Αντίδοτο για τον Οικουμενισμό: η αγία τρέλα του πύρινου Προφήτη

🕔20/07/2016 18:39

Αντίδοτο για τον Οικουμενισμό: η αγία τρέλα του πύρινου Προφήτη
Γράφει: Ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά Φιλώτα Παπαδόπουλος
« Καὶ ἀνέστη ᾿Ηλίας προφήτης ὡς πῦρ, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ ὡς λαμπὰς ἐκαίετο»· (Σοφ.

Σειρ.48, 1)
Από τους γνωστότερους και μεγαλύτερους προφήτες που τιμά η Εκκλησία μας είναι ο Ηλίας ο Θεσβήτης.
Το όνομά του σημαίνει "ο Γιαχβέ είναι o Θεός". Δίκαια έχει ονομασθεί ο πύρινος Προφήτης, διότι, από την γέννησή του ακόμη,ο πατέρας του είδε οπτασία με δύο άνδρες λευκοφορεμένους να τον σπαργανώνουν με φλόγες και να τον ταΐζουν με φωτιά· είναι αυτός που «ἀνέσχεν (έκλεισε)οὐρανόν, κατήγαγεν οὕτως τρὶς πῦρ»(Σοφ. Σειρ.48,3)και όχι μόνο, αλλά και «ὁ ἀναληφθεὶς ἐν λαίλαπι πυρὸς ἐν ἅρματι ἵππων πυρίνων»(Σοφ. Σειρ. 48,9). Γράφει ο Φώτης Κόντογλου: «Ὁ προφήτης Ἠλίας εἶναι πολὺ τιμημένος ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες. Ὅπου νὰ πᾶς θὰ δεῖς ρημοκλήσια του ἀπάνω στὶς κορφὲς τῶν βουνῶν, ἀπὸ τὰ μικρὰ ὡς τὰ μεγάλα. Ὁ ἅγιος Νικόλας φυλάγει τὴ θάλασσα κι᾿ ὁ προφήτης Ἠλίας τὰ βουνά. Μέσα στὰ ρημοκλήσια του εἶναι ζωγραφισμένος ἀπὸ κείνους τοὺς παληοὺς μαστόρους…».
«Αὐτὸς ὁ ἅγιος ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, καὶ μὲ ὅλο ποὺ ἤτανε ἄνθρωπος, φαίνεται σὰν κάποιο ὑπερφυσικὸ καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ποὺ ἔρχεται καὶ ξανάρχεται στὸν κόσμο». Εμφανίζεται κατ’ αρχήν σε μια δύσκολη εποχή για τον Ισραήλ όταν βασίλευσε ο Αχαάβ, ένας κακός βασιλιάς, που επηρεαζόταν από την ειδωλολάτρισσα σύζυγό του Ιεζάβελ. Η ιστορία του Ηλία ξεκινάει όταν πηγαίνει ως απεσταλμένος του Θεού προς τον ασεβή βασιλιά του Ισραήλ Αχαάβ(Γ' Βασιλέων 17,1) για να προφητεύσει για τα τρία χρόνια ανομβρίας που θα έρχονταν. Για να γλιτώσει από την οργή του Αχαάβ, ο Θεός λέει στον Ηλία να πάει ανατολικά και να κρυφτεί κοντά στο χείμαρρο Χορράθ από όπου θα πίνει νερό(Γ' Βασιλέων 17,3), και για φαγητό τον προμήθευε κόρακες «ἄρτους τὸ πρωΐ καὶ κρέα τὸ δείλης»(Γ' Βασιλέων 17,3-6). Αυτό το στιγμιότυπο ιστορεί κυρίως η ορθόδοξη εικονογραφία «σὰν τσομπάνος μὲ τὴ φλοκάτα, μὲ μαλλιὰ καὶ γένια ἀνακατεμένα καὶ στριφτὰ σὰν ἀγριόπρινος, γερακομύτης σὰν ἀητός, μὲ μάτια φλογερά. Κάθεται ἀπάνω σὲ μιὰ πέτρα, μπροστὰ σὲ μιὰ σπηλιά, σὰν τὸ ὄρνιο στὴ φωλιά του. Ἔχει ἀκουμπισμένο τὸ κεφάλι του στὴν ἀπαλάμη του, καὶ κοιτάζει κατὰ πίσω, σὰν νὰ ἀκούγει τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοῦ μιλᾶ μέσα σὲ κεῖνα τὰ ἄσπλαχνα κράκουρα. Ἀπὸ πάνω του πετᾶ ὁ κόρακας μ᾿ ἕνα κομμάτι κρέας, καὶ χυμίζει κατὰ κάτω νὰ τοῦ τὸ δώσει. Ὅπως εἶναι ζωγραφισμένος μέσα στὸ ρημοκλήσι του, θαρρεῖς πὼς βρίσκεσαι ἀληθινὰ μέσα στὴ σπηλιά του, καὶ ἀκοῦς τὸν ἀγέρα ποὺ βουΐζει στὰ χορτάρια καὶ τὰ ὄρνια ποὺ κράζουνε κόβοντας γύρους ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὸ βουνό. Κανένα παμπάλαιο θυμιατήρι εἶναι κρεμασμένο δίπλα τοῦ ἀπάνω στὸν καπνισμένον τοῖχο, κανένα κερὶ σβηστὸ στέκεται μπηγμένο στὸν ἄμμο σ᾿ ἕνα μανουάλι βουνίσιο σὰν τὸν ἅγιο ποὺ εἶναι ὁ νοικοκύρης ἐκείνου τοῦ ρημοκλησιοῦ. Κάθε χρόνο, στὶς 20 Ἰουλίου, ἔρχουνται ἀποβραδὺς οἱ χριστιανοὶ ἀπὸ τὸ χωριὸ μὲ τὸν παπά, καὶ τὸν προσκυνᾶνε τὸν προφήτη Ἠλία, ἀνάβουνε τὰ καντήλια, θυμιάζουνε, καὶ ψέλνει κανένας γέρος καὶ λέγει τὰ στιχηρὰ τῆς μνήμης του, καὶ κεῖνος ἀκούγει μὲ τὸ ἄγριο κεφάλι του ἀκουμπισμένο στὸ χέρι του, κι᾿ ὁ κόρακας βαστᾶ τὸ ἴσιο μὲ τὴ βραχνὴ φωνή του: «Χαίροις ἐπίγειε Ἄγγελε καὶ οὐράνιε ἄνθρωπε, Ἠλία μεγαλώνυμε. Χαίροις Ἠλία ζηλωτά, τῶν παθῶν αὐτοκράτωρ. Ὢ τοῦ θαύματος! Ὁ πήλινος ἄνθρωπος, οὐρανοὺς τοῦ βρέχειν ὑετὸν οὐκ ἔδωκεν, καὶ οὐρανοὺς ἀνατρέχει ἐν πυρίνῳ ἄρματι». Καὶ τὴν ἄλλη μέρα, ἅμα τελειώσει ἡ λειτουργία, φεύγουνε οἱ ἄνθρωποι, κι᾿ ὁ Ἠλίας κάθεται πάλι ὁλομόναχος «μονώτατος», βουβός, τυλιγμένος στὴν προβιά του, σὰν ἀγιούπας κουρνιασμένος. Χιλιάδες χρόνια κάθεται ἔτσι, ἄλλες πολλὲς θὰ κάθεται, «ἕως τοῦ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανή».

Τί να συλλογίζεται άραγε τώρα για τον οικουμενισμό ο προφήτης εκεί, στην περίγειο, που τον κρατά ο θεός μέχρι να τον παρουσιασθεί ξανά για να δώσει την τελευταία μάχη με τον αντίχριστο; Και σήμερα τα ίδια, στο νέο Ισραήλ της χάριτος! Ο πόνος και θλίψη για την παρανομία μέσα στην Εκκλησία έγιναν ο καθημερινός μας άρτος. «τὰ θυσιαστήριά σου κατέσκαψαν, κἀγὼ ὑπελείφθην μόνος, καὶ ζητοῦσιν τὴν ψυχήν μου»(Ρωμ.11, 3)θα έλεγε. Καθώς ατενίζω όμως νοερά την ηρωική αυτή θωριά του προφήτη αναρωτιέμαι τί θα έκανε σήμερα αν θα βρισκόταν μπροστά τα εκκλησιαστικά τεκταινόμενα. Θα ήταν και αυτός της πολλής συνέσεως; Σύνεση, σύνεση, σύνεση! Με πολύ σύνεση πρέπει να ενεργήσουμε ακούω και ξανακούω. Και σωστά, γιατί αν δεν ενεργήσουμε με σύνεση ο αγώνας μας θα πάει χαμένος. Ξέρετε όμως κάτι; Μας χρειάζεται και λίγο η φλόγα του πύρινου προφήτη και, βέβαια, αρκετή από την αγία τρέλα του γιατί απ’ την πολύ μας γλυκύτητα ο οικουμενιστές δεν καταλαβαίνουν! Εσείς, οι όποιοι αγωνιστές, παύσατε αυτό το ρήμα σύνεση, σύνεση, διότι γνωρίζουμε πως όταν ακούγεται πολύ να λέγεται μια λέξη χάνει το νόημά της. Έχουμε κάνει πολύ υπομονή με αυτά που κάνει ο πατριάρχης και οι περί αυτόν. Έως εδώ! Τώρα θα γνωρίσουν την τρέλα μας! Τέτοια τρέλα σαν και εκείνη που ζήτησε ο προφήτης Ελισαίος από τον Ηλία λέγοντάς του·«γενηθήτω δὴ διπλᾶ ἐν πνεύματί σου ἐπ᾿ ἐμέ»(Δ’βασ.2, 9). Θέλω τοῦ εἶπε νὰ μοῦ δώσεις διπλῆ τὴν προφητικὴ χάρη σου καὶ νὰ κάμω κι ἐγὼ διπλάσια ἔργα ἀπὸ τὰ δικά σου.
Θέλει απόφαση σαν και εκείνη που πήραν οι αγωνιστές για να κάνουν την έξοδο του Μεσολογγίου. Έξοδο από τον Οικουμενισμό και το παγκόσμιο συμβούλιο των “εκκλησιών” (των αιρέσεων δηλαδή )πρέπει να οργανώσουμε και όχι όπως-όπως αλλά με στρατηγική. Εκεί χρειάζεται σύνεση. Σύνεση χρειάζεται πρωτίστως για να τεθεί θέμα στη σύνοδο της Ιεραρχίας γι αυτό που έγινε στην Κρήτη. Διότι άλλη απόφαση έβγαλε η σύνοδος της Ιεραρχίας και άλλη πρόταση ψηφίστηκε εκεί στο Κολυμβάρι Χανίων. Σύνεση χρειάζεται για να αγωνισθούμε όλοι μαζί και να μην αφήσουμε τους αγιορείτες μόνους όταν θα παύσουν το μνημόσυνο. Σύνεση χρειάζεται όταν ο ένας γράφει, ο άλλος να προσεύχεται και αντίστροφα, ώστε και ο ίδιος να παίρνει επίσημα θέση μην αφήνοντας εκτεθειμένο και ακάλυπτο τον αδερφό του αλλά και να παρέχει την δυνατότητα στον άλλο να γεμίζει και εκείνος τις πνευματικές του μπαταρίες με την προσευχή. Σύνεση χρειάζεται ώστε με το ένα άρθρο να δίνεται “πάσα” για άλλο από τον επόμενο, και ο επόμενος να κατοχυρώνει με επιχειρήματα τον προηγούμενο. Χρειάζεται όμως και πνεύμα Ηλιού! Αν οι μητροπολίτες δεν έχουν την τρέλα να δεσμευθούν ότι θα θέσουν το θέμα στην ιεραρχία όχι ένας αλλά πολλοί τότε τα πράγματα θα είναι πολύ σοβαρά. Και θα είναι πολύ σοβαρά, διότι θα αναγκασθούμε να αποκτήσουμε “διπλή τρέλα” για να διακόψουμε το μνημόσυνό τους ταυτοχρόνως, όλοι μαζί όσοι έχουμε τα ίδια φρονήματα για να μην πέσουμε θύματα. Άγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς σαφώς συνιστά: «Φύγωμεν οὖν τοὺς τὰς πατρικὰς ἐξηγήσεις μὴ παραδεχομένους,ἀλλὰ παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τὰ ἐναντία, καὶ τὰς μὲν ἐν τῷ γράμματι λέξεις περιέπειν ὑποκρινομένους, τὴν δὲ εὐσεβῆ διάνοιαν ἀπωθουμένους· καὶφύγωμεν μᾶλλον ἢ φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως. Ὁ μὲν γὰρ ἐνδακών τὸ σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δὲ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς.Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καὶ προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τὰ εὐσεβῆ καὶ σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι» (ΕΠΕ 10, 356)





1 Επειτα ενεφανίσθη ο προφήτης Ηλίας ωσάν πυρ, και ο λόγος του εφώτιζε και έκαιεν ως λαμπάδα.
2 ὃς ἐπήγαγεν ἐπ᾿ αὐτοὺς λιμὸν καὶ τῷ ζήλῳ αὐτοῦ ὠλιγοποίησεν αὐτούς·
2 Αυτός επέφερε λιμόν εναντίον των απίστων Ισραηλιτών και επάνω στον ιερόν ζήλον του εμίκρυνε τον αριθμόν των με τον εκ πείνης θάνατον.
3 ἐν λόγῳ Κυρίου ἀνέσχεν οὐρανόν, κατήγαγεν οὕτως τρὶς πῦρ.
3 Με τον λόγον του Κυρίου έκλεισε τον ουρανόν ώστε να μη βρέξη και τρεις φορές κατέβασε πυρ από τον ουρανόν.
4 ὡς ἐδοξάσθης, ᾿Ηλία, ἐν τοῖς θαυμασίοις σου· καὶ τίς ὅμοιός σοι καυχᾶσθαι;
4 Ω Ηλία, πόσον εδοξάσθης με τα θαυματουργικά σου έργα! Ποιός δύναται να καυχηθή ότι είναι όμοιος με σέ;
5 ὁ ἐγείρας νεκρὸν ἐκ θανάτου καὶ ἐξ ᾅδου ἐν λόγῳ ῾Υψίστου·
5 Συ με τον λόγον του Υψίστου ανέστησες νεκρόν από τον θάνατον και τον επανέφερες από τον άδην.
6 ὁ καταγαγὼν βασιλεῖς εἰς ἀπώλειαν καὶ δεδοξασμένους ἀπὸ κλίνης αὐτῶν·
6 Συ καθήρεσες και ωδήγησες βασιλείς εις καταστροφήν, και ένδοξα πρόσωπα από την επιθανάτιον κλίνην των.
7 ὁ ἀκούων ἐν Σινᾷ ἐλεγμὸν καὶ ἐν Χωρὴβ κρίματα ἐκδικήσεως·
7 Συ ήκουσες από τον Θεόν στο όρος Σινά συγκλονιστικάς αποκαλύψεις και εις την κορυφήν Χωρήβ δικαίας καταδικαστικάς αποφάσστου Θεού.
8 ὁ χρίων βασιλεῖς εἰς ἀνταπόδομα καὶ προφήτας διαδόχους μετ᾿ αὐτόν·
8 Συ έχρισες βασιλείς εκδικητάς, και προφήτας διαδόχους έπειτα από σέ.
9 ὁ ἀναληφθεὶς ἐν λαίλαπι πυρὸς ἐν ἅρματι ἵππων πυρίνων·
9 Συ ανελήφθης εις λαίλαπα πυρός με πύρινον άρμα και πυρίνους ίππους.
10 ὁ καταγραφεὶς ἐν ἐλεγμοῖς εἰς καιροὺς κοπάσαι ὀργὴν πρὸ θυμοῦ, ἐπιστρέψαι καρδίαν πατρὸς πρὸς υἱὸν καὶ καταστῆσαι φυλὰς ᾿Ιακώβ.
10 Συ έχεις καταγραφή και προορισθή από τον Θεόν να ελέγξης στους εσχάτους καιρούς τους ασεβείς, δια να κοπάση η θεία οργή, να επιστρέψης την καρδίαν του πατρός προς τον υιόν και να αποκαταστήσης τας δώδεκα φυλάς του Ιακώβ.
11 μακάριοι οἱ ἰδόντες σε καὶ οἱ ἐν ἀγαπήσει κεκοσμημένοι, καὶ γὰρ ἡμεῖς ζωῇ ζησόμεθα.
11 Μακάριοι είναι εκείνοι, οι οποίοι σε είδον, οι στολισμένοι με την αγάπην του Θεού, και ημείς ασφαλώς και βεβαίως θα ζήσωμεν τότε, όταν εν τη δευτέρα παρουσία εμφανισθής.
12 ᾿Ηλίας, ὃς ἐν λαίλαπι ἐσκεπάσθη, καὶ ᾿Ελισαιὲ ἐνεπλήσθη πνεύματος αὐτοῦ· καὶ ἐν ἡμέραις αὐτοῦ οὐκ ἐσαλεύθη ὑπὸ ἄρχοντος, καὶ οὐ κατεδυνάστευσεν αὐτὸν οὐδείς.
12 Οταν ο Ηλίας εσκεπάσθη από την λαίλαπα εκείνην και ανεφέρθη στον ουρανόν, ο Ελισσαίος εγέμισεν από το πνεύμα του Ηλιού. Κατά τας ημέρας της ζωής του ο Ελισσαίος δεν εταράχθη από κανένα άρχοντα, και κανείς δεν τον καθυπέταξε εις την θέλησίν του.
13 πᾶς λόγος οὐχ ὑπερῇρεν αὐτόν, καὶ ἐν κοιμήσει ἐπροφήτευσε τὸ σῶμα αὐτοῦ·
13 Τιποτε δεν ήτο ανώτερον από αυτόν· και όταν εκοιμήθη, το δε σώμα του έκειτο νεκρόν πλέον στον τάφον, εξεπληρώθη κάποια προφητεία, που είχεν είπει εν ζωή.
14 καὶ ἐν ζωῇ αὐτοῦ ἐποίησε τέρατα, καὶ ἐν τελευτῇ θαυμάσια τὰ ἔργα αὐτοῦ. -
14 Καθ' ον χρόνον εζούσε, έκαμε θαύματα· αλλά και κατά τον θάνατόν του επραγματοποίησε θαυμαστά έργα.
15 ᾿Εν πᾶσι τούτοις οὐ μετενόησεν ὁ λαὸς καὶ οὐκ ἀπέστησαν ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν, ἕως ἐπρονομεύθησαν ἀπὸ τῆς γῆς αὐτῶν καὶ ἐσκορπίσθησαν ἐν πάσῃ τῇ γῇ. καὶ κατελείφθη ὁ λαὸς ὀλιγοστός, καὶ ἄρχων τῷ οἴκῳ Δαυίδ·
15 Παρ' όλα όμως αυτά οι Ισραηλίται δεν μετενόησαν, δεν απεμακρύνθησαν από τας αμαρτίας των, μέχρις ότου έγιναν αιχμάλωτοι πολέμου, εξωρίσθησαν μακράν από τα μέρη της γης. Ολίγοι απ' αυτούς απέμειναν εις την Παλαιστίνην με αρχηγόν των κάποιον από την οικογένεια Δαβίδ.
16 τινὲς μὲν αὐτῶν ἐποίησαν τὸ ἀρεστόν, τινὲς δὲ ἐπλήθυναν ἁμαρτίας. -
16 Μερικοί από τους εναπομείναντας ετήρησαν το θέλημα του Θεού· εξ αντιθέτου μερικοί άλλοι επλήθυναν τας αμαρτίας των.
Διαφημίσεις (Ανεξάρτητο Δίκτυο)
Όλα τα μεταπτυχιακά σε ένα site !