόπο της η Σταματέλου, ο λόγος της μας ανατριχιάζει κάποιες φορές όπως μας ανατριχιάζει ο μπάτης εκεί που αποχαυνωμένοι βλέπουμε τον ήλιο να δύει στο τέλος μιας καλοκαιρινής μέρας πλάι στη θάλασσα. Είναι στρατευμένη η ποίησή της κι ας μη φαίνεται, έτσι όπως συμβαίνει με όσους αγωνίζονται για την υπόθεση της ζωής.
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΑΤΣΑΝΗ, καθηγήτρια φιλοσοφίας

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Η Νόνη Σταματέλου γεννήθηκε το Μάιο του 1960 στο χωριό Τσουκαλάδες Λευκάδας. Σπούδασε θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο . Υπηρετεί ως καθηγήτρια στο 7ο Γεν. Λύκειο Ιωαννίνων. Κείμενά της, πεζά και ποιήματα δημοσιεύονται κατά καιρούς σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Παιχνίδι αιχμηρό, εκδόσεις Gutenberg 2008, Σε πύρινη τροχιά, εκδόσεις Τυπωθήτω-Λάλον ύδωρ 2012.
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !