Εισήγηση καθηγητή Δημητρίου Τσελεγγίδη στην ημερίδα για τη Μεγάλη Σύνοδο

🕔24/03/2016 20:24

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ
«ΑΓΙΑΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ»
Με­γά­λη προ­ε­τοι­μα­σί­α, χω­ρίςπροσ­δο­κί­ες
Τε­τάρ­τη, 23 Μαρ­τί­ου 2016, 09.00-21.00
Στά­διο Εἰ­ρή­νης καί Φι­λί­ας
Αἴ­θου­σα: «Με­λί­να Μερ­κού­ρη», Πει­ραι­ᾶς
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ
Θέ­μα: «Μπο­ρεῖ μί­αΣύ­νο­δος ρ­θο­δό­ξων
νά προσ­δώ­σει κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους
καί νά ὁ­ρι­ο­θε­τή­σει δι­α­φο­ρε­τι­κά τήν ἕ­ως τώ­ρα ταυ­τό­τη­τα τς κ­κλη­σί­ας
(Ἡ πρό­κλη­ση τς μέλ­λου­σας νά συ­νέλ­θει Με­γά­ληςΣυ­νό­δου)
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι, Σε­βα­στοί Πα­τέ­ρες, Ἀ­γα­πη­τοί καί ἀ­γα­πη­τές Σύ­νε­δροι καί ν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί!


Ἀ­πό τή θέ­σηαὐ­τή αἰ­σθά­νο­μαι τό χρέ­ος, νά εὐ­χα­ρι­στή­σω -ἐκ καρ­δί­ας καί δη­μο­σί­ως- τόν φι­λό­ξε­νο καί φλο­γε­ρό ἀ­γω­νι­στή Οἰ­κο­δε­σπό­τη, τόν Ποι­μέ­να τόν κα­λό, τόν τι­μη­θέν­τα κα­τ’ ἐ­πα­νά­λη­ψη καί ἐ­ξαι­ρέ­τως μέτόν ὀ­νει­δι­σμό τοΧρι­στοῦ, τόν Μη­τρο­πο­λί­τη Πει­ραι­ῶς κ. Σε­ρα­φείμ, γιά τήν με­γα­λει­ώ­δη πα­νελ­λα­δι­κή δι­ορ­γά­νω­ση τοπα­ρόν­τος Θε­ο­λο­γι­κοῦ-Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συ­νε­δρί­ου, καί μά­λι­στα τήν κρί­σι­μη αὐ­τήχρο­νι­κή στιγ­μή, γιά τήν ὑ­πεύ­θυ­νη ἐ­νη­μέ­ρω­ση τοπλη­ρώ­μα­τος τς κ­κλη­σί­ας. Καί τοῦ­το, ἐ­πει­δή τό πραγ­μα­τευ­ό­με­νο ἐ­δῶ θέ­μα ὑ­περ­βαί­νει τά ὅ­ρια τς Το­πι­κς κ­κλη­σί­ας μας καί ἀ­φο­ρτήν ἀ­νά τήν Οἰ­κου­μέ­νη ρ­θό­δο­ξη καί μό­νη, Ἁ­γί­α, Κα­θο­λι­κή καί Ἀ­πο­στο­λι­κή κ­κλη­σί­α.
μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δοςφαί­νε­ται, ἀ­πό τήν ἕ­ως τώ­ρα δι­α­δι­κα­σί­α καί θε­μα­το­λο­γί­α της, νά δι­α­ψεύ­δει τό ἐ­πί­δο­ξο ὄ­νο­μά της.
Μά­λι­στα, θά μπο­ρού­σα­με βά­σι­μα νά ὑ­πο­στη­ρί­ξου­με, ὅ­τι κα­τ’ ἐ­πί­φα­ση εἶ­ναι Ἁ­γί­α. Καί αὐ­τό τό λέ­με, ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ ἐλ­λείμ­μα­τοςσυ­νο­δι­κό­τη­τας, πού ἔ­χει. Κυ­ρί­ως, ὅ­μως, ἐ­ξαι­τί­ας τοσο­βα­ροῦ ἐλ­λείμ­μα­τος ρ­θο­δό­ξου αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας, πού τήν δι­έ­πει. Τό με­γά­λο λ­λειμ­μα ρ­θο­δό­ξου αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας πι­στο­ποι­εῖ­ται, ἀ­ναμ­φι­βό­λως καί κα­τε­ξο­χήν, ἀ­πό τήν ἐ­σφαλ­μέ­νη κ­κλη­σι­ο­λο­γί­α, πού εἰ­ση­γεῖ­ται στό πρός ψή­φι­ση Κεί­με­νο: «Σχέ­σεις τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας πρός τόν λοι­πόν χρι­στι­α­νι­κόν κό­σμον». Ἀ­πό τά πα­ρα­πά­νω εἶ­ναι σα­φές, ὅ­τι ἡ ἐν λό­γωΣύ­νο­δος δέν εἶ­ναι «ἑ­πο­μέ­νη τος ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι». Κα­τά συ­νέ­πεια, δέν μπο­ρενά εἶ­ναι Ἁ­γί­α. Ἀλ­λά, κα­τ’ ἐ­πί­φα­ση, εἶ­ναι καί Με­γά­λη. Μλ­λον, θά ἔ­πρε­πε νά αὐ­το­χα­ρα­κτη­ρι­σθεῖ ὡς μι­κρή, ἀ­φοσαὐ­τήν θά πα­ρευ­ρε­θον λί­γοι, καί μά­λι­στα κα­τ’ ἐ­πι­λο­γήν Ἐ­πί­σκο­ποι. Στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, εἶ­ναι μιά δι­ηυ­ρη­μέ­νη Σύ­νο­δος Προ­κα­θη­μέ­νων. Ἡ συν­τρι­πτι­κή πλει­ο­ψη­φί­α τν Ἐ­πι­σκό­πων τν ρ­θο­δό­ξων Το­πι­κν κ­κλη­σι­ῶν θά εἶ­ναι ἀ­πόν­τες καί χω­ρίς δυ­να­τό­τη­τα ψή­φου ἀ­πό ἐ­κεῖ, ὅ­που ἀ­ναγ­κα­στι­κά βρί­σκον­ται, ἀ­δυ­να­τών­τας ἔ­τσι νά κ­φρά­σουν τήν δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση τοπλη­ρώ­μα­τος τς κ­κλη­σί­ας τους. Εἰ­δι­κό­τε­ρα, ἀ­πό τήν λ­λα­δι­κή κ­κλη­σί­α θά πα­ρευ­ρε­θον σαὐ­τήν λι­γό­τε­ροι τοῦ ἑ­νός τρί­του τν Ἐ­πι­σκό­πων της, ἐ­νῶ ἀ­πό τήν κ­κλη­σί­α τς Ρω­σί­ας οὔ­τε τό ἕ­να δέ­κα­το τν Ἐ­πι­σκό­πων της. Στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, οὔ­τε οπα­ρόν­τες Ἐ­πί­σκο­ποι ἔ­χουν ἄ­με­σηψῆ­φο, στήν ἐν λό­γω Σύ­νο­δο, ἀ­φοκαί αὐ­τή ψῆ­φος τους θά ἐκ­φρα­στεῖ μό­νον διά τοῦ Πρώ­του, καί μό­νον ἐ­άνεἶ­ναι πλει­ο­ψη­φοῦ­σα ψῆ­φος, στό πλαί­σιο τς ν­τι­προ­σω­πεί­ας τς Το­πι­κς Αὐ­το­κε­φά­λου κ­κλη­σί­ας. Πργ­μα, σα­φς ν­τι-Κα­νο­νι­κό καί ἀ­μάρ­τυ­ρο στήν Ἱ­στο­ρί­α τς κ­κλη­σί­ας. Πρό­κει­ται μᾶλ­λον γιά μιά πα­ρω­δί­α Πα­νορ­θο­δό­ξου Συ­νό­δου, στήν ὁ­ποί­α δένθά εἶ­ναι πα­ρόν­τες ὅ­λοι οἱ Ὀρ­θό­δο­ξοι Ἐ­πί­σκο­ποι. Ἔ­τσι, ἄ­θε­λά μας, μς πα­ρα­πέμ­πει καί στήν ἐ­πίδι­κτα­το­ρί­ας «ἀ­ρι­στίν­δην» Σύ­νο­δο! Ἀλ­λά καίτήν «ἀ­ρι­στίν­δην» τήν ξε­περ­νᾶ κα­τά πο­λύ σέ ν­τι­κα­νο­νι­κό­τη­τα.
Στό ἐ­ρώ­τη­μα τοθέ­μα­τός μας, ἄν μπο­ρεῖ δη­λα­δή μιά Σύ­νο­δος ρ­θο­δό­ξων νά προσ­δώ­σει κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἡ εὐ­θεί­α καί εἰ­λι­κρι­νής ἀ­πάν­τη­ση, ἀ­πε­ρί­φρα­στα, εἶ­ναι ρ­νη­τι­κή. Κα­μί­α Πα­νορ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δος δέν μπο­ρενά προσ­δώ­σει κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἐ­άν βέ­βαι­α θέ­λει νά κ­φρά­σει ἀ­λα­θή­τως τή δι­α­χρο­νι­κή ταυ­τό­τη­τα τς ρ­θο­δο­ξί­ας, ὡς τῆς μό­νηςΜί­ας, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κς καί Ἀ­πο­στο­λι­κς κ­κλη­σί­ας, σύμ­φω­να πάν­τα μέτόν Ὅ­ρο, τόν γνω­στό καί ς Σύμ­βο­λο τς Πί­στε­ως, τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κς Συ­νό­δου.
Τά δόγ­μα­τα τς κ­κλη­σί­ας, ὡς πι­στευ­ό­με­να καί βι­ού­με­να ἀ­πό τούς πι­στούς, εἶ­ναισω­τή­ρια. Ἔ­χουνδη­λα­δή σω­τη­ρι­ο­λο­γι­κό χα­ρα­κτῆ­ρα, για­τί συμ­πυ­κνώ­νουν τό ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κό πε­ρι­ε­χό­με­νο τς ζω­ῆς τς κ­κλη­σί­ας. Ἡ ζω­ή τς κ­κλη­σί­ας εἶ­ναιθε­αν­θρώ­πι­νη, καί δι­ο­χε­τεύ­ε­ται μυ­στη­ρια­κς στό σῶ­μα της ἀ­πό τήν ζω­ο­ποι­ό καί θε­ο­ποι­ό Κε­φα­λή της, τόν Υἱ­ό τοΘε­οῦ, τόν Ἕ­να τς Τριά­δος.
Οἱ Ἐ­πί­σκο­ποί μας δέν πη­γαί­νουν στίς Συ­νό­δους, γιά νά ψη­φί­σουν ὅ­σα λ­λοι Ἐ­πί­σκο­ποι καί Θε­ο­λό­γοι ἑ­τοί­μα­σαν πρίν ἀ­π’ αὐ­τούς καί χω­ρίς αὐ­τούς, ἀλ­λά γιαὐ­τούς. Πο­λύ δέ πε­ρισ­σό­τε­ρο, δέν πη­γαί­νουν, γιάνά ὑ­πο­γρά­ψουν κ τῶν προ­τέ­ρων τό Ἀ­να­κοι­νω­θέν τς μέλ­λου­σαςΣυ­νό­δου. Ἡ πρά­ξη αὐ­τή ἀ­πο­τε­λεῖ ἀ­πα­ξί­ω­ση τς συ­νο­δι­κό­τη­τας τς κ­κλη­σί­ας καί μ­παιγ­μό τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Οἱ Ἐ­πί­σκο­ποιπη­γαί­νουν στήν κ­κλη­σί­α, ὡς ἀ­νώ­τα­τοι κ­κλη­σι­α­στι­κοί ἡ­γέ­τες τν Το­πι­κν τους κ­κλη­σι­ῶν, προ­κει­μέ­νου νά ὁ­ρι­ο­θε­τή­σουν -«ἐ­πί ἴ­σοις ὅ­ροις» μέ τούς συ­νε­πι­σκό­πους τους- τήν ὀρ­θή δι­δα­σκα­λί­α τς πί­στε­ως καί νά ἐκ­φρά­σουν τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ζω­ή τς κ­κλη­σί­ας, ἔ­ναν­τι τν νέ­ων μ­φι­σβη­τή­σε­ων καί προ­κλή­σε­ων ν­τός τν νέ­ων δε­δο­μέ­νων, πάν­το­τε τα­πει­νά, ὡς «ἑ­πό­με­νοι τος ἁ­γί­οις πα­τρά­σι». Μέ τόν τρό­ποαὐ­τό, ἐ­νερ­γον σύμ­φω­να μέτήν Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή Πα­ρά­δο­ση τς κ­κλη­σί­ας.
Ἐ­δῶ, ἀ­πε­ρί­φρα­στα καίμέ κά­θε σα­φή­νεια, πρέ­πει νά ποῦ­με, ὅ­τι δέν ὑ­πρ­ξε πο­τέ στήν ρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α κά­ποι­ος Ἐ­πί­σκο­πος ς «Πρῶ­τος ἄ­νευ ἴ­σων» (p­r­i­m­uss­i­nep­a­r­i­b­us). Τό «Πρῶ­τος ἄ­νευ ἴ­σων» πού ξε­στό­μι­σε Μη­τρο­πο­λί­της Προύσ­σης λ­πι­δο­φό­ρος, εἰ­ση­γεῖ­ται τήν μο­νο­κρα­το­ρί­α στήν κ­κλη­σί­α, πργ­μα πού προ­ϋ­πο­θέ­τει, οὐ­σι­α­στι­κά, τήν κα­τά­λυ­ση τς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κς λει­τουρ­γί­ας τς Συ­νο­δι­κό­τη­τας. Γι’ αὐ­τό καί ὅ­σοι Ἐ­πί­σκο­ποι τό προ­βάλ­λουν γιάτόν Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη, συγ­χέ­ουν ἀ­νε­πί­τρε­πτα τά «Πρε­σβεῖ­α τι­μς» μέ τήν πα­πι­κή ν­τί­λη­ψη τοΠρω­τεί­ου καί σφάλ­λουνδογ­μα­τι­κς, εὑ­ρι­σκό­με­νοι «ες πλά­νην οἰ­κτράν». Ἡ θε­ώ­ρη­ση αὐ­τή εἶ­ναι ν­τε­λς ἀ­μάρ­τυ­ρη ἀ­πό τήν κ­κλη­σι­α­στι­κή μας Ἱ­στο­ρί­α.Ὅ­ταν ὅ­μως συμ­βαί­νει, ὅ­πως τε­λευ­ταῖ­α, νά λέ­γε­ται, πα­ρα­πέμ­πει στήν αἱ­ρε­τι­κή δο­ξα­σί­α τοπα­πι­κοῦ πρω­τεί­ου, ὅ­πωςεἴ­πα­με. Καί τό ἀ­κό­μη τρα­γι­κό­τε­ρο εἶ­ναι, ὅ­ταν τό Πρω­τεῖ­ο αὐ­τό ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται νά θε­με­λι­ω­θεστό Τρι­α­δι­κό δόγ­μα, ἀ­πό τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο. Αὐ­τή δο­ξα­σί­α σα­φς αἱ­ρε­τί­ζει, ἀ­φοῦ εἰ­σά­γεικα­τά Δυ­τι­κή ἀ­πο­μί­μη­ση, τήν ἱ­ε­ραρ­χι­κή τά­ξη στήν Ἁ­γί­αΤριά­δα, ἡ ὁ­ποί­α βέ­βαι­α εἶ­ναι «ὑ­πέρ πᾶ­σαντά­ξιν», κα­τά τόν ἅ­γιο Γρη­γό­ριο τόν Πα­λα­μᾶ.
Σέ πρό­σφα­τη Ἐ­πι­στο­λή μας πρός ὅ­λους τούς Ἐ­πι­σκό­πους τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας ἀ­νά τόν κό­σμον, στίς3-2-2016, ὑ­πο­στη­ρί­ξα­με ὅ­τι «οἱ ἐμ­πνευ­στές καί συν­τά­κτες» τοσυγ­κε­κρι­μέ­νου Κει­μέ­νου, «ἐ­πι­χει­ρον μιά θε­σμι­κήνο­μι­μο­ποί­η­ση τοΧρι­στι­α­νι­κοῦ Συγ­κρη­τι­στι­κοῦ - Οἰ­κου­με­νι­σμομέ μιά ἀ­πό­φα­ση Πα­νορ­θο­δό­ξου Συ­νό­δου». Ἐ­άνψη­φι­στετό Κεί­με­νο αὐ­τό: «Σχέ­σεις τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας πρός τόν λοι­πόν χρι­στι­α­νι­κόν κό­σμον», δη­μι­ουρ­γεῖ­ται μέ­γι­στο πρό­βλη­μα κ­κλη­σι­ο­λο­γι­κς ὑ­πάρ­ξε­ως, τό­σο γιά ὅ­σους Ἐ­πι­σκό­πους τό ψη­φί­σουν, ὅ­σο καί γιά ὅ­σους ἀ­πό τό πλή­ρω­μα τς κ­κλη­σί­ας θά τό ἀ­πο­δε­χτον στήν πρά­ξη. Καί τοῦ­το, για­τί τό δογ­μα­τι­κό αὐ­τό ἀ­τό­πη­μα ἔ­χει τήν ἀ­να­φο­ρά του σέ Ὅ­ροΟἰ­κου­με­νι­κς Συ­νό­δου. Μέ τό πα­ρα­πά­νω Κεί­με­νο, δη­λα­δή, δί­νε­ται κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς αἱ­ρε­τι­κούς ἤ ἑ­τε­ρο­δό­ξους τς Δύ­σε­ως (Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κους καί Προ­τε­στάν­τες), δι­ευ­ρυ­νο­μέ­νων ἔ­τσι, αὐ­θαι­ρέ­τως, τῶν Κα­νο­νι­κν ὁ­ρί­ων τς κ­κλη­σί­ας.
Εἰ­δι­κό­τε­ρα, τό ἀ­τό­πη­μα τοπα­ρα­πά­νω Κει­μέ­νουση­μαί­νει, πρα­κτι­κς, ἄρ­νη­ση συγ­κε­κρι­μέ­νου ρ­θρου τοΣυμ­βό­λου τς Πί­στε­ως τς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κς Συ­νό­δου, τό ὁ­ποῖ­ο ὁ­ρί­ζει σα­φς, ὅ­τι ς ρ­θό­δο­ξοι πι­στεύ­ου­με ες Μί­αν, Ἁ­γί­αν, Κα­θο­λι­κήν καί Ἀ­πο­στο­λι­κήν κ­κλη­σί­αν. Στά Πρα­κτι­κά τς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κς Συ­νό­δου δι­α­βά­ζου­με καί τίς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κές συ­νέ­πει­ες ἀ­πό τή μή ἀ­κρι­βῆ ἀ­πο­δο­χή τοΣυμ­βό­λου της. «Ὅ­ποι­ος προ­σθέ­σει ἤ ἀ­φαι­ρέ­σει καί μί­α λέ­ξη ἀ­πό τό Σύμ­βο­λο-Ὅ­ρο αὐ­τό, νά ἀ­να­θε­μα­τί­ζε­ται, νά κα­θαι­ρεῖ­ται καίνά ἀ­φο­ρί­ζε­ται». Δη­λα­δή, πρα­κτι­κς, νά ἀ­πο­κό­πτε­ται ἀ­πό τήν κ­κλη­σί­α, ὡς αἱ­ρε­τι­κός. Τά σχε­τι­κά ἀ­να­θέ­μα­τα ἐ­πα­να­λαμ­βά­νουν καίοἱ ἑ­πό­με­νεςΟἰ­κου­με­νι­κές Σύ­νο­δοι.
Ὅ­ταν λοι­πόν ὑ­πο­στη­ρί­ζου­με τά πα­ρα­πά­νω, δέν ἀ­πει­λοῦ­με αὐ­θαί­ρε­τα κα­νέ­ναν. Ἁ­πλς, «ἑ­πό­με­νοι τος ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι», κα­τα­θέ­του­με -ἐμ­πό­νως καί τα­πει­νς- τίς σα­φες κ­κλη­σι­ο­λο­γι­κές συ­νέ­πει­ες, πού ὁ­ρί­ζον­ται ἀ­με­τα­κλή­τως ἀ­πό τίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους γιά ὅ­σους ἀ­θε­τον τήν δογ­μα­τι­κή δι­δα­σκα­λί­α τς κ­κλη­σί­ας. Τό ἄρ­θρο 6 τοῦ συγ­κε­κρι­μέ­νουΚει­μέ­νου εἰ­ση­γεῖ­ται πνευ­μα­τι­κό γ­κλη­μα σέ βά­ρος τς ἴ­διας τς κ­κλη­σί­ας, ἐ­πει­δή ἐ­πι­χει­ρενά δι­α­φθεί­ρει τό σω­τή­ριοδόγ­μα τς κ­κλη­σι­ο­λο­γί­ας μας. Μέ ἄλ­λη ἀ­φορ­μή, κα­τά τό πα­ρελ­θόν, σέ Ἐ­πι­στο­λή μας πρός Ἑλ­λα­δί­τη Ἐ­πί­σκο­πο, ἀν­τι­πρό­σω­πο τς κ­κλη­σί­ας μας, στούς Δι­με­ρες Θε­ο­λο­γι­κούς Δι­α­λό­γους, ἀ­να­φερ­θή­κα­με ἐ­κτε­νς στό κ­κλη­σι­ο­λο­γι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρα αὐ­τό θέ­μα. Θά ὑ­πεν­θυ­μί­σω κά­ποι­α ση­μεῖ­α τς Ἐ­πι­στο­λς αὐ­τς, ἐ­πει­δή δι­α­τη­ρον πλή­ρως τήν ἐ­πι­και­ρό­τη­τά τους καί ἑρ­μη­νεύ­ουν τή στο­χευ­μέ­νη με­θο­δο­λο­γί­α τν ν­τι­προ­σώ­πων τς κ­κλη­σί­ας μας.
Ρω­τού­σα­με τό­τε: «Μέ ποι­ά αἴ­σθη­ση αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας τς ρ­θό­δο­ξης κ­κλη­σί­ας προ­σέρ­χον­ται οἱ ἐκ­πρό­σω­ποί της στόν Δι­με­ρῆ Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο; Ἀ­κό­μα πιό συγ­κε­κρι­μέ­να, προ­σέρ­χε­ται ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α μαςδιά τῶν κ­προ­σώ­πων της ς Μί­α, Ἁ­γί­α, Κα­θο­λι­κή καί Ἀ­πο­στο­λι­κή κ­κλη­σί­α; Ἤ ὡς δι­η­ρη­μέ­νη κ­κλη­σί­α, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­να­ζη­ττήν ν­το­λο­γι­κή ἑ­νό­τη­τά τηςστήν ἕ­νω­σή της μέ τούς κα­τά και­ρούς ἀ­πο­κομ­μέ­νους ἀ­πό αὐ­τήν ἑ­τε­ρο­δό­ξους; Στό Σύμ­βο­λο τς Πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γοῦ­με, ὅ­τιπι­στεύ­ου­με ες «Μί­αν... Ἐκ­κλη­σί­αν». Ἀ­πό τήν δι­α­τύ­πω­ση αὐ­τή τοΣυμ­βό­λου τς Πί­στε­ως προ­κύ­πτει, ὅ­τι ἡ ἑ­νό­τη­τα, ὡς θε­με­λι­ώ­δης ἰ­δι­ό­τη­τα τοῦ ἑ­νόςστήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ς ἰ­δι­ό­τη­τα τς Μί­ας κ­κλη­σί­ας-, εἶ­ναι τό ἀ­σφα­λέςδε­δο­μέ­νο τς πί­στε­ώς μας. Στή συ­νεί­δη­ση τοσώ­μα­τος τς κ­κλη­σί­ας, ἡ ἑ­νό­τη­τά της εἶ­ναι δε­δο­μέ­νο ν­το­λο­γι­κό, ἀ­πο­λύ­τως καί ἀ­με­τα­κλή­τως δι­α­σφα­λι­σμέ­νο ἀ­πό τήν Κε­φα­λή τς κ­κλη­σί­ας, ἀ­πό τόν Χρι­στό, διά τῆς συ­νε­χος πα­ρου­σί­ας τοΠα­ρα­κλή­τουΠνεύ­μα­τος σαὐ­τήν, ἤ­δη ἀ­πό τήν Πεν­τη­κο­στή. Ἡ ἑ­νό­τη­τα τς κ­κλη­σί­ας -ὡς δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια- ἐκ­φρά­ζειτό­σο τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α της, ὅ­σο καίτήν πνευ­μα­τι­κή μ­πει­ρί­α της. Ἄν ὅ­μως ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναιΜί­ακα­τά τό Σύμ­βο­λο τς Πί­στε­ως- τό­τε, μέ τήν συ­νε­πῆ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ν­νοι­α καί κα­τά κυ­ρι­ο­λε­ξί­α, δέν μπο­ρον νά ὑ­πάρ­χουν ἑ­τε­ρό­δο­ξες κ­κλη­σί­ες, οὔ­τε μη­τέ­ρες, ἀ­δελ­φές, θυ­γα­τέ­ρες καί γ­γο­νές κ­κλη­σί­ες, οὔ­τε φυ­σι­κά τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο εἶ­ναι Μη­τέ­ρα κ­κλη­σί­α μέ τήν συ­νε­πῆ θε­ο­λο­γι­κή-ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ν­νοι­α τοῦ ὅ­ρου. Ἡ Μί­α καί μό­νη –ἀ­δι­αί­ρε­τη πάν­τα– Ἐκ­κλη­σί­α γεν­νᾶ ὡς πνευ­μα­τι­κή μη­τέ­ρα, μυ­στη­ρια­κς, «δι’ ὕ­δα­τος καί πνεύ­μα­τος» τά μέ­λη της. Δέν γεν­νᾶ ἄλ­λες κ­κλη­σί­ες. Οἱ κα­τάτό­πους ρ­θό­δο­ξες κ­κλη­σί­ες ἀ­πο­τε­λον φα­νέ­ρω­ση «ἐν τό­πκαί χρό­νῳ» τς Μί­ας καί μό­νης κ­κλη­σί­ας. Οὔ­τε, βέ­βαι­α, μπο­ρεῖ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α νά εἶ­ναι ταυ­τό­χρο­να Μί­α καί δι­η­ρη­μέ­νη, για­τί δι­αί­ρε­ση ση­μαί­νει κα­τά­τμη­ση ἑ­νός ὅ­λου σέ δύ­ο πε­ρισ­σό­τε­ρα μέ­ρη. Κα­τά συ­νέ­πεια, ἡ θε­ώ­ρη­ση τς κ­κλη­σί­ας ς δι­η­ρη­μέ­νης, σή­με­ρα, ἀν­τί­κει­ται σα­φς στήν ρη­τήδι­α­τύ­πω­ση τοΣυμ­βό­λου τς Πί­στε­ως, πργ­μα πού συ­νε­πά­γε­ταικα­τά τά Πρα­κτι­κά τν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δωνκα­θαί­ρε­ση καί ἀ­φο­ρι­σμό, κα­τά πε­ρί­πτω­ση, σέ ὅ­ποι­ον μ­μέ­νει στη θε­ώ­ρη­ση αὐ­τή».
Τά λέ­με καί τώ­ρα αὐ­τά ἀ­κρι­βς, ἐ­πει­δή τό συγ­κε­κρι­μέ­νο ρ­θρο 6 -τοῦ ὑ­πο­βαλ­λο­μέ­νου Κει­μέ­νου πρός γ­κρι­ση ἀ­πό τήν μέλ­λου­σα καί Με­γά­λη Σύ­νο­δο- ἐμ­φα­νί­ζει κα­τά ν­τι­φα­τι­κό καί ν­τε­λς ἀ­θε­ο­λό­γη­το τρό­πο τήνρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α, ἀ­φ’ ἑ­νός ς τήν «Μί­αν... Ἐκ­κλη­σί­αν», καί ἀ­φ’ ἑ­τέ­ρου τήν κ­πε­φρα­σμέ­νη διά τῶν ν­τι­προ­σώ­πων τηςκαί ὄ­χιμό­νο- ἄ­πο­ψη, ὅ­τι ὑ­πάρ­χουν καί λ­λες «Ἐκ­κλη­σί­ες» –σα­φς ἑ­τε­ρό­δο­ξες–, τήν ἱ­στο­ρι­κή πα­ρου­σί­α τν ὁ­ποί­ων ἀ­να­γνω­ρί­ζει καί στο­χεύ­ει στήν ἑ­νό­τη­τα μέ αὐ­τές. Οἱ Ὀρ­θό­δο­ξοι Οἰ­κου­με­νι­στές, δη­λα­δή, θε­ω­ρον τίς ἑ­τε­ρό­δο­ξες Θρη­σκευ­τι­κές Κοι­νό­τη­τες ς τμή­μα­τα τς δῆ­θεν δι­η­ρη­μέ­νης κ­κλη­σί­ας καί ἐ­πι­δι­ώ­κουν τήν δῆ­θεν ἐ­πα­νέ­νω­ση τς κ­κλη­σί­ας, ἀν­τί νά ρ­γά­ζον­ται γιά τήν ἐ­πι­στρο­φή τους. Ἐ­πι­δι­ώ­κουν τήν ἑ­νό­τη­τα μέ αὐ­τές, πα­ρά τό γε­γο­νός, ὅ­τι αὐ­τές δέν δη­λώ­νουν-ἕ­ως καί σή­με­ρα- κα­μί­αδι­ά­θε­ση ρ­νή­σε­ως τν δογ­μα­τι­κν ἀ­πο­κλί­σε­ών τους ἀ­πό τήν Μί­α καί μό­νη κ­κλη­σί­α. Αὐ­τό ὅ­μως εἶ­ναι στήν πρά­ξη πα­ναι­ρε­τι­κός -πνευ­μα­τι­κς δυ­σώ­δης- καί πο­νη­ρό­τα­τος Συγ­κρη­τι­στι­κός Οἰ­κου­με­νι­σμός. Γι’ αὐ­τό καί ἀ­κρι­βο­λο­γοῦ­με θε­ο­λο­γι­κά, ὅ­ταν μι­λοῦ­με γιά Οἰ­κου­με­νι­στι­κή κα­κο­δο­ξί­α, ἡ ὁ­ποί­α πρέ­πει καί συ­νο­δι­κά νά κα­τα­δι­κα­στεῖ.
Τό ἐ­ξαι­ρε­τι­κά θλι­βε­ρό εἶ­ναι ἀ­κό­μη, ὅ­τι ὅ­λα σχε­δόν τά Κεί­με­να τς Ε΄ Προ­συ­νο­δι­κς Δι­α­σκέ­ψε­ως, πού ἦρ­θαν ς θέ­μα­τα τς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Συ­νό­δου-ὅ­ταν συμ­βαί­νει νά γνω­ρί­ζεικα­νείς καί τήν προ­ϊ­στο­ρί­α τους-, δι­α­πνέ­ον­ται λί­γο πο­λύ ἀ­πό τό πνεῦ­μα τς πο­νη­ρί­ας τοΟἰ­κου­με­νι­σμοῦ. Γι’ αὐ­τό καί κυ­ρι­αρ­χον­ται ἀ­πό ν­τι­φά­σεις καί σκό­πι­μες ἀ­σά­φει­ες, πού ἐ­πι­δέ­χον­ται πολ­λές ρ­μη­νεῖ­ες. Καί τοῦ­το σέ σα­φῆ ἀν­τί­θε­ση πρός τά σω­τή­ρια δόγ­μα­τα τς κ­κλη­σί­ας, πού δι­α­κρί­νον­ται γιά τήν σα­φή­νεια, τήν ἀ­κρί­βεια καί τήν πλη­ρό­τη­τα τν θε­ο­λο­γι­κν νο­η­μά­των τους.
Ἐ­πει­δή τά δόγ­μα­τα τν ἑ­τε­ρο­δό­ξων χρι­στια­νν ἀ­πο­τε­λον τήν συμ­πύ­κνω­ση τς δυσ­σε­βος ζω­ῆς, ὅ­πως ν­τι­στοί­χως τά σω­τή­ρια καί εὐ­σε­βῆ δόγ­μα­τα τς ρ­θό­δο­ξης κ­κλη­σί­ας συ­νι­στον τήν συμ­πύ­κνω­ση καί ὁ­ρι­ο­θέ­τη­ση τς πί­στε­ως καί τῆς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κς ζω­ῆς της,
Καί ἐ­πει­δή τό πρός ψή­φι­ση κ­κλη­σι­ο­λο­γι­κοῦ, δη­λα­δή δογ­μα­τι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρα, Κεί­με­νο: «Σχέ­σεις τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας πρός τόν λοι­πόνχρι­στι­α­νι­κόν κό­σμον», εἶ­ναι σα­φς Οἰ­κου­με­νι­στι­κό καί ς τέ­τοι­ο δι­α­φθεί­ρει καί κα­τα­λύ­ει ὑ­παρ­ξια­κς τήν ρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α, κα­θε­αυ­τήν, καί τήν συ­νε­πα­γό­με­νη ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ζω­ή της,
Γιαὐ­τό,
Ἀ­πευ­θυ­νό­με­νοι ἀ­πό τό Θε­ο­λο­γι­κό αὐ­τό Συ­νέ­δριο, Σε­βα­στοί μας Συ­νο­δι­κοί Ἱ­ε­ράρ­χες τς μέλ­λου­σας, «Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης» Συ­νό­δουπα­ρά τόν σε­βα­σμό στόν θε­σμό πού κ­προ­σω­πεῖ­τε καί πα­ρά τόν σε­βα­σμό στό σε­πτό πρό­σω­πό Σας, κα­θε­αυ­τό-, ἐ­μεςπα­ρα­μέ­νον­τας «ἑ­πό­με­νοι τος ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι», Σς δη­λώ­νου­με μέ παρ­ρη­σί­α, μέ κά­θε σα­φή­νεια καί με­τά λό­γου γνώ­σε­ως, ὅ­τι δέν θά ἀ­πο­δε­χθοῦ­με τήν ν­δε­χό­με­νη κα­κή ἐ­πι­λο­γή Σαςνά ὑ­περ­ψη­φί­σε­τε τό πα­ρα­πά­νω Οἰ­κου­με­νι­στι­κό Κεί­με­νο, ἀλ­λά καί κά­θε λ­λη δι­ά­τα­ξη τν Κει­μέ­νων, ἐ­φ’ ὅ­σον συμ­βαί­νει αὐ­τά νά ν­τί­κειν­ται στό δι­α­χρο­νι­κά εὐ­σε­βές φρό­νη­μα τς Ἁ­γι­ω­τά­της κ­κλη­σί­ας μας. Καί τοῦ­το, για­τί εὐ­σέ­βεια ἀ­πορ­ρέ­ει καί προ­κύ­πτει ἀ­πό τήν κα­θα­ρό­τη­τα καί ἀ­κρί­βεια τς δογ­μα­τι­κά ὁ­ρι­ο­θε­τη­μέ­νης πί­στε­ώς μας.
Ἀ­κό­μη εἰ­δι­κό­τε­ρα, τό ρ­θρο 6 τοῦ Κει­μέ­νου: «Σχέ­σεις τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας πρός τόν λοι­πόνχρι­στι­α­νι­κόν κό­σμον», πού κα­τα­τέ­θη­κε πρός ψή­φι­ση ἀ­πό τούς ρ­χι­ε­ρες, οἱ ὁ­ποῖ­οι θά λά­βουνμέ­ρος, ὡς συ­νο­δι­κοί, στήν μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δο, οὐ­σι­α­στι­κά εἰ­ση­γεῖ­ται ἕ­να εἶ­δος «πο­λι­τι­κοῦ γά­μου» μέ ἑ­τε­ρο­γε­νῆ συμ­βαλ­λό­με­να μέ­ρη. Πρό­κει­ται, δη­λα­δή, γιά ἕ­να μή φυ­σι­ο­λο­γι­κό γά­μο. Γι’ αὐ­τό καίτά συμ­βαλ­λό­με­να μέ­ρη δέν μπο­ρον νά γί­νουν ἕ­να ρ­γα­νι­κό σῶ­μα, καί κυ­ρί­ως ἕ­να πνεῦ­μα, στό ὁ­ποῖ­ο στο­χεύ­ει χρι­στι­α­νι­κός, ἐκ­κλη­σι­α­στι­κός γά­μος. Ἐ­δῶ, τό συγ­κε­κρι­μέ­νο ρ­θρο 6 εἰ­ση­γεῖ­ται ἕ­να εἶ­δος πνευ­μα­τι­κς συμ­βι­ώ­σε­ως -ἑ­νώ­σε­ως- τοῦ Πνεύ­μα­τος τς Ἀ­λη­θεί­ας τς κ­κλη­σί­ας μέ τά ἀ­κά­θαρ­τα πνεύ­μα­τα τς πο­νη­ρί­ας, τά ὁ­ποῖ­αδι­έ­πουν τίς ἑ­τε­ρό­δο­ξες λε­γό­με­νες κ­κλη­σί­ες, ἐ­ξαι­τί­ας τς θε­σμι­κς ἀ­πο­στα­σί­ας τους ἀ­πό τά εὐ­σε­βῆ δόγ­μα­τα τς ρ­θο­δο­ξί­ας. Ἕ­νας τέ­τοι­ος ὅ­μως «ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κός γά­μος» εἶ­ναι τε­λεί­ως ἀ­πα­ρά­δε­κτος, ὡς ἀ­συμ­βί­βα­στος μέ τήν ὥς τώ­ρα καί εἰς τούς αἰ­ῶ­νες δι­α­χρο­νι­κή ταυ­τό­τη­τα τς κ­κλη­σί­ας.
Κα­νείς ἀ­πο­λύ­τως, προ­σω­πι­κς θε­σμι­κς, δέν δι­και­οῦ­ται νά ὁ­ρι­ο­θε­τή­σει δι­α­φο­ρε­τι­κά τά ς τώ­ρα ὅ­ρια τς κ­κλη­σί­ας, πού ὁ­ρί­στη­καν ἀ­πα­ρεγ­κλί­τως ἀ­πό τίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Εἶ­ναιθε­ο­λο­γι­κά ἀ­δι­α­νό­η­το νά ὀ­νο­μα­στον καί νά ἀ­να­γνω­ρι­στον, ὡς κ­κλη­σί­ες, ἐ­κεῖ­νες οΘρη­σκευ­τι­κές Κοι­νό­τη­τες, πού ἐ­ξα­κο­λου­θον νά φρο­νον ὅ,τι καί ἐ­κεῖ­νοι πού κα­τα­δι­κά­στη­καν, κα­θαι­ρέ­θη­καν καί ἀ­φο­ρί­στη­καν τε­λε­σι­δί­κως καί ἀ­πο­κό­πη­καν ἀ­πό τήν Μί­α καί μό­νη κ­κλη­σί­α, ὡς αἱ­ρε­τι­κοί. Ἄν οἱ αἱ­ρε­σιά­ρχες ὀ­νο­μά­στη­καν ἀ­πε­ρι­φρά­στως ἀ­πό τούς θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες τν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων, ὡς πνευ­μα­τι­κς «φρε­νο­βλα­βες», καί ἀ­πό τήν ὑ­μνο­λο­γί­α τς κ­κλη­σί­ας «ὡς ἀ­νιά­τως νο­σή­σαν­τες», πς πρέ­πει νά θε­ω­ρη­θον ἤ νά ὀ­νο­μα­στον ἐ­κεῖ­νοι ἀ­πό τούς ρ­θο­δό­ξους, πού ὑ­πο­στη­ρί­ζουν τήν θε­σμι­κή ἀ­να­γνώ­ρι­ση τν ἑ­τε­ρο­δό­ξων λε­γο­μέ­νων κ­κλη­σι­ῶν, Ψευ­δο­εκ­κλη­σι­ῶν, ἰ­σο­τί­μως πρός τίς Το­πι­κές ρ­θό­δο­ξες κ­κλη­σί­ες;
Κα­τά συ­νέ­πεια, εἶ­ναι ν­τε­λς πα­ρά­λο­γο Θε­ο­λο­γι­κά -Ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κά καί πνευ­μα­τι­κά- μιά Πα­νορ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δος νά προσ­δώ­σει κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Κά­τιτέ­τοι­ο θε­ω­ρη­τι­κά καί πρα­κτι­κά εἶ­ναιαὐ­το­κα­τα­στρο­φι­κό γιάτήν Ἐκ­κλη­σί­α, πού ὁ­μο­λο­γοῦ­με στό Σύμ­βο­λο τς Πί­στε­ως. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, ὅ­μως, δέν μπο­ρενά αὐ­το­κτο­νή­σει -ὄ­χιμό­νο για­τί αὐ­τό εἶ­ναι πα­ρά­λο­γο, ἀλ­λά καί για­τί αὐ­τό ν­τί­κει­ται στήν ταυ­τό­τη­τά της, ὡς Θε­αν­θρω­πί­νου, Ζω­ο­ποι­οῦ, Μυ­στη­ρια­κοῦ Σώ­μα­τος τοΧρι­στοῦ, ὁ Ὁ­ποῖ­ος νί­κη­σε τόν θά­να­το καί οἰ­κο­δό­μη­σε τήν κ­κλη­σί­α Του, ἔ­τσι ὥ­στε, κα­τά τήν ἀ­ψευ­δῆ δι­α­βε­βαί­ω­σή Του, «πῦ­λαι Ἄ­δου οκα­τι­σχύ­σου­σιν αὐ­τς» (Ματθ. 16,18). Ἑ­πο­μέ­νως, ὁ πα­ρών ἀ­γώ­νας ἀ­φο­ρᾶ ἐ­μς τούς ἴ­διους, ὡς ρ­θο­δό­ξους πι­στούς, γιά τό χρέ­ος τς ὁ­μο­λο­γί­ας μας ν Χρι­στκαί ὄ­χι τήν κ­κλη­σί­α, κα­θε­αυ­τήν.
Ἡ «Ὀρ­θό­δο­ξος κ­κλη­σί­ας μας» -ἔ­γρα­φε ὁ ὅ­σιος Πα­ΐ­σιος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της σέ πι­στο­λή του πρός τόν Πα­τριά­ρχη Ἀ­θη­να­γό­ρα στίς23/1/1969- «δέν ἔ­χει καμ­μί­αν λ­λει­ψιν. Ἡ μό­νη λ­λει­ψις πού πα­ρου­σι­ά­ζε­ται, εἶ­ναι ἡ ἔλ­λει­ψις σο­βα­ρν Ἱ­ε­ραρ­χν καί Ποι­μέ­νων μέ πα­τε­ρι­κές ρ­χές. Εἶ­ναι ὀ­λί­γοι οἱ ἐ­κλε­κτοί, ὅ­μως δέν εἶ­ναι ἀ­νη­συ­χη­τι­κό. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι τοΧρι­στοκαί Αὐ­τός τήν κυ­βερ­νά­ει».
Οἱ ἑ­τε­ρό­δο­ξοι βρί­σκον­ται -θε­σμι­κά- «ες χώ­ραν μα­κράν» τῆς πα­τρι­κς οἰ­κί­ας. Ὁ μό­νος τρό­πος νά βρε­θον στήν πα­τρι­κή «χώ­ρα τν ζών­των» εἶ­ναι νά ἐ­πι­στρέ­ψουν ν με­τα­νοί­ᾳ ἀ­πό ἐ­κεπού ἔ­φυ­γαν. Νά ρ­νη­θον τήν ἑ­τε­ρο­δο­ξί­α τους, γιά νά μπο­ρέ­σουν νά ν­τα­χθον στό Ζω­ο­ποι­ό, Μυ­στη­ρια­κό Σῶ­μα τοΧρι­στοῦ.
μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Σύ­νο­δος, ἄν δέν κα­τα­δι­κά­σει ἀ­πε­ρί­φρα­στα τόν Οἰ­κου­με­νι­σμό καί ν δε­χτετά Κεί­με­να, πού συ­νι­στον τήν θε­μα­το­λο­γί­α της ς ἔ­χουν, ἤ ἄν προ­βεσέ τρο­πο­ποι­ή­σεις, πού δέν ἀ­φαι­ρον τό κ­κο­σμι­κευ­μέ­νο Οἰ­κου­με­νι­στι­κό πνεῦ­μα πού τά δι­α­πνέ­ει, δέν πρό­κει­ται νάτήν ἀ­πο­δε­χτετό χρι­στε­πώ­μυ­μο πλή­ρω­μα τς κ­κλη­σί­ας, πού θέ­λειπάν­το­τε νά εἶ­ναι «ἑ­πό­με­νο τος ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι». Οἱ ὅ­ποι­ες ἀ­πο­φά­σεις της μέ Οἰ­κου­με­νι­στι­κό πνεῦ­μα, θά πα­ρα­μεί­νουν κε­νό γράμ­μα γιάτόν πι­στό λα­ό, τόν φύ­λα­κα τς πί­στε­ως τς κ­κλη­σί­ας, κα­τά τήν Συ­νο­δι­κή Ἀ­πό­φα­ση τν Πα­τρια­ρχν τοῦ 1848.
Ἡ ἴ­δια μέλ­λου­σα Σύ­νο­δος, στήν πε­ρί­πτω­ση αὐ­τή, θά πα­ρα­μεί­νει στήν κ­κλη­σι­α­στι­κή Ἱ­στο­ρί­α ς Ψευ­δο­σύ­νο­δος, ὅ­πως ἐ­κεί­νη τοῦ 449 στήν Ἔ­φε­σο, ὅ­πως ἐ­κεί­νη τς Λυ­ών καί ὅ­πως ἐ­κεί­νη τς Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρεν­τί­ας.
Ἐ­μες θά προ­σευ­χό­μα­στε, ἐμ­πό­νως, νά δο­θεῖ ἡ σύγ­χρο­νη μαρ­τυ­ρί­α τς ρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως ἀ­πό τούςσυν-ο­δι­κούς Ἐ­πι­σκό­πους, πρός δό­ξαν τοῦ ἐν Τριά­δι Θε­οκαί πρός εὐ­α­ρέ­στη­ση τοπι­στοῦ λα­οτοΘε­οῦ.
Ἄ­με­ση καί ρ­γα­νι­κή σχέ­ση μέτό πρός Εἰ­σή­γη­ση θέ­μα μας, ἄν μπο­ρεῖ δη­λα­δήμί­α Σύ­νο­δος ρ­θο­δό­ξων νά προσ­δώ­σει κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἔ­χει καί τό Ἄρ­θρο20 τοῦ ἴ­διου Κει­μέ­νου: «Σχέ­σεις τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας πρόςτόν λοι­πόν χρι­στι­α­νι­κόν κό­σμον». Τό Ἄρ­θρο αὐ­τό εἶ­ναι, πο­νη­ρς, ἀ­σα­φές καί δη­μι­ουρ­γεῖ θε­ο­λο­γι­κή σύγ­χυ­ση, ἐ­ξαι­τί­ας τς ὑ­πο­νο­ού­με­νης πα­ρερ­μη­νεί­ας τν Κα­νό­νων στούς ὁ­ποί­ους ἀ­να­φέ­ρε­ται. Τί λέ­ει, ἀ­κρι­βς, τό ρ­θροαὐ­τό; «Αἱ προ­ο­πτι­καί τν Θε­ο­λο­γι­κν Δι­α­λό­γων τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας με­τά τν λ­λων χρι­στι­α­νι­κν κ­κλη­σι­ῶν καί Ὁ­μο­λο­γι­ῶν προσ­δι­ο­ρί­ζον­ται πάν­το­τε ἐ­πί τβά­σει τν κα­νο­νι­κν κρι­τη­ρί­ων τς ἤ­δη δι­α­μορ­φω­μέ­νης κ­κλη­σι­α­στι­κς Πα­ρα­δό­σε­ως (Κα­νό­νες 7 τῆςΒ΄ καί 95 τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων)­».
Θά ἀ­να­φερ­θοῦ­με στούς Κα­νό­νες αὐ­τούς δι’ ὀ­λί­γων καί σέ σχέ­ση μέ τό θέ­μα μας. Μέ ἄλ­λαλό­για, στό ρ­θρο αὐ­τό γί­νε­ται λό­γος γιά τήν Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή Πα­ρά­δο­ση, ὅ­πωςαὐ­τή δι­α­μορ­φώ­θη­κε μέτά κρι­τή­ρια τν Κα­νό­νων 7 τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κς καί 95 τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰ­κου­με­νι­κς. Ἀλ­λά, οἱ ἐν λό­γῳ Κα­νό­νες ἀ­να­φέ­ρον­ται, πο­λύσυγ­κε­κρι­μέ­να, στόν τρό­πο ν­τά­ξε­ως στήν ρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α τν αἱ­ρε­τι­κν ἐ­κεί­νων, πού ἀρ­νον­ται τήν αἵ­ρε­σή τους, πού ἐκ­φρά­ζουν τήν ἐ­πι­θυ­μί­α νά ν­τα­χθον στήν«με­ρί­δα τν σω­ζο­μέ­νων», δη­λα­δή στήν ρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α, ὅ­που καί μό­νον σώ­ζε­ται ὁ ἄν­θρω­πος.
ς κ τού­του, εἶ­ναι προ­φα­νές, ὅ­τι τό ὑ­πο­νο­ού­με­νο τς δι­α­τυ­πώ­σε­ως τοῦ Ἄρ­θρου 20: «Απρο­ο­πτι­καί τν Θε­ο­λο­γι­κν Δι­α­λό­γων τς ρ­θο­δό­ξου κ­κλη­σί­ας με­τά τν λ­λων χρι­στι­α­νι­κν κ­κλη­σι­ῶν καί Ὁ­μο­λο­γι­ῶν», συν­δέ­ε­ται ρ­γα­νι­κς μέ τό Ἄρ­θρο 6, ὅ­πουγί­νε­ται ἐ­πί­σης λό­γος γιά τούς Θε­ο­λο­γι­κούς Δι­α­λό­γους «μέ ν­τι­κει­με­νι­κόν σκο­πόν», ὅ­πως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ση­μει­ώ­νε­ται, «πρός προ­λεί­αν­σιν τς ὁ­δοτς ὁ­δη­γού­σης πρόςτήν ἑ­νό­τη­τα». Τό «πε­ρί­ερ­γο» εἶ­ναι, ὅ­τι σέ κα­νέ­να ρ­θρο τοεἰ­σα­γό­με­νου πρός συ­ζή­τη­ση καί ψή­φι­ση Κει­μέ­νου δέν γί­νε­ται λό­γος γιά κά­ποι­ες προ­ϋ­πο­θέ­σεις κρι­τή­ρια ἀ­πο­δο­χς καί ν­τά­ξε­ως τν δι­α­λε­γο­μέ­νων στήν ρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α. Καί ἐ­πει­δή οπρο­α­να­φερ­θέν­τεςΚα­νό­νες τν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων, μέ κά­θεσα­φή­νεια, θέ­τουν τίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις αὐ­τές καίτά κρι­τή­ρια, τό­σο στίς πε­ρι­πτώ­σεις πού θά πρέ­πει νά τη­ρη­θεῖ ἡ ἀ­κρί­βεια ὅ­σο καί στίς πε­ρι­πτώ­σεις πού μπο­ρενά ἰ­σχύ­ει οἰ­κο­νο­μί­α -ὡς προ­σε­κτι­κοί ἀ­να­γνῶ­στες- ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε, ὅ­τι οΕἰ­ση­γη­τές τοῦ ἐ­πί­μα­χουΚει­μέ­νου μς πα­ρα­πέμ­πουν ἀ­νο­μο­λό­γη­τα στή λε­γό­με­νη «Βα­πτι­σμα­τι­κή Θε­ο­λο­γί­α». Θε­ω­ρον, δη­λα­δή, ὅ­τι οδι­α­λε­γό­με­νοι Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί καί Προ­τε­στάν­τες εἶ­ναιβα­πτι­σμέ­νοιχρι­στια­νοί. Ἀλ­λά ἀ­να­γνώ­ρι­ση μυ­στη­ρί­ων ἐ­κτός τς κ­κλη­σί­ας δέν ὑ­φί­στα­ται. Ἁ­πλς ὑ­πάρ­χουν δι­α­βαθ­μι­σμέ­νοιτρό­ποι ἀ­πο­δο­χς τν αἱ­ρε­τι­κν.
ΟΚα­νό­νες ὅ­μως7 καί 95 εἰ­ση­γον­ται τήν ἀ­πο­δο­χή τν αἱ­ρε­τι­κν, ὅ­τανπρό­κει­ται γιά Οἰ­κο­νο­μί­α, μέ τή θε­με­λι­ώ­δη προ­ϋ­πό­θε­ση-κρι­τή­ριο ὅ­τι ἔ­χειτη­ρη­θεῖ ἡ ἀ­κρί­βεια τοτύ­που τοΒα­πτί­σμα­τος, δη­λα­δή τρι­πλῆ κα­τά­δυ­ση καί ἀ­νά­δυ­ση. Αὐ­τή ἀ­κρι­βς προ­ϋ­πό­θε­ση δέν τη­ρεῖ­ται ἀ­πό τούς Δυ­τι­κούς δι­α­λε­γο­μέ­νουςχρι­στια­νούς μέ μᾶς. Οἱ Δυ­τι­κοί μέ ἀ­πό­φα­ση Οἰ­κου­με­νι­κς κα­τ’ αὐ­τούς Συ­νό­δου, τῆς ν Τρι­δέν­ττς Ἰ­τα­λί­ας (1545-1563), κα­θι­έ­ρω­σαν -ἀν­τί τς τρι­πλς κα­τα­δύ­σε­ως- τήν διά ραν­τι­σμοῦ ἤ ἐ­πι­χύ­σε­ως νε­ροῦ ἐ­πί τς κε­φα­λς, τήν ὑ­πο­κα­τά­στα­ση, δη­λα­δή, τοῦ Μυ­στη­ρί­ου τοΒα­πτί­σμα­τος.
Κα­τά συ­νέ­πεια, ἡ ἀρ­χή τς Οἰ­κο­νο­μί­ας δέν μπο­ρενά ἐ­φαρ­μο­στεγιάτούς Δυ­τι­κούς, ἐ­πει­δή οΔυ­τι­κοί δέν ἔ­χουν τίς ἀ­πα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις γιάτήν ἐ­φαρ­μο­γή τς Οἰ­κο­νο­μί­ας, πού εἶ­ναι τή­ρη­ση τοβα­πτι­σμα­τι­κοῦ τύ­που, ἡ τρι­πλῆ δη­λα­δήκα­τά­δυ­ση καί ἀ­νά­δυ­ση στό νε­ρό τοΜυ­στη­ρί­ου τοΒα­πτί­σμα­τος. Ἐ­πι­προ­σθέ­τως, ὅ­μως, δέν μπο­ρενά ἐ­φαρ­μο­στεσέ ὅ­λους τούς Δυ­τι­κούς χρι­στια­νούς (Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς καί Προ­τε­στάν­τες) ἡ ἀρ­χή τς Οἰ­κο­νο­μί­ας καί ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ f­i­l­i­o­q­ue, τό ὁ­ποῖ­ο, εἰ­σά­γον­τας τήν ἰ­δι­ό­τυ­πη «υἱ­ο­πα­το­ρί­α» στήν κ­πό­ρευ­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, πα­ρα­πέμ­πει στήν «θε­ο­μά­χον τοΣα­βελ­λί­ου συ­στο­λήν», κα­τά τόν Ἅ­γιοΓρη­γό­ριο τόν Πα­λα­μᾶ, ἤ στό «δόγ­μα τοΣα­βελ­λί­ου», κα­τά τόν Ἅ­γιο Μᾶρ­κο τόν Εὐ­γε­νι­κό (βλ. M­a­n­si­3­1­A, 832C), ἤ «εἰς ἕ­τε­ρόν τι τέ­ρας ἡ­μι­σα­βέλ­λιον», κα­τά τόν Μέ­γα Φώ­τιο (PG102, 289ΑΒ). Καί τά λέ­μεαὐ­τά πάν­το­τε, σύμ­φω­να μέτόν Κα­νό­να95 τῆς Πεν­θέ­κτηςΟἰ­κου­με­νι­κς Συ­νό­δου, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀ­να­φε­ρό­με­νος στούς Σα­βελ­λια­νούς, πού προ­σέρ­χον­ται στήν ρ­θο­δο­ξί­α, συ­νι­στᾶ -αἰτιολογημένα- τήν βά­πτι­σή τους, ὅ­πως καί τήν βά­πτι­ση τν Ἐ­θνι­κν. Συγ­κε­κρι­μέ­να Κα­νό­νας αὐ­τός ὁ­ρί­ζει: «Εὐ­νο­μια­νούς μέν­τοι τούςεἰς μί­αν κα­τά­δυ­σιν βα­πτι­ζο­μέ­νους, καί Μον­τα­νι­στάς.­.. καί Σα­βελ­λια­νούς τούς υἱ­ο­πα­το­ρί­αν δο­ξά­ζον­τας.­.. πάν­τας τούς ἀ­π’ αὐ­τν θέ­λον­ταςπρο­στί­θεν­ται τῇ Ὀρ­θο­δο­ξί­ᾳ, ὡς λ­λη­νας δε­χό­με­θα.­.. ἐ­ξορ­κί­ζο­μεν με­τά τοῦ ἐμ­φυ­σν τρί­τον ες τό πρό­σω­πον.­.. καί τό­τε βα­πτί­ζο­μεν».
Ἔ­χου­με τήν γνώ­μη, ὅ­τι ολό­γοι τς Οἰ­κο­νο­μί­ας γιάτήν εσ­δο­χή τν Δυ­τι­κν Χρι­στια­νν ἔ­χουν ἐ­κλεί­ψει. Ἀ­πε­ναν­τί­ας, ὑ­φί­σταν­ταιδιτ­τς, ὅ­πωςπρο­εί­πα­με, οἱ λό­γοι τς ἀ­κρι­βεί­ας τν μνη­μο­νευ­θέν­των Ἱ­ε­ρν Κα­νό­νων. Οἱ Δυ­τι­κοί ὀ­φεί­λουν νά κα­τη­χη­θον, νά ἀ­να­θε­μα­τί­σουν τίς αἱ­ρε­τι­κές πλά­νες τους, νά ἐ­ξορ­κι­στον καί νά βα­πτι­στον, προ­κει­μέ­νου νά ν­τα­χθον «τμε­ρί­δι τν σω­ζο­μέ­νων». Ἀ­πό τήν με­λέ­τη τν Πρα­κτι­κν τν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων προ­κύ­πτει, ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α οὐ­δέ­πο­τε προ­σέ­δω­σε κ­κλη­σι­α­στι­κό­τη­τα στούς αἱ­ρε­τι­κούς καί οὐ­δέ­πο­τε ἔ­δω­σε γ­κυ­ρό­τη­τα στά μυ­στή­ρια τν ἑ­τε­ρο­δό­ξων καί οὐ­δέ­πο­τε ἔ­κα­νε Οἰ­κο­νο­μί­α στά δόγ­μα­τα.
Σέ κά­θε ἐ­πο­χή, ὅ­πως καίστή δι­κή μας, μό­νο μί­α Σύ­νο­δος ν­τως Πα­νορ­θό­δο­ξηΟἰ­κου­με­νι­κή, ἡ ὁ­ποί­ασα­φς εἶ­ναι «ἑ­πο­μέ­νη τος ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι», μπο­ρενά ἀ­πο­φα­σί­σει Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κά, ἄν στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­σημέ­σα στά νέ­α δε­δο­μέ­ναμπο­ρεκαί πρέ­πει νά ἐ­φαρ­μο­στεῖ ἡ ἀρ­χή τς Οἰ­κο­νο­μί­ας. Ἡ πα­ροῦ­σα ὅ­μως Σύ­νο­δος δέν ἔ­χει τίς πα­ρα­πά­νω ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ὅ­πως πολ­λα­πλς κα­τα­δεί­ξα­με. Ἐ­μες, «ἑ­πό­με­νοι τος ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι» τῶν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων καί μ­φο­ρού­με­νοι ἀ­πό τό φρό­νη­μά τους, μέ­νου­με ἑ­δραῖ­οι στήν ρ­θό­δο­ξη πί­στη καί ἀ­με­τα­κί­νη­τοι στήν κ­κλη­σί­α. Καί ὅ­πως δέν ἔ­κα­ναν Σχῖ­σμα στήν κ­κλη­σί­α ὅ­σοι δέν ἀ­πο­δέ­χθη­καν τίς ἀ­πο­φά­σεις τς Λη­στρι­κς Συ­νό­δου τοῦ 449 στήν Ἔ­φε­σο, ὅ­πως δέν ἀ­πο­σχί­στη­κε ἀ­πό τήν κ­κλη­σί­α ὁ Ἅ­γιος Μά­ξι­μος ὁ Ὁ­μο­λο­γη­τής, μή ἀ­πο­δε­χό­με­νος τίς δογ­μα­τι­κς ἐ­σφαλ­μέ­νες μο­νο­θε­λη­τι­κές δι­δα­σκα­λί­ες ὅ­λων τν Ἐ­πι­σκό­πων τς ρ­θό­δο­ξης Ἀ­να­το­λς, καί ὅ­πως ὁ Ἅ­γιος Μᾶρ­κος Εὐ­γε­νι­κός δέν ἔ­κα­νε Σχῖ­σμα στήν ρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α, ἀν­τι­τασ­σό­με­νος μό­νος αὐ­τός στήν Ψευ­δο­σύ­νο­δο τς Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρεν­τί­ας καίμή ὑ­πο­γρά­φον­τας τά Πρα­κτι­κά τς ψευ­δο­έ­νω­σης, ἔ­τσι καί ἐ­μες θά μεί­νου­με πι­στοί στήν κ­κλη­σί­α τν Ἁ­γί­ων τν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων καί θά ἀ­πορ­ρί­ψου­με, με­τά βδε­λυγ­μί­ας, κά­θε ν­δε­χό­με­νη Συγ­κρι­τι­στι­κή-Οἰ­κου­με­νι­στι­κή θε­σμι­κήδι­δα­σκα­λί­α τς μέλ­λου­σας προ­βλη­μα­τι­κς Συ­νό­δου.
Καί τοῦ­το, ἐ­πει­δή φρο­νοῦ­με, τα­πει­νς, ὅ­πως τς ν­τως θε­ο­λο­γί­ας φε­ρώ­νυ­μος Γρη­γό­ριος, ὅ­τι «κρεσ­σον μ­πα­θος ὁ­μο­νοί­ας, ἡ ὑ­πέρ τς εὐ­σε­βεί­ας δι­ά­στα­σις» (Λό­γος 6, PG35, 736). Θά προ­σευ­χώ­μα­στε κα­θη­με­ρι­νά, ἐμ­πό­νως, νά μήν ἐ­πι­τρέ­ψει Τρι­α­δι­κός Θε­ός νά γί­νει ἡ ἐ­πι­κεί­με­νη Σύ­νο­δος, για­τί εἶ­ναι ἀ­πό τήν σύν­θε­σή της καί ἀ­πό τήν θε­μα­το­λο­γί­α της φα­νε­ρώ­τα­το, ὅ­τι θά δη­μι­ουρ­γή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα ἀ­π’ ὅ­σαφι­λο­δο­ξενά λύ­σει. Μή προ­κα­λοῦ­με καίμή λυ­ποῦ­με, θε­σμι­κά, τό Ἅ­γιο Πνεῦ­μα. Ἡ Πεν­τη­κο­στή εἶ­ναι γε­νέ­θλια ἡ­μέ­ρα τς κ­κλη­σί­ας. Ἡ Πεν­τη­κο­στή ἀ­φο­ρτό Πνεῦ­μα τς Ἀ­λη­θεί­ας καί τήν ἄ­κτι­στη ἑ­νο­ποι­ό καί θε­ο­ποι­ό ἐ­νέρ­γειά Τουκαί ὄ­χι τό πνεῦ­μα τς ἀ­κα­τα­στα­σί­ας καί πο­νη­ρί­ας τοΟἰ­κου­με­νι­σμοῦ, τό ὁ­ποῖ­ο λ­θε νά κα­τα­λύ­σει ἡ Ὑ­πο­στα­τι­κή Ἀ­λή­θεια, ἡ Θε­αν­θρώ­πι­νη Κε­φα­λή, μέ τό ἔρ­γο τς θεί­αςΟἰ­κο­νο­μί­ας καί τήν ἀ­πο­στο­λή τοΠνεύ­μα­τός της. Ὁ τρό­ποςσυγ­κρο­τή­σε­ως τς Συ­νό­δου καί θε­μα­το­λο­γί­α της δέν ἐκ­φρά­ζουν, στήν πρά­ξη, τό Πνεῦ­μα τς Πεν­τη­κο­στς.
Αὐ­τή τήν Ἁ­γί­α καί συμ­βο­λι­κή ἡ­μέ­ρα, βλέ­που­με νά σχε­δι­ά­ζε­ται ἡ ἐ­πι­βο­λή τοπνεύ­μα­τος τοΟἰ­κου­με­νι­σμοῦ, τό ὁ­ποῖ­ο ν­τί­θε­τα πρόςτό ἑ­νο­ποι­όΠνεῦ­μα τς Πεν­τη­κο­στς, ὡς πνεῦ­μα τς πο­νη­ρί­ας, θά ἐ­νερ­γή­σει δι­α­σπα­στι­κά στήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ἑ­νό­τη­τα τς κ­κλη­σί­ας. Ἐ­μες, ὅ­μως, προ­σευ­χό­μα­στε νά ἀ­να­δεί­ξει Θε­ός ἕ­να νέ­ο Ἅ­γιοΜᾶρ­κο Εὐ­γε­νι­κό, γιά νά πε­ρι­σώ­σει τό κ­κλη­σι­α­στι­κό κῦ­ρος καί τήν ἀ­ξι­ο­πρέ­πεια τοῦ Ἐ­πι­σκο­πι­κοῦ ἀ­ξι­ώ­μα­τος, ὡς φο­ρέ­α τς θε­ω­τι­κς ἐ­νερ­γεί­ας, κα­τά τόν Ἅ­γιοΔι­ο­νύ­σιο τόν Ἀ­ρε­ο­πα­γί­τη. Ἡ εὐ­θύ­νη τν Ἱ­ε­ραρ­χν κά­θε Αὐ­το­κε­φά­λου Το­πι­κς κ­κλη­σί­ας εἶ­ναι τε­ρά­στια ἔ­ναν­τι τς δογ­μα­τι­κς συ­νει­δή­σε­ως τοπλη­ρώ­μα­τος τς κ­κλη­σί­ας. Κυ­ρί­ως, ὅ­μως, ἔ­ναν­τι τοΧρι­στοῦ, γιά τό ἔλ­λειμ­μα τς Κα­νο­νι­κό­τη­τας καίτῆς Συ­νο­δι­κό­τη­τας τς Πα­νορ­θο­δό­ξου Συ­νό­δου τς κ­κλη­σί­ας μας. Καί τοῦ­το ἐ­πει­δή, τό­σο στό προ­πα­ρα­σκευ­α­στι­κό στά­διο, ὅ­σο καί στό τε­λι­κό, δέν ἐ­νη­με­ρώ­θη­κε -σκο­πί­μως- τό σῶ­μα τς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τν Το­πι­κν κ­κλη­σι­ῶν. Εἰ­δι­κό­τε­ρα, δέν συ­νλ­θαν οΤο­πι­κές Σύ­νο­δοι, γιά νά ἀ­πο­φα­σί­σουν καί νά ἐγ­χει­ρή­σουν στόν ν­τι­πρό­σω­πο τς Το­πι­κς τους κ­κλη­σί­ας τήν ἀ­πό­φα­σή τους γιά τά προ­τει­νό­με­να Κεί­με­να, πού θά ἀ­πα­σχο­λοῦ­σαν τήν Πα­νορ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δο. Οὔ­τε συ­νλ­θαν με­τά, γιά νά ἀ­πο­φα­σί­σουν, ἄν συμ­φω­νον δι­α­φω­νον μέ αὐ­τά, στό προ­πα­ρα­σκευ­α­στι­κό στά­διο.
Καί τό χει­ρό­τε­ρο εἶ­ναι, ὅ­τι στό τε­λι­κό στά­διο δέν κλή­θη­καν νά συμ­με­τά­σχουν ὅ­λοι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι στήν Πα­νορ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δο. Πό­σο Πα­νορ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δος εἶ­ναι αὐ­τή, πού ἐγ­και­νι­ά­ζε­ται μέτόν ἀ­πο­κλει­σμόπολ­λν Ἱ­ε­ραρ­χν, ὡς κ­φρα­στν τν Το­πι­κν κ­κλη­σι­ῶν; Ἐ­άν δέν κα­λον­ται ὅ­λοι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι, τό­τε τί νά ποῦ­με γιά τήν οὐ­σι­α­στι­κή ν­τι­προ­σώ­πευ­ση τοπλη­ρώ­μα­τος τς κ­κλη­σί­ας; Ὅ­ταν δη­λα­δή δέν κα­λον­ται καί λ­λοι Κλη­ρι­κοί, Ἡ­γού­με­νοι καί Μο­να­χοί, ὅ­πως δι­α­βά­ζου­με στά Πρα­κτι­κά τν Οἰ­κου­με­νι­κν Συ­νό­δων, ὅ­που τούς δί­δε­ται καί λό­γος (λ.χ. Ζ΄ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δος);
Συ­νή­θως, στίς Πα­νορ­θο­δό­ξους Συ­νό­δους, ἡ σύ­νο­λη κ­κλη­σί­α, ἀν­τι­προ­σω­πευ­ο­μέ­νη διά τῶν Ἐ­πι­σκό­πων της, ὁ­ρι­ο­θε­τοῦ­σε καί ὑ­πε­ρα­σπί­ζε­το τήν πί­στη, ἔ­ναν­τι τς μ­φι­σβη­τή­σε­ώς της ἀ­πό τούς αἱ­ρε­τι­κούς.
Σή­με­ρα, ἰ­σχύ­ει τό δι­α­με­τρι­κά ν­τί­θε­το. Συμ­βαί­νει ὅ,τι καί στίς Ψευ­δο­συ­νό­δους. Ἡ ὀρ­θό­δο­ξα ὁ­ρι­ο­θε­τη­μέ­νη πί­στη τς κ­κλη­σί­ας μας κιν­δυ­νεύ­ει τώ­ρα ἀ­πό τούς ν­τι­προ­σώ­πους τηςτούς θε­σμι­κούς φύ­λα­κές της-, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­πι­χει­ρον νά εἰ­σά­γουν τήν αἵ­ρε­ση ἤ ἀ­κρι­βέ­στα­τα τήν πα­ναί­ρε­ση τοδυσ­σε­βος καί δυ­σώ­δους Οἰ­κου­με­νι­σμοστήν κ­κλη­σί­α μέ τόν ἀ­νώ­τα­το θε­σμι­κό τρό­πο, δη­λα­δή μέ μιά Πα­νορ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δο. Ὀρ­θο­δο­ξί­α ὅ­μως καί Οἰ­κου­με­νι­σμός εἶ­ναι «μεξις ἄ­μει­κτος καί τέ­ρας λ­λό­κο­τον» (Ἁγ. Νι­κο­δή­μου Ἁ­γι­ο­ρεί­του Πη­δά­λιον, σελ. 109).
Δι­ε­ρω­τώ­με­θα, τί γί­νε­ται;
Δέν ἀ­πο­μέ­νει τί­πο­τε λ­λο, πα­ρά κα­τα­δί­κη μις τέ­τοι­αςΣυ­νό­δου ἀ­πό τόν εὐ­σε­βῆ λα­ό τοΘε­οῦ, για­τί ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη κ­κλη­σί­α ὀ­φεί­λει νά πα­ρα­μεί­νει στό νο­η­τό ὕ­ψος της, ὡς ἄ­σπι­λος «νύμ­φη τοΧρι­στοῦ» (Ἐφ. 5,27). Εἴ­μα­στε, ἀ­πο­λύ­τως βέ­βαι­οι, ὅ­τι, ἄν μέλ­λου­σαΣύ­νο­δος κι­νη­θεμέ συ­νέ­πεια στίς προ­δι­α­γρα­φές της, θά ἀ­κυ­ρω­θεῖ, ὡς Ψευ­δο­σύ­νο­δος, ἀ­πό ἑ­πό­με­νη ρ­θό­δο­ξη Σύ­νο­δο, ὅ­πως ἀ­κυ­ρώ­θη­καν οἱ ἀ­πο­φά­σεις τν Ψευ­δο­συ­νό­δων τς Ἐ­φέ­σου, τῆς Λυ­ών καίτῆς Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρεν­τί­ας ἀ­πό τίς ρ­θό­δο­ξες Συ­νό­δους, πού ἀ­κο­λού­θη­σαν.

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι,
Ἐ­πει­δή, δέν συ­νλ­θε ἡ Ἱ­ε­ράΣύ­νο­δος τς κ­κλη­σί­ας τς λ­λά­δος, γιά νά πά­ρει θέ­ση ἔ­ναν­τι τν πρός συ­ζή­τη­ση καί ψή­φι­ση Κει­μέ­νων, θά ἤ­θε­λα νά θέ­σω ὑ­πό­ψη Σαςκαί ἕ­να ἀ­κό­μηπο­λύ σο­βα­ρόθέ­μα. Ἐ­δκαί ἕ­ναν αἰ­ῶ­να, ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός τν ρ­θο­δό­ξων ἔ­χει ἀ­φε­τη­ρί­α, τρο­φο­δό­τη καί ἡ­γέ­τη τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο, δη­λα­δή τόν Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη καί τήν πε­ρί αὐ­τόν Σύ­νο­δο. Ἀ­πό ἐ­κεῖ ἐκ­πο­ρεύ­ε­ται τό ἀ­κά­θαρ­το πνεῦ­μα τοΟἰ­κου­με­νι­σμοῦ. Ἀ­να­παύ­ε­ται ὅ­μωςδυ­στυ­χς– καί σέ ὅ­λεςσχε­δόν τίς Ἡ­γε­σί­ες τν Το­πι­κν Αὐ­το­κε­φά­λων κ­κλη­σι­ῶν, ἀλλά, ἀριθμητικά, καί στούς περισσότερους Ἀρχιερες. Ἔ­τσι, ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ μέ­χρι σή­με­ρα, ἀ­κά­θε­κτα, ὡς ὄ­φις, μέ­σα στά σπλά­χνα τς ρ­θό­δο­ξης κ­κλη­σί­ας, νά δη­λη­τη­ριά­ζει τό σῶ­μα τς ἀ­νά τήν Οἰ­κου­μέ­νη κ­κλη­σί­ας. Ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός, κα­τά τήν «ἄ­νω­θεν» ἀ­πο­κά­λυ­ψη τοΧρι­στοστόν ἅ­γιο Γέ­ρον­τα Ἐ­φραίμ τόν Κα­του­να­κι­ώ­τη, δι­α­κα­τέ­χε­ται ἀ­πό τά πο­νη­ρά καί ἀ­κά­θαρ­ταπνεύ­μα­τα. Τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο ἔ­χει -ἱ­στο­ρι­κά βε­βαι­ω­μέ­νο- τίς κα­κές κ­κλη­σι­ο­λο­γι­κς καί πνευ­μα­τι­κς «πρω­τι­ές» στίς οἰ­κου­με­νι­στι­κές δι­α­κη­ρύ­ξεις καί πρά­ξεις του (τίς συμ­προ­σευ­χές δη­λα­δή μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀλ­λά καί τούς ἑ­τε­ρο­θρή­σκους, τίς οἰ­κου­με­νι­στι­κές φι­λο­φρο­νή­σεις κ.τ.λ.).
Ὑ­πό τίς πα­ροῦ­σες ἱ­στο­ρι­κές συν­θῆ­κες τς κυ­ρι­αρ­χί­ας τοΟἰ­κου­με­νι­στι­κοῦ πνεύ­μα­τος στό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο, οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι τς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τς λ­λά­δος θά πρέ­πεικα­τά τήν τα­πει­νή μας γνώ­μη- νά προ­βλη­μα­τι­στον πο­λύσο­βα­ρά, ἄνθά πρέ­πει νά ὑ­περ­ψη­φί­σουν τό Κεί­με­νο: «Τό Αὐ­τό­νο­μο καί τρό­πος ἀ­να­κη­ρύ­ξε­ως αὐ­τοῦ». Καί τοῦ­το, γιά τόν σο­βα­ρό­τα­το λό­γο τς ἰ­δι­ο­μόρ­φου σχέ­σε­ως τν Νέ­ωνλε­γο­μέ­νωνΧω­ρν μέ τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο. Εἶ­ναι πο­λύ ὑ­παρ­κτός κίν­δυ­νος νά ὑ­πα­χθον, διά τῆς Αὐ­το­νό­μου κ­κλη­σί­ας, οΝέ­ες Χῶ­ρες στήν ἀ­με­σό­τε­ρη δι­και­ο­δο­σί­α τοΟἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου. Ἐ­μες, ὡς Βο­ρει­ο­ελ­λα­δί­τες, ἐ­ξαι­τί­ας τς Οἰ­κου­με­νι­στι­κς κ­κλη­σι­α­στι­κς πο­λι­τι­κς τοΟἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου, θέ­λου­με νά πα­ρα­μεί­νου­νε κ­κλη­σι­α­στι­κς στήν δι­και­ο­δο­σί­α τς Αὐ­το­κε­φά­λου κ­κλη­σί­ας τς λ­λά­δος. Δέν θέ­λου­με νά κυ­ρι­αρ­χού­μα­στε ἀ­πό τό λ­λο­τρι­ω­μέ­νο Οἰ­κου­με­νι­στι­κό πνεῦ­μα τοΟἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου. Οἱ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κέςπνευ­μα­τι­κές εὐ­θῦ­νες τς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τς κ­κλη­σί­ας τς λ­λά­δος στό πα­ρα­πά­νω θέ­μα εἶ­ναι ἱ­στο­ρι­κς τε­ρά­στι­ες. Γι’ αὐ­τό καί τα­πει­νς, Σς πα­ρα­κα­λοῦ­με, θερ­μς, ὡς πνευ­μα­τι­κούς μας Πα­τέ­ρες, νά ἀ­κού­σε­τε τήν μ­πο­νη φω­νή μας.

Εὐ­χα­ρι­στῶ, γιά τήν προσοχή καί τήν ὑ­πο­μο­νή σας.
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !